II SA/Łd 904/11

Dnia 18 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi M. Ś. i T. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...]; 2. zasądza od organu – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. solidarnie na rzecz skarżących – M. Ś. i T. Ś. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 71 7 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) na wniosek J. i K. O. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku pawilonu handlowo-usługowego przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul.A [...], działka nr [...]. W uzasadnieniu Prezydent Miasta wyjaśnił, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, iż określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Istotą postępowania o prowadzonego w oparciu o normy zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest stwierdzenie czy planowana inwestycja wobec braku planu zagospodarowania przestrzennego może powstać na danym terenie, bowiem spełnione są łącznie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 tejże ustawy, jak również dokonano stosownych uzgodnień z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 ustawy. W niniejszej sprawie, w sposób wynikający z rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczono obszar analizowany. W oparciu o zgromadzony materiał organ ustalił, iż w obszarze analizowanym znajduje się głównie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Wnioskowana funkcja to zabudowa usługowa zawierająca w sobie podstawowe funkcje niezbędne do właściwego funkcjonowania osiedli z zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Planowana inwestycja zgodnie z wnioskiem zawierać będzie funkcję handlową: sklep spożywczy, sklep mięsny, aptekę, sklep z artykułami przemysłowymi oraz funkcje usługowe: usługi medyczne, kosmetyczne i inne związane z obsługą mieszkańców okolicznych osiedli mieszkaniowych i jednocześnie stanowi część istniejącego kompleksu zabudowy jednorodzinnej. Organ podał, że uwzględniając, iż w obszarze analizowanym występuje pojedyncza zabudowa usługowa oraz brak jest na tym terenie podstawowych usług niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania obszarów mieszkaniowych, wskazane jest przychylenie się do wniosku inwestora. Gabaryty zabudowy planowanego obiektu usługowo-handlowego powinny wpisywać się w charakter istniejącej zabudowy mieszkaniowej i kontynuować jej parametry takie jak wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrię dachu. Na działce inwestycyjnej prowadzona jest budowa obiektu mieszkalnego jednorodzinnego, będącego częścią większego zespołu budynków jednorodzinnych – 12 domków. Istniejący wskaźnik powierzchni zabudowy dla tej działki wynosi około 0,17. Parametry zabudowy w tym zespole kształtują się na poziomach: wskaźnik wielkości zabudowy wynosi od około 0,17 do około 0,26; maksymalna szerokość elewacji frontowej w tym zespole wynosi 16 m; wysokość elewacji frontowej w tym zespole wynosi do 8,5m do kalenicy; dach ma kąt nachylenia głównych połaci w przedziale 35º-40º i prostopadłe lub równoległe usytuowanie kalenicy względem ulicy A. Dalej organ podał, iż działka ma dostęp do drogi publicznej jaką jest ulica A przez drogę wewnętrzną, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające, zgodnie zaś z wypisem z ewidencji gruntów działka inwestycyjna to tereny mieszkaniowe zatem nie ma konieczności zmiany przeznaczenia gruntów a sama decyzja jest zgodnie z przepisami odrębnymi. Reasumując organ podał, iż wobec ustalenia, iż spełnione zostały łącznie wszystkie przesłanki wynikające z rat. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarwoaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy jest zasadne. W odwołaniu od powyższej decyzji A. S.-B., T. B., A. B.-B., M. B. i A. J. zrzucili naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 §1, art. 28, art. 77 §1, art. 106 ust. 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie pełnego stanu faktycznego sprawy i przyjęcie błędnych i niekompletnych ustaleń za podstawę decyzji. Nadto przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarwoaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy prawidłowe ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, że nie są spełnione przesłanki z pkt 1. Jak również poprzez zaaprobowanie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w taki sposób, że dostęp do planowanej inwestycji przebiega przez drogę wewnętrzną zlokalizowaną na działce nr [...], co prowadzi do ukształtowania obsługi komunikacyjnej od strony drogi, której organ uzgadniający nie jest zarządcą i w zakresie której nie może dokonywać uzgodnienia. Dodatkowo poprzez brak zawiadomienia o postępowaniu wszystkich właścicieli działki nr [...]– H. i W. P. oraz V. i R. G. Pełnomocnik odwołujących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odmowę ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu pełnomocnik argumentuje, iż żadna z działek sąsiednich mających dostęp do tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań la nowej zabudowy, na żadnej z nich nie ma zespołu handlowego, są jedynie usługi stomatologiczne i niewielki sklep spożywczy czynny do godz. 12. Wyjaśnił, iż inwestorzy realizowali już inwestycję w postaci zamkniętego zespołu 12 domów jednorodzinnych, budynki są już wykonane, nie jak wyjaśnia organ w zaskarżonej decyzji, iż są realizowane, również błąd ten odzwierciedla mapa załączona do decyzji. Wydanie decyzji umożliwiającej budowę zespołu handlowo-usługowego zaburzy ład przestrzenny dotychczasowego zamkniętego osiedla i utrudni spokojne z niego korzystanie. Analiza obszaru wokół działek [...] i [...] jednoznacznie wskazuje, że sąsiednia zabudowa nie jest zabudową handlowo-usługową, zmiana warunków zgodnie z wnioskiem inwestorów nie stanowi żadnej kontynuacji funkcji obecnej zabudowy, spowoduje znaczącą zmianę intensywności wykorzystania terenu i w oczywisty sposób będzie szkodliwa dla działek sąsiednich. Zapewnienie dostępu do działek [...] i [...] od strony północnej oznacza nadto, ze dojazd odbywać się będzie wąską uliczką osiedlową wokół nieruchomości [...] co naruszy spokój stworzy zagrożenie dla mieszkańców, tym bardziej, iż na żadnej z działek nie ma miejsca do parkowania. Przeprowadzony podział działki [...] i wyodrębnienie działki [...] jako drogi będącej obecnie współwłasnością 7 właścicieli miał na celu obsługę komunikacyjną 12 domów, bez zabezpieczenia na niej jakichkolwiek miejsc postojowych wskazywanych przez organ w uzasadnieniu decyzji.. Pełnomocnik podtrzymał zarzuty prezentowane w dotychczas składanych pismach i środkach odwoławczych, podkreślił, iż uzgodnienie sposobu dojazdu przez drogę wewnętrzną winno nastąpić z jej zarządcą, co nie miało miejsca. Organ który wydał postanowienie nie jest właściwy do dokonania uzgodnień. Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium powtórzyło dotychczasowy przebieg postępowania i stanowisko wywiedzione przez organ I instancji podkreślając, iż zasługuje ono na podzielenie. Odpowiadając na zarzuty odwołania Kolegium wyjaśniło, iż z analizy urbanistycznej wynika, iż zamierzenie inwestycyjne stanowi kontynuację aktualnej zabudowy. Jest to obiekt o charakterze usługowym, a takie występują w obszarze analizowanym, natomiast z wypracowanego stanowiska sądów administracyjnych wynika, iż wystarczy aby jedna działka była zabudowana w sposób pozwalający na kontynuację funkcji, nadto nie jest wymagana tożsamość obiektów. Nadto dopuszczalna jest nowa zabudowa o ile nie godzi w zastany stan rzeczy, co ma miejsce w sprawie. W kwestii miejsc postojowych organ podał, iż zagadnienie to jest uregulowane w pkt 3 decyzji. Jak ustalono miejsca postojowe mają zostać zapewnione na terenie nieruchomości inwestorów, w ilości co najmniej 15 miejsc postojowych na 1000m² powierzchni użytkowej usług. Dodał, iż uprawnienie do określenia ilości miejsc parkingowych wynika z ogólnej klauzuli o obowiązku ukształtowania ładu przestrzennego, którym zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy jest takie ukształtowanie ładu, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe i kompozycyjno-estetyczne. Natomiast co do zarzutu braku uzgodnienia z zarządcą drogi wyjaśnił, iż na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi- Śródmieścia w Łodzi III Wydział Cywilny inwestorzy posiadają udział w wysokości 6/12 części w działce nr [...]. Oznacza to możliwość korzystania z tej działki bez konieczności uzyskiwania dodatkowej zgody czy zezwolenia pozostałych współwłaścicieli. Na koniec organ podał, iż z materiału dowodowego wynika, iż w dniu 5 listopada 2008r. strony postępowania: A. S.-B. i T. B., A. B.-B. i M. B., A.J., T. Ś. i M. Ś., H. P. i W. P. oraz R. G. i V. G. udzielili pełnomocnictwa adwokat E. W.-Z., które to odwołane zostało w dniu 10 marca 2011r. zatem miesiąc po podjęciu rozstrzygnięcia przez organ I instancji, które zostało skutecznie doręczone z dniem [...]r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli T. i M. Ś. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, wnieśli o uchylenie w całości decyzji organu I instancji, wstrzymanie jej wykonania i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podkreślili, iż wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy dowody, gdyż na dzień dzisiejszy inwestorzy posiadają udział we własności działki [...] w części 4/12. Przy czym pozostali współwłaściciele są przeciwni korzystaniu z drogi wewnętrznej dla obsługi budynku handlowo-usługowego. Nadto inwestorzy od dnia 20 czerwca 2011r. nie są już właścicielami działki [...], co oznacza, iż wykorzystanie działki nr [...] w sposób określony w decyzji z dnia [...]r. jest bezprawnym ograniczeniem własności gwarantowanej przez Konstytucję. W konsekwencji nie sposób mówić o spełnieniu warunku z pkt 2 ust. 1 art. 61 ustawy, gdyż działka nie ma dostępu do drogi publicznej. Nadto z uwagi na sprzedaż działki [...] nie ma mowy o urządzeniu na jej terenie miejsc postojowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi , argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Godzi się również pokreślić, iż co do zasady, w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny wyrokuje na postawie akt sprawy, opierając się o stan faktyczny i prawny, istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że podstawą orzekania jest cały materiał dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończonym zaskarżonym aktem. Mając na względzie tak zakreśloną kognicję, Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, iż zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego w sposób prowadzący do naruszenia prawa materialnego, które ma wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz "c" p.p.s.a. stanowi podstawę do ich uchylenia. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji ustalającą na wniosek J. i K. O. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku pawilonu handlowo-usługowego, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul.A [...], działka nr [...]. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wywiódł bowiem, iż planowane przedsięwzięcie spełnia łącznie wszystkie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu stwierdzenie organu, znajdujące odzwierciedlenie w zaskarżonym rozstrzygnięciu, było co najmniej przedwczesne, gdyż nie zostało oparte na wnikliwej analizie urbanistyczno-architektonicznej, która każdorazowo winna poprzedzać wydanie decyzji rozstrzygającej indywidualny wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktu wykonawczego do tej ustawy tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle przepisu art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest dopuszczalne, jeżeli w wyniku analizy prowadzonej przez właściwy organ dojdzie on do przekonania, popartego stosownymi dokumentami, iż planowane zamierzenie budowlane spełnia łącznie wszystkie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dla nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 w/w ustawy określa przywołane już rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. Określa ono sposób ustalania wymagań dotyczących: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Jak wynika z przytoczonych uregulowań prawnych, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. (§3 w/w rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wymaga, by była to kopia mapy zasadniczej, lub w przypadku jej braku, kopia mapy katastralnej, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmująca teren, którego wniosek dotyczy, i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Przedmiotowa mapa z prawidłowo wyznaczonym obszarem analizowanym winna zawierać elementy, o których mówi przepis art. 107 § 1 K.p.a. i zawierać adnotację, iż stanowi załącznik, odpowiednio, do decyzji, bądź wyników analizy. Przepis § 9 ( w/w rozporządzenia wymaga bowiem, by decyzja o warunkach zabudowy, jak i wyniki analizy, oprócz części tekstowej, zawierały również część graficzną, sporządzoną w czytelnej technice, zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Przy czym część graficzną analizy należy sporządzić z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. W świetle powyższego nie powinno budzić wątpliwości, iż wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znajdą odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę do jej przygotowania. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu nie jest możliwa kontrola wyznaczenia podstawowych parametrów nowej zabudowy. A to wobec ustalenia, iż w aktach administracyjnych brak jest zestawienia danych w oparciu, o które możliwe byłoby wyznaczenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu poszczególnych parametrów. Jak również wartości, o których stanowi rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. Przywołane już przepisy wymagają ustalenia wszystkich parametrów poszczególnego rodzaju zabudowy zamkniętej w obszarze analizowanym, gdyż to właśnie w oparciu o te dane będą ustalane warunki dla nowej inwestycji. Nie sposób zatem prawidłowo wyznaczyć chociażby geometrii dachu, w tym wysokości kalenicy, układu połci dachowych, bez zgromadzenia danych na ten temat z poszczególnych obiektów. Przepisy powoływanego rozporządzenia, § 8, stanowi bowiem, iż geometrię dachu ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Podobnie wyznaczenie szerokości elewacji frontowej, czy wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy wynikać winno ze średniego wskaźnika tych wielkości z obszaru analizowanego. Załącznik tekstowy do decyzji organu I instancji, zatytułowany "wyniki analizy urbanistycznej", zawiera lakonicznie wnioski końcowe. Jednakże i sama analiza nie zawiera żadnych danych orientacyjnych w terenie, autor tegoż dokumentu nie poczynił żadnych wywodów, na których w dalszej kolejności organ mógłby oprzeć swoje rozstrzygnięcie uznając, iż uzasadnione było ustalenie warunków zabudowy. W konsekwencji sporządzonej dla potrzeb niniejszej sprawy analizy nie można uznać za prawidłową i wystarczającą dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie, co za tym uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie zawierają należytego wyjaśnienia stanowiska organu. Konsekwencją powyższego jest, iż nie jest możliwe przeprowadzenie kontroli prawidłowości ustalonych zaskarżoną decyzją warunków zabudowy. Zgromadzone w aktach dokumenty, a w szczególności przygotowana dla potrzeb tej konkretnej sprawy analiza nie została sporządzona w taki sposób, np. tabelaryczny z podaniem parametrów poszczególnych opisywanych w obszarze analizowanym obiektów, aby prawidłowość działań, ustaleń i wniosków organu mogła sprawdzić zarówno strona, jak i organ odwoławczy oraz sąd. Należy zatem wymagać zestawienia konkretnych danych, przeprowadzonych w oparciu o nie ustaleń, czy wręcz wyliczeń matematycznych mających na celu porównanie poszczególnych wielkości. Braków tych nie dostrzegł organ II instancji, który zobligowany był do samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Taki automatyzm w działaniu organu II instancji nie znajduje aprobaty i uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów prawa. Działanie takie ocenić należy jako niedopuszczalne. Reasumując, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie działanie organów administracji, oprócz tego, iż narusza przepisy prawa materialnego w postaci § 3 w/w rozporządzenia to również art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymaganych tym przepisem jest wadliwa. Konsekwencją nieusunięcia przez organ odwoławczy uchybień organu pierwszej instancji jest stwierdzenie, iż organy obu instancji naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., jak również przepis art. 107 § 3 K.p.a. w myśl, którego uzasadnienie rozstrzygnięcia winno zawierać uzasadnienie faktyczne, prawne, dowody, którym organ dał wiarę i te, którym tej wiary odmówił. Nie przesądzając wyników ponownie przeprowadzonego postępowania, organy administracji winny skupić się na podjęciu wszystkich niezbędnych czynności celem pełnego zgromadzenia materiału dowodowego. Dopiero po jego wnikliwej analizie można wydać rozstrzygnięcie uwzględniające postanowienia ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a, i lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. ar