II SA/Łd 91/13

Dnia 26 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Z. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uprawnienia do świadczenia pieniężnego p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu. a.bł. T. Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, z dnia [...], nr [...], utrzymującą decyzję tegoż organu z dnia [...], którą odmówiono skarżącemu przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 stycznia 2013 roku skarżący został wezwany do usunięcia braków fiskalnych skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Stosowne wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 7 lutego 2013 roku, a skarżący uiścił wymagany wpis w dniu 21 lutego 2013 roku. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wskazaną na wstępie skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, z dnia [...]. Pismem z dnia 22 marca 2013 roku T. Z. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, wyjaśniając iż wezwanie do uiszczenia wpisu odebrał jego wnuczek w dniu 7 lutego 2013 roku, o czym poinformował skarżącego dopiero po dwóch tygodniach, bowiem w tym czasie przebywał on na działce poza miejscem zamieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też - w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego - odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.). W realiach niniejszej sprawy skarżący o fakcie uchybienia terminu do uiszczenia wpisu dowiedział się z treści postanowienia z dnia [...] o odrzuceniu wniesionej przez niego skargi, które zostało mu doręczone 20 marca 2013 roku. Zatem w sytuacji gdy przedmiotowy wniosek został złożony w dniu 22 marca 2013 roku uznać należy, iż został zachowany termin o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji rozważeniu podlegała przesłanka uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu owego terminu, przewidziana § 2 wspomnianego przepisu. W tym miejscu należy wskazać, iż ocena uprawdopodobnienia przesłanki braku winy strony pozostawiona została uznaniu sądu, który badając wystąpienie braku winy w uchybieniu terminu powinien dokonywać ocen z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (zob. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 1999 roku, w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 745/98, LEX nr 42023). Zatem kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. W literaturze prawniczej dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 1996, str. 296). Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Tak więc przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W przedmiotowym wniosku skarżący wskazał, że uchybienie terminu było spowodowane jego pobytem poza miejscem zamieszkania, na działce w okolicach S., podczas którego wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi nadesłane na adres wskazany przez skarżącego w skardze, odebrał wnuczek. Dodał, iż wnuczek przekazał mu owo wezwanie dopiero po dwóch tygodniach od dnia jego odebrania. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił w sposób należyty braku winy w uchybieniu terminu, a wskazana we wniosku przyczyna przekroczenia terminu jest niewystarczająca dla jego przywrócenia. Zauważyć należy, że sam fakt pobytu skarżącego poza miejscem zamieszkania nie powinien stanowić przeszkody w dokonaniu wpłaty wpisu sądowego, bowiem jest to czynność odformalizowana, która nie wymaga wizyty w siedzibie sądu. Można jej bowiem dokonać np. w dowolnym banku czy urzędzie pocztowym. Nie bez znaczenia jest także okoliczność, iż stosownej wpłaty mogła dokonać dowolna osoba, nie jest bowiem wymagane by wpis uiściła osobiście osoba wnosząca skargę. Podobnie nie może stanowić przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu okoliczność, iż wnuczek po odebraniu stosownego wezwania przekazał je skarżącemu dopiero po dwóch tygodniach, bowiem nic nie stało na przeszkodzie by owo wezwanie doręczył skarżącemu wcześniej, a przynajmniej poinformował skarżącego, choćby telefonicznie, o jego treści. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. a.bł.