II SA/Łd 907/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Referendarz sądowy – Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia przyznać skarżącemu D. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych II SA/Łd 907/07 Uzasadnienie D. K. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W wyniku wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, strona wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnił tego wymogu, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pismem z dnia 23 października 2007 r. – stosownie do treści art. 252 i art. 257 powoływanej ustawy – wezwał skarżącego do nadesłania oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu "PPF" – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie – dnia 31 października 2007 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF". W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zarówno on jak i jego żona są osobami bezrobotnymi i mają na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku szkolnym. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną G. K. oraz 10-letnim synem D. K. i 6-letnią córką O. K.. Na dochody w gospodarstwie domowym skarżącego składają się: dochody z prowadzonego gospodarstwa w wysokości 96,10 zł miesięcznie oraz z zasiłku rodzinnego na dzieci w ogólnej wysokości 128 zł miesięcznie. Łączne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego wynoszą więc ok. 224 zł miesięcznie. Skarżący nie posiada także żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Jest natomiast właścicielem domu mieszkalnego o powierzchni 70 m2, przy czym – jak wyjaśnił – on sam wraz z rodziną zajmuje 30 m 2, reszta pozostaje w dyspozycji wuja skarżącego. Do formularz wniosku skarżący dołączył zaświadczenie z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., w którym organ ten potwierdza, że G. i D. K. objęci są pomocą finansową ze strony Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej oraz zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w S., potwierdzające, że G. K. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do postanowień art. 243 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny, co stanowi przesłankę niezbędną do częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że na dochody w gospodarstwie domowym skarżącego składają się jedynie dochody z prowadzonego gospodarstwa w wysokości 96,10 zł miesięcznie oraz z tytułu zasiłku rodzinnego na dzieci w łącznej wysokości 128 zł miesięcznie. Łączne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego wynoszą więc ok. 224 zł miesięcznie. Skarżący nie osiąga żadnych dodatkowych dochodów. Z powyższego wynika, że sytuacja majątkowa skarżącego jest trudna i ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego – w szczególności wpisu sądowego w kwocie 500 zł – może w istotnym stopniu wpłynąć na jego sytuację materialną. Stąd też, biorąc pod uwagę informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, a ewentualna konieczność ich poniesienia może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialno-bytową skarżącego. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.