II SA/Łd 903/24

Dnia 17 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 13 czerwca 2024 roku nr 104/2024, znak: WOP.7722.81.2024.DB w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie nakładające obowiązek wniesienia zaliczki tytułem kosztów sporządzenia ekspertyzy technicznej budynku postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z 13 czerwca 2024 r. nr 104/2024, znak: WOP.7722.81.2024.DB Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi stwierdził niedopuszczalność zażalenia S.P. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bełchatowie z 25 kwietnia 2024 r. nr 107/2024, znak: PINB.5144.4.2024.AW, nakładające na S.P. obowiązek wniesienia zaliczki w kwocie 4.370,00 zł tytułem kosztów sporządzenia ekspertyzy technicznej dotyczącej budynku usługowego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...], obręb [...], miasto B. (w granicy z działką nr ew. [...], obręb [...], miasto B.). Powyższe postanowienie wraz z pouczeniem o prawie, sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zostało doręczone S.P. 1 lipca 2024 r. Wnioskiem z 8 lipca 2024 r. (data nadania pisma do organu drugiej instancji) S. P. zwrócił się do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi o zwolnienie od kosztów oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu do rozważenia wniesienia skargi na postanowienie z 13 czerwca 2024 r. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazał, iż jest osobą starszą, schorowaną, nie umie sobie sam poradzić. Pismem z 15 lipca 2024 r. organ szczebla wojewódzkiego wezwał S.P. do uzupełnienia braków formalnych powyższego wniosku, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, poprzez sprecyzowanie żądania, jakie wnosi tym pismem. W odpowiedzi z 13 sierpnia 2024 r. (data nadania pisma), która wpłynęła do organu 19 sierpnia 2024 r., S. P. wskazał, iż jego pismo było wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata do wniesienia (lub rozważenia wniesienia) skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie ŁWINB z 13 czerwca 2024 r. Wniosek S. P. z 8 lipca 2024 r. został zatem przekazany przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, gdzie wpłynął 22 sierpnia 2024 r. Wniosek S.P. o przyznanie prawa pomocy został zarejestrowany w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w dniu 23 sierpnia 2024 r. pod sygn. akt II SPP/Łd 120/24. Postanowieniem referendarza sądowego z 10 września 2024 r. sygn. akt II SPP/Łd 120/24 przyznano S. P. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o możliwości, terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu doręczono wnioskodawcy 20 września 2024 r. Odpis postanowienia w sprawie o sygn. II SPP/Łd 120/24 doręczono również Okręgowej Radzie Adwokackiej w Łodzi 16 września 2024 r. celem wyznaczenia wnioskodawcy pełnomocnika z urzędu. Pismem z 19 września 2024 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Łodzi poinformowała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi o ustanowieniu pełnomocnikiem z urzędu S. P. adw. T. S. Przy piśmie z 6 listopada 2024 r. przesłano do Sądu dowód odebrania w dniu 1 października 2024 r. przez adw. T.S. zawiadomienia o ustanowieniu pełnomocnikiem z urzędu S.P. W dniu 3 grudnia 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła nadana w placówce pocztowej 31 października 2024 r. skarga na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 13 czerwca 2024 r. oraz odpowiedź organu drugiej instancji na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Podkreślić należy jednak, że wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w terminie przewidzianym do wniesienia skargi, w żaden sposób nie wpływa na bieg tego terminu. W obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do twierdzenia, że w sytuacji złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy przed wniesieniem skargi termin na jej wniesienie ulega zawieszeniu lub też biegnie na nowo dla wyznaczonego pełnomocnika z urzędu. Taka interpretacja przeczyłaby jednoznacznej treści art. 53 § 1 p.p.s.a. nakazującemu obliczenie terminu do wniesienia skargi od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zna instytucji procesowej, która umożliwiałaby swoiste zawieszenie terminu do wniesienia skargi do czasu przyznania stronie pełnomocnika z urzędu. Zaskarżenie decyzji po upływie trzydziestodniowego terminu od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie jest zatem możliwe wyłącznie w przypadku, gdy przywrócono termin do dokonania tej czynności procesowej (zob. postanowienie NSA z 7 października 2022 r., sygn. III OZ 614/22, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawie, należy stwierdzić, iż zaskarżone do Sądu postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 lipca 2024 r. Termin przepisany przez prawo na wniesienie skargi upływał zatem skarżącemu z dniem 31 lipca 2024 r. Natomiast przesyłka zawierająca skargę została nadana przez pełnomocnika skarżącego 31 października 2024 r., a więc niewątpliwie po upływie trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. Wprawdzie termin ten upłynął już zanim wniosek S.P. o przyznanie prawa pomocy został przekazany do Sądu, jednak, jak wskazano powyżej, złożenie wniosku o udzielenie prawa pomocy w żaden sposób nie wpływa na bieg terminu do wniesienia skargi. Podkreślić należy również, że pełnomocnik skarżącego wraz ze skargą nie złożył wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. dc