II SA/Łd 911/17

Dnia 17 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] znak: [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Jak wynika z akt sprawy, R. B. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...], na mocy której ustalono na wniosek firmy A Sp. z o.o. z siedzibą w I., środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 2,0 MW wraz urządzeniami towarzyszącymi, na działce o nr ewid. 236, obręb [...], gm. C. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odmówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, a następnie po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy swą wcześniejszą decyzję z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 11 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 77/15 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Kolegium z dnia [...] nr [...]. Sąd podzielił stanowisko Kolegium w zakresie wykładni przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 oraz § 47 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy w C. z dnia [...]. Zgodził się również z argumentacją Kolegium dotyczącą braku podstaw prawnych do przyjęcia, że podniesiony przez skarżącą zarzut niebrania przez nią bez własnej winy udziału w postępowaniu środowiskowym może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności postępowania w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przy pominięciu unormowań art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Jako podstawę uchylenia obu decyzji Kolegium Sąd wskazał, że organ nadzorczy nie zbadał, w jakim stopniu kwestionowana decyzja środowiskowa narusza § 12 ust. 1 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. (dalej powoływanego również jako: "MPZP"), obowiązującego dla obszaru, na którym ma być zlokalizowana elektrownia wiatrowa. W wyroku podkreślono ponadto, że decyzje poddane kontroli sądu zostały wydane w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, które ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Wskazane zagadnienie nie zostało przez organy w niniejszej sprawie zbadane, czym naruszono art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a.", i co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli: B Sp. z o.o. z siedzibą w W., następca prawny firmy A Sp. z o.o. spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w I. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2114/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższe skargi kasacyjne, nie wyrażając odmiennej oceny prawnej. Uznał przy tym, iż zarzuty w nich podniesione nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Jednocześnie NSA podzielił zawarte w wyroku WSA stanowisko w zakresie wszystkich zarzutów podniesionych przez pełnomocnika R. B. oraz stwierdził, że organ administracji w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] nie zbadał, czy powyższa decyzja w myśl art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.o.ś.", jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. W tym celu, zdaniem NSA, należy poddać ponownej ocenie między innymi oddziaływanie akustyczne przedsięwzięcia oraz zachodzenia śmigła elektrowni na działkę nr ewid. 235. W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium decyzją z dnia [...] nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Wójta Gminy C., uznając, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. przyjętego uchwałą Rady Gminy w C. z dnia [...] nr [...], w tym z wymaganiami określonymi w § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła R. B., wnosząc o uchylenie powyższej decyzji Kolegium i stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy C. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C., pomimo że rażąco narusza art. 80 ust. 2 u.o.ś. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 6 uchwały nr [...] Rady Gminy w C. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. oraz w zw. z § 2 i załącznikiem nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i w zw. z § 2 i załącznikiem nr 1 tab. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów dotrzymania tych poziomów. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że Kolegium dokonało wadliwej interpretacji § 12 ust. 1 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem dotyczy on jakichkolwiek uciążliwości wykraczających poza działkę, do której inwestor posiada tytuł prawny. Na działce nr ewid. 295, stanowiącej własność R. B., odczuwalne są uciążliwości wynikające z budowy elektrowni wiatrowej na działce nr ewid. 236 takie, jak hałas rotora, hałas pracujących łopat oraz oddziaływanie elektromagnetyczne. Zdaniem odwołującej się, niezależnie, czy natężenia ww. oddziaływań mieszczą się, czy nie, w granicach norm wynikających z przepisów prawa decyzja Wójta Gminy C. z dnia [...] znak: [...] obarczona jest sankcją nieważności polegającą na braku zgodności lokalizacji tego przedsięwzięcia z ustaleniami planu. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu wniosku R. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przypomniał, że zgodnie z art. 80 ust.2 u.o.ś. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia Wójta Gminy C., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z kolei w myśl § 12 ust. 1 pkt 6 uchwały Rady Gminy C. z dnia [...] nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. w całym obszarze plan miejscowy zakazuje prowadzenia działalności gospodarczej o uciążliwości wykraczającej poza granice działki lub działek, do których inwestor posiada tytuł prawny. Kolegium podkreśliło, że plan miejscowy nie zawiera definicji legalnej pojęcia "uciążliwości" i w tej sytuacji należy w pierwszej kolejności zastosować wykładnię językową tego pojęcia. W ocenie Kolegium pojęcie to należy odnosić do uciążliwości o cechach mierzalnych. W rzeczonym przepisie mowa jest o uciążliwościach ponadnormatywnych, tj. przekraczających normy oddziaływań określone w przepisach. Zdaniem organu inne rozumienie ww. przepisu prowadziłoby do wykładni sprzecznej z założeniem racjonalnego prawodawcy. Przyjęcie bowiem, że w powołanym przepisie miejscowego planu chodzi o każde nawet nie ponadnormatywne oddziaływanie na nieruchomości, do których inwestor nie posiada tytułu prawnego, prowadziłoby do wniosku, że w istocie plan ten zakazuje realizacji każdej inwestycji, która oddziałuje na inne nieruchomości. Argumentację tę potwierdza również dyspozycja art. 144 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.), obowiązująca w dacie wydawania kwestionowanej decyzji, zgodnie z którym eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny. W dalszej kolejności organ stwierdził, że z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, znajdującego się w aktach sprawy, wynika, że najbliższa zabudowa zagrodowa (budynki mieszkalne wraz z towarzyszącymi im zabudowaniami gospodarczymi) położone są w kierunku południowym od terenu planowanego przedsięwzięcia (działki nr ewid. 236) w odległości około 580 m, w miejscowości Staw. Dla terenów zabudowy zagrodowej obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 112) przewidują dopuszczalny poziom hałasu 55 dB dla pory dnia oraz 45 dB dla pory nocy. Prognozowane oddziaływanie akustyczne przedsięwzięcia, obliczone przy wykorzystaniu programu "SON2" EKO-SOFT oraz przy przyjęciu częstotliwości charakterystycznej dla elektrowni wiatrowej typu V90 2 MW o wysokości wieży 80 m npt. wskazuje, że inwestycja nie przekroczy dopuszczalnych norm hałasu dla terenów chronionych (najbliżej położonych terenów zabudowy zagrodowej). Jednocześnie Kolegium wskazało, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki objętej przedsięwzięciem znajdują się tereny rolne, które nie podlegają ochronie akustycznej (por. dane zawarte w raporcie str. 15-21; rys. nr 9 na str. 21 przedstawiający izolinie poziomu dźwięku w otoczeniu elektrowni wiatrowej). Na powyższe nie ma wpływu ewentualna lokalizacja zabudowy mieszkaniowej na działce skarżącej oznaczonej nr ewid. 295, ponieważ z rozkładu izolinii przedstawionego na rys. nr 9 (str. 21 raportu) wynika, że działka R. B. znajduje się poza zasięgiem najbardziej rygorystycznych norm hałasowych określonych w ww. rozporządzeniu na poziomie 40 dB (dla budowy mieszkaniowej jednorodzinnej). W zakresie zarzutu skarżącej w przedmiocie braku uwzględnienia w kwestionowanej decyzji powstającej na działce skarżącej zabudowy mieszkaniowej, Kolegium przytoczyło również stanowisko WSA w Łodzi wyrażone w wyroku z dnia 11 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 77/15, zgodnie z którym nie sposób zarzucić Wójtowi Gminy C., że przed wydaniem decyzji środowiskowej nie uwzględnił budynku mieszkalnego skarżącej na działce nr ewid. 295, skoro w owym czasie ten obiekt jeszcze nie istniał. W zakresie oddziaływania pól elektromagnetycznych Kolegium wskazało, że kwestie te reguluje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). Zdaniem organu analiza przepisów rozporządzenia oraz akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że w otoczeniu planowanej instalacji nie wystąpią pola elektryczne o wartościach natężeń wyższych niż 10 kV/m oraz pola magnetyczne o wartościach wyższych niż 60 A/m (por. dane zawarte w raporcie str. 33-34). W kwestii zaś zachodzenia śmigła elektrowni na działkę nr ewid. 235 Kolegium wyjaśniło, że inwestor uzyskał tytuł prawny do władania działką nr ewid. 236, na której będzie posadowiona elektrownia wiatrowa oraz prawo do dysponowania działką sąsiednią nr ewid. 235, na którą oddziałuje rotor elektrowni wiatrowej. Uzyskanie zaś tytułu do dysponowania terenem objętym planowanym przedsięwzięciem pozostaje w zgodzie z wymogiem sformułowanym w § 12 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego, zgodnie z którym w całym obszarze plan zakazuje prowadzenia działalności gospodarczej o uciążliwości wykraczającej poza granice działki lub działek, do których inwestor posiada tytuł prawny. Zdaniem organu posiadanie przez inwestora tytułu prawnego do działki nr ewid. 235 powoduje, że w sprawie nie został naruszony ww. przepis planu miejscowego. Podsumowując Kolegium uznało, że przedmiotowa decyzja nie narusza § 12 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego obowiązującego dla obszaru, na którym planowana była elektrownia wiatrowa. Oznacza to, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka stwierdzenia nieważności wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 u.o.ś. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego. Kolegium nie stwierdziło przy tym występowania w sprawie pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] wniosła R. B., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Zaskarżając tę decyzję w całości, pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] znak: [...], pomimo iż rażąco narusza ona art. 80 ust. 2 u.o.ś. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 6 uchwały Rady Gminy w C. z dnia [...] nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. w zw. z § 2 i załącznikiem nr 1 rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz § 2 i załącznikiem nr 1 tab. 1 rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów dotrzymania tych poziomów. Z powyższych względów pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., względnie - w razie uznania, iż odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia ., pomimo wady w postaci rażącego naruszenia prawa, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. - stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zestawienie treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] z treścią § 12 ust. 1 pkt 6 uchwały Rady Gminy w C. z dnia [...] nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. wskazuje na oczywistą ich niezgodność, bez konieczności dokonywania wykładni naruszonego przepisu prawa. Nie zachodzi przy tym konieczność dokonywania wykładni § 12 ust. 1 pkt 6 miejscowego planu, jakiej dokonało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanda. W przekonaniu skarżącej nie zachodzą żadne wątpliwości interpretacyjne co do użytego w powołanym przepisie pojęcia uciążliwości, a tym bardziej nie może być ono interpretowane przez pryzmat art. 144 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, jak czyni to Samorządowe Kolegium Odwoławcze - bowiem powołany przepis ustawy nie tylko nie posługuje takim pojęciem, ale i wobec faktu, że wykorzystywanie go w procesie zbędnej wykładni przepisu miejscowego planu czyniłoby zakaz ustanowiony w planie miejscowym zbędnym superfluum wobec ww. przepisu ustawy - bowiem wówczas w każdym przypadku zastosowanie znajdowałby wyłącznie przepis ustawy. Zdaniem pełnomocnika skarżącej zakaz określony w miejscowym planie może być natomiast stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy w takim, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a zatem jego naruszenie implikuje rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z zapisu, iż w całym obszarze plan zakazuje prowadzenia działalności gospodarczej o uciążliwości wykraczającej poza granice działki lub działek, do których inwestor posiada tytuł prawny, wynika, iż chodzi tu o jakakolwiek uciążliwość wykraczającą poza granice działki lub działek, do których inwestor posiada tytuł prawny, a nie tylko taką uciążliwość, która ma ponadnormatywny charakter. Za przyjęciem, że sporny zapis miejscowego planu dotyczy jakichkolwiek uciążliwości wykraczających poza działkę, do której inwestor posiada tytuł prawny, przemawia treść art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.ś, stanowiącego o obowiązku określenia przez organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ograniczenia uciążliwości są możliwe do sformułowania, gdyż do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć raport o oddziaływaniu na środowisko oraz poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Dla ustalenia stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - innych niż podmiot planujący realizację przedsięwzięcia - konieczne jest ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Z przepisów art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 pkt 1 lit. b ww. ustawy wynika zatem, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Dalej w skardze podkreślono, że skoro na działce nr 295, stanowiącej własność skarżącej, odczuwalne są uciążliwości wynikające z budowy na działce nr 236 jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej, takie jak hałas rotora, hałas pracujących łopat oraz oddziaływanie elektromagnetyczne, to niezależnie od natężenia tego oddziaływania i oceny, czy mieści się ono w granicach norm wynikających z przepisów prawa, decyzja Wójta Gminy C. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia obarczona jest sankcją nieważności w wyniku rażącego naruszenia prawa polegającego na braku zgodności lokalizacji tego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu - §12 ust. 1 pkt 6 uchwały, zakazującym w obszarze całego planu prowadzenia działalności gospodarczej o uciążliwości wykraczającej poza granice działki lub działek, do których inwestor posiada tytuł prawny. Zdaniem pełnomocnika skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji pominęło wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarte w wyroku uchylającym poprzednio wydaną decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...]. Oba Sądy wskazały bowiem wyraźnie, iż w ponownie prowadzonym postępowaniu organ powinien rozważyć, czy planowana działalność gospodarcza związana ze sporną inwestycją wywoła uciążliwość wykraczającą poza granice działki lub działek, do których inwestor posiada tytuł prawny, z uwzględnieniem między innymi oddziaływania akustycznego elektrowni oraz zachodzenia śmigła elektrowni na działkę skarżącej położoną w odległości ok. 270 metrów od terenu, na którym jest usytuowana elektrownia wiatrowa – w ramach ponownej oceny już zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z dyspozycją art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Tymczasem Kolegium dokonało zbędnej, a przy tym wadliwej, wykładni zakazu określonego w §12 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego, a także błędnie przyjęło, iż oddziaływanie odczuwalne na działce skarżącej może być ocenione na podstawie części opisowej znajdującego się w aktach sprawy raportu oddziaływania przedsięwzięcia środowisko, z której wynika, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa położona jest w kierunku południowym od terenu planowanego przedsięwzięcia w odległości ok. 580m - co nijak ma się do położenia działki skarżącej nr 235, położonej w odległości około 270 metrów od elektrowni wiatrowej. Pełnomocnik skarżącej wskazała, iż na podstawie mapy ewidencyjnej znajdującej się w aktach sprawy możliwe jest prawidłowe określenie poziomów hałasu i oddziaływania elektromagnetycznego elektrowni wiatrowej występującej na jej działce, czego jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze - wbrew wiążącym wskazaniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi - nie uczyniło. Pełnomocnik skarżącej podkreśliła, że niezależnie od tego, czy działka skarżącej znajduje się w zasięgu najbardziej rygorystycznych hałasowych i oddziaływania pól elektromagnetycznych, określonych w § 2 i załącznikiem nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz § 2 i załącznikiem nr 1 tab. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów dotrzymania poziomów - na jej działce odczuwalne są uciążliwości z tytułu oddziaływania akustycznego elektrowni i oddziaływania pól elektromagnetycznych, co już przesądza o tym, że decyzja Wójta Gminy C. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia obarczona jest sankcją nieważności w wyniku rażącego naruszenia prawa polegającego na braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu - § 12 ust. 1 pkt 6. Na marginesie w skardze wskazano, iż gdyby raport oddziaływania na środowisko uwzględniał położenie działki skarżącej w odległości 270 m od planowanej inwestycji i powstającej na niej zabudowy mieszkaniowej, jego ustalenia prowadziłyby do wniosku, że dla działki skarżącej zachodzą ponadnormatywne przekroczenia hałasu i oddziaływania pól elektromagnetycznych. W końcowej części skargi pełnomocnik skarżącej zwróciła uwagę na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarte w wyroku z dnia 13 stycznia 2017 r. II SA/Łd 793/16, wskazując, że wydane zostało w sprawie o analogicznym stanie faktycznym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na marginesie organ wskazał, że pełnomocnik skarżącej ponownie mylnie wskazuje działkę nr ewid. 235 jako będącą własnością R. B., a zapewne pełnomocnikowi chodzi o działkę nr ewid. 295, jednakże znajdujący się w aktach sprawy raport oddziaływania inwestycji na środowisko nie mógł uwzględnić zabudowy mieszkaniowej na tej działce, bowiem w dacie wydawania kwestionowanej decyzji na działce nr ewid. 295 nie istniała zabudowa mieszkaniowa. Pismem z dnia [...] uczestnik postępowania B Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o oddalenie skargi R. B. z uwagi na jej bezzasadność oraz o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie w oparciu o przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). W uzasadnieniu pisma podkreślono, że błędna jest teza skarżącej, iż zestawienie treści decyzji środowiskowej i treści przepisu § 12 ust. 1 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje na "oczywistą ich niezgodność", ponadto, skarżąca nie wyjaśniła, na jakiej podstawie ta oczywistość miałaby występować. W ocenie pełnomocnika Spółki ten błędny wniosek został wyciągnięty z wadliwej przesłanki, że pojęcie uciążliwości wskazane w § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP dotyczy jakiejkolwiek uciążliwości wykraczającej poza granice działki. W piśmie zwrócono uwagę na fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny i Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekając w sprawie nie uwzględniły podnoszonego przez R. B. zarzutu jakoby, wydając decyzję środowiskową, oparto się na nieprawdziwych ustaleniach faktycznych co do dopuszczalnego poziomu hałasu dla terenów chronionych akustycznie. Oddalono zarzut niewzięcia pod uwagę wcześniejszego wydania na rzecz skarżącej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się w sąsiedztwie planowanej elektrowni wiatrowej. Wobec związania sądów i organów rozstrzygnięciem NSA kwestia ta nie powinna być badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy i nie powinna stanowić podstawy kwestionowania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W zakresie braku naruszenia § 12 ust. 1 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pełnomocnik Spółka podkreślił, że WSA i NSA orzekając w sprawie, podnosząc o uciążliwościach, które Kolegium musi zbadać, wymieniły oddziaływanie akustyczne oraz zachodzenie śmigła. Jak zostało słusznie wskazane w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w odniesieniu do zachodzenia śmigła, Spółka wykazała, że posiada stosowne tytuły prawne do nieruchomości, nad którymi zachodzą śmigła elektrowni wiatrowej, zatem w tym kontekście decyzja środowiskowa pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu zaś do oddziaływania akustycznego Spółka wskazała, iż wykracza ono poza działki, do których ma ona tytuł prawny, z tym że tereny, na jakie elektrownia oddziałuje w zakresie hałasu, nie są objęte ochroną akustyczną (grunty rolne lub drogi polne), bądź w sytuacji, gdy taką ochroną są objęte (tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej), oddziaływanie nie powoduje przekroczenia obowiązujących norm. Brak przekroczenia obowiązujących norm akustycznych w niniejszej sprawie został potwierdzony nie tylko wynikami badań przeprowadzonych przez organ na etapie wydawania decyzji środowiskowej, ale również wynikami badań rzeczywistego poziomu hałasu sporządzonych na zlecenie B Sp. z o.o. w wykonaniu zobowiązania wynikającego z wydania decyzji środowiskowych. Jednocześnie pełnomocnik Spółki wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, prowadząc postępowanie nadzwyczajne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej badało, czy decyzja ta nie jest dotknięta którąkolwiek z wad nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., ale biorąc pod uwagę stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania tej decyzji. Tym samym podstawą do oceny oddziaływania akustycznego powinny być analizy, które zostały sporządzone przed wydaniem decyzji środowiskowej, a zatem ewentualna późniejsza zabudowa nieruchomości sąsiednich czy zmiana przeznaczenia terenów znajdujących się w sąsiedztwie planowanej nieruchomości, nie powinny mieć wpływu na ocenę przestrzegania norm akustycznych przez inwestycję w kontekście podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej. W dalszej części pisma z dnia [...] podniesiono, że § 12 ust. 1 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma niejednoznaczny charakter i dopuszczalne są co najmniej dwie możliwe interpretacje jego treści. Pierwsza z możliwych wykładni regulacji owego postanowienia zakłada, że w przedmiotowym postanowieniu chodzi o uciążliwości ponadnormatywne. Powyższe rozumienie omawianego jest uzasadnione także literalną wykładnią § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP, którego brzmienie przemawia za rozumieniem użytego w nim pojęcia "uciążliwości" jako oddziaływania ponadnormatywnego, a nie jako każdego oddziaływania, które nawet mieści się w określonych normach, nie można bowiem zrównać znaczeniowo słowa "uciążliwość" ze słowem "oddziaływania". Prowadzi to do konkluzji, iż jeśli hałas emitowany przez elektrownię wiatrową nie powoduje przekroczenia norm akustycznych na terenach, na które oddziałuje, to nie stanowi to uciążliwości, o której mowa w § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP. Nie można bowiem przyjąć takiej interpretacji ww. postanowienia MPZP, iż wszelkie oddziaływanie akustyczne powinno się zamykać w granicach działek, do których inwestor ma tytuł prawny, a zatem, iż na granicy takich działek powinny znajdować się izofony mierzonych wartości na poziomie "0". Pełnomocnik Spółki podkreślił przy tym, że przyjęcie subiektywnych przesłanek dla oceny naruszenia prawa strony w polskim prawie administracyjnym nie występuje. Przyjęcie założenia, że elektrownia wiatrowa narusza prawa skarżącej, ponieważ odczuwalne są dla niej uciążliwości powstałe w związku z budową elektrowni wiatrowej na działce nr 236 oznaczałoby, że norma bezwzględnie obowiązująca prawa administracyjnego miałaby inną treść względem każdej pojedynczej osoby. Miarą naruszenia prawa nie może być zatem subiektywna odczuwalność skarżącej, a jedyną obiektywną miarą są normy dopuszczalnych oddziaływań na środowisko. Takie uciążliwości w przedmiotowej sprawie nie występują, bowiem hałas emitowany przez elektrownię wiatrową nie powoduje przekroczenia norm akustycznych na terenach w rozumieniu rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, zaś w odniesieniu do zachodzenia śmigła Spółka posiada stosowne tytuły prawne do nieruchomości, nad którymi zachodzą śmigła elektrowni wiatrowej. Z tego powodu – zdaniem uczestnika postępowania - nie ma mowy o niezgodności pomiędzy decyzją środowiskową a §12 ust. 1 pkt 6 MPZP, co Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. prawidłowo zbadało. Następnie pełnomocnik Spółki przytoczył stanowisko Wójta Gminy C. odnoszące się do znaczenia § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP zawarte w odpowiedzi na skargę na uchwałę Rady Gminy w C. z dnia [...] nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C., w którym Wójt wyjaśnił, że w przedmiotowym postanowieniu MPZP chodzi o uciążliwości ponadnormatywne, a przyjęcie, że w analizowanym postanowieniu chodzi o każde uciążliwości, nawet zamykające się w granicach obowiązujących norm, uniemożliwiałoby realizację na obszarze objętym MPZP każdego przedsięwzięcia, które powoduje jakiekolwiek uciążliwości, co stoi w jawnej sprzeczności z przyjęciem założenia racjonalnego prawodawcy, którego celem winno być tworzenie prawa możliwego do zrealizowania. Zdaniem pełnomocnika uczestnika postępowania powyższe rozumienie § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP koresponduje także z celem tej regulacji, który został określony przez Wójta jako realizacja interesu publicznego poprzez wprowadzenie dla wszystkich inwestorów tych samych zasad, tj. zakaz przekraczania prawnie dopuszczonych wartości wszelkich emisji. Interesem publicznym jest przestrzeganie obowiązującego prawa, w tym prawa do zagospodarowania każdej nieruchomości przez każdego jej właściciela w granicach określonych przez ustawy oraz zasady współżycia społecznego. W dalszej kolejności pełnomocnik Spółki zwrócił uwagę, że zagadnienie możliwości zakazania prowadzenia określonej działalności gospodarczej w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budzi kontrowersje w orzecznictwie, bowiem konstytucyjna wolność prowadzenia działalności gospodarczej może być ograniczona tylko w wyjątkowych przypadkach, zgodnie z dyrektywami art. 31 ust. 3 Konstytucji, przy czym ograniczenie to może być wprowadzone tylko na drodze ustawy. Trudno jest zaakceptować pogląd skarżącej jakoby omawiany zakaz normowany w MPZP miał odnosić się do jakiejkolwiek uciążliwości, bowiem to w istocie uniemożliwiałoby na terenie objętym MPZP prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a tak szeroki zakaz ograniczenia działalności gospodarczej należałoby uznać za nieuzasadniony i sprzeczny z konstytucyjną zasadą wolności prowadzenia działalności gospodarczej. W przekonaniu Spółki skarżąca w swej skardze na poparcie tezy o oczywistym naruszeniu § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP posługuje się argumentami wyrwanymi z kontekstu albo nawet wykreowanymi przez modyfikację orzeczenia dla potrzeb poparcia swojej linii argumentacyjnej. Niezrozumiałe jest dla uczestnika, na jakiej podstawie skarżąca uznała, że z art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust 1 pkt 1 i art. 82 pkt 1 lit. b u.o.ś. dotyczy każdego oddziaływania - powyższe twierdzenie nie zostało uzasadnione w skardze. Z kolei, powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2017 r. wydany w sprawie o sygn. II SA/Łd 793/16, skarżąca dokonała nadużycia, wskazując, że powyższe orzeczenie zostało wydane w sprawie o analogicznym stanie faktycznym. W ocenie Spółki - wbrew twierdzeniom skarżącej - to orzeczenie dotyczy innego stanu faktycznego. Dalej pełnomocnik Spółki zwrócił uwagę na możliwość wykładni systemowej § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP. Wskazał, że § 12 ust. pkt 6 MPZP zakazuje prowadzenia na terenie objętym planem działalności gospodarczej o uciążliwości wykraczającej poza granice działki lub działek do których inwestor posiada tytuł prawny. Jednocześnie § 12 ust. 1 pkt 1 MPZP dopuszcza lokalizowanie na terenach objętych symbolami KS, PPw, PPn, TK, TW dróg, stacji paliw i autogaz oraz urządzeń infrastruktury technicznej. Wątpliwości budzi zatem wzajemny stosunek pomiędzy § 12 ust. 1 pkt 1 a pkt 6 MPZP. W świetle regulacji § 12 ust. 1 pkt 1 MPZP nie sposób uznać, by posadowienie elektrowni wiatrowej, będącej obiektem infrastruktury technicznej, stanowiło jednocześnie prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu przedmiotowego postanowienia MPZP. Fakt, że na danej działce umieszczona jest infrastruktura techniczna o określonej funkcji, nie oznacza prowadzenia w tym miejscu działalności gospodarczej. Pełnomocnik Spółki podkreślił jednocześnie, że § 12 umieszczony został w rozdziale IV MPZP, dotyczącym ustaleń ogólnych z zakresu ochrony środowiska. Natomiast rozdział VI MPZP dotyczy infrastruktury technicznej. Rozdział ten reguluje sposób zaopatrywania terenu, objętego MPZP w energię elektryczną. Zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 3 MPZP, plan ustala budowę, przebudowę i modernizację sieci oraz budowę urządzeń elektroenergetycznych prowadzoną w uzgodnieniu z właściwym Zakładem Energetycznym. Przepis ten w sposób wyraźny dopuszcza budowę urządzeń elektroenergetycznych, do których w świetle powyższych rozważań i w zgodzie z poglądem sądów należy zaliczyć elektrownię wiatrową. § 20 ust. 1 MPZP, określający warunki zaopatrywania terenu w energię elektryczną stanowi więc w tym zakresie lex specialis w stosunku do § 12 MPZP. Nawet bowiem przy uznaniu, że wybudowanie elektrowni wiatrowej stanowi prowadzenie działalności gospodarczej, to zostało ono wprost dozwolone na mocy § 20 MPZP, co znajduje uzasadnienie w celu tej regulacji. Spółka zwróciła uwagę, że w rozdziale VII MPZP odnoszącym się do szczegółowych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w części C "Ustalenia szczegółowe – dla poszczególnych jednostek planistycznych" powtórzono postanowienie zakazujące prowadzenia uciążliwej działalności gospodarczej, ale tylko do określonych rodzajów terenów. Natomiast w odniesieniu do terenu RM, na którym Spółka realizuje elektrownie wiatrowe brak jest analogicznego postanowienia, zaś wprost przewiduje się w ramach dopuszczalnego przeznaczenia uzupełniającego "realizację sieci napowietrznych i podziemnych infrastruktury technicznej oraz związane z nimi urządzenia". Powyższe powadzi do konkluzji, iż gdyby celem Rady Gminy było ograniczenie możliwości realizacji urządzeń infrastruktury technicznej tylko do terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, wówczas w postanowieniach szczegółowych zostałoby zamieszczone stosowne zastrzeżenie. Brak jest takiego zastrzeżenia również w odniesieniu do pozostałych terenów, na których dopuszczono realizację urządzeń infrastruktury technicznej (teren RP, teren DZL). Prowadzić to zatem może do wniosku, iż zamieszczony w § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP zakaz został następnie skonkretyzowany w kolejnych postanowieniach MPZP. Przyjęcie poglądu, iż postanowienie z § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP ma niezależny charakter skutkowałoby uznaniem ww. szczegółowych postanowień MPZP za superfluum. W ocenie pełnomocnika uczestnika postępowania chybione jest podnoszenie zarzutu naruszenia przez organ w niniejszej sprawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie mamy bowiem do czynienia z najpoważniejszymi, rażącymi naruszeniami, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej, a w szczególności w sprawie nie zostały spełnione kumulatywnie przesłanki niezbędne do wystąpienia rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Centralny zarzut w niniejszej sprawie opiera się na postanowieniu § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP, a wątpliwości związane z interpretacją § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP, a także wzajemnym zakresem norm zawartych w MPZP, jak i ogólność ich sformułowań, implikuje wniosek, że przedmiotowe postanowienie MPZP nie może być stosowane w bezpośrednim rozumieniu i wymaga wykładni prawa - skutki tej wykładni mogą być zaś rozbieżne. Jednocześnie na marginesie pełnomocnik uczestnika postępowania wskazał na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 roku (sygn. P 46/13), w którym Trybunał przesądził, że znaczny upływ czasu, jaki upłynął od wydania decyzji, na podstawie której strona nabywa prawo lub jego ekspektatywę, wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności takiej decyzji, choćby zaistniała przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przedmiotowa sprawa dotyczy decyzji środowiskowej wydanej w 2009 r. Od dnia jej wydania, inwestor nie tylko przeprowadził kolejne postępowania administracyjne, ale także przeprowadził w całości proces budowlany - czego efektem jest uruchomienie elektrowni wiatrowej. Decyzja środowiskowa umożliwiła mu realizację kolejnych etapów procesu inwestycyjnego. Na tej podstawie zrealizowano inwestycję, w oparciu o zasadę trwałości decyzji i zaufania obywatela do państwa. Zaangażowano w związku z tym znaczne środki finansowe. Wzruszenie decyzji w tej sytuacji, po prawie 9 latach od jej wydania i w sytuacji, gdy jej skutkiem jest funkcjonujący obiekt infrastruktury technicznej - zdaniem Spółki - wydaje się pozostawać w sprzeczności z ww. wyrokiem TK. W zakresie wniosku o zawieszenie postępowania pełnomocnik uczestnika postępowania zwrócił uwagę, że obecnie toczy się postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi D. W. - właściciela działki gruntu o numerze ewidencyjnym 236, położonej w miejscowości S., obręb [...] S. w gminie C., a nieruchomość ta objęta jest MPZP. W dniu [...] D. W. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w przedmiocie odrzucenia skargi na uchwałę nr [...] Rady Gminy w C. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy w C., w której zaskarżył MPZP w części, tj. w zakresie § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP ustanawiającego na całym obszarze planu zakaz prowadzenia działalności gospodarczej o uciążliwości wykraczającej poza granice działki lub działek, do których inwestor posiada tytuł prawny. Z uwagi na powyższe pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że wnosi o zawieszenie niniejszego postępowania w oparciu o przepis art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do chwili prawomocnego rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy dotyczącej skargi D. W. na MPZP. W ocenie Spółki rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy dotyczącej skargi na MPZP ma decydujący wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Skarżąca w tej sprawie domaga się bowiem stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, opierając się na zarzucie niezgodności decyzji środowiskowej z § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne badające jego legalność. Ewentualne stwierdzenie nieważności MPZP w odniesieniu do tego postanowienia jako wywołujące skutek z mocą wsteczną (ex tunc) rzutuje w bezpośredni sposób na ocenę wystąpienia niezgodności pomiędzy decyzją środowiskową a MPZP. Pełnomocnik Spółki jednocześnie dodał, że wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie bez uprzedniego zakończenia postępowania w sprawie skargi na MPZP może skutkować naruszeniem zasady trwałości decyzji. Ponadto pismem z dnia [...] pełnomocnik uczestnika postępowania podtrzymał wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie na wypadek, gdyby Sąd tego wniosku nie uwzględnił, pełnomocnik wniósł o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 17 kwietnia 2018 r. z uwagi na fakt, że na dzień 16 maja 2018 r. NSA wyznaczył posiedzenie w sprawie wyżej wskazanej skargi kasacyjnej D. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w przedmiocie odrzucenia skargi na uchwałę nr [...] Rady Gminy w C. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy w C. Na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. Sąd oddalił wnioski pełnomocnika uczestnika o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie i o odroczenie rozprawy z uwagi na ich niezasadność. Pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zaś pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Kontrola ta dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dniu wydania zaskarżonej do Sądu decyzji. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę Sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy, zaskarżona decyzja z dnia [...] została wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 77/15, uchylającym obie decyzje Kolegium, od którego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2114/15 oddalił skargi kasacyjne uczestnika postępowania – B Sp. z o.o. z siedzibą w W. i Kolegium, potwierdzając tym samym prawidłowość stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrażonego w powyższym wyroku. Przystępując do kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] przede wszystkich należy zauważyć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sadu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność, lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie sądowym na tle tego przepisu sformułowano pogląd, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego oceną prawną w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1889/12, a także wyrok WSA w Łodzi z 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., II GSK 55/13, a także wyrok WSA w Łodzi z 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W powołanym wyroku z dnia 11 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 77/15, WSA w Łodzi, uchylając wyżej powołane obie decyzje Kolegium, wskazał, że organ prowadzący postępowanie nie zbadał, czy i w jakim stopniu kwestionowana decyzja środowiskowa narusza § 12 ust. 1 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C., obowiązującego dla obszaru, na którym ma być zlokalizowana elektrownia wiatrowa. Jednocześnie Sąd podkreślił, że decyzje poddane kontroli sądu zostały wydane w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, które ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Wskazane zagadnienie nie zostało przez organy orzekające w sprawie zbadane, czym naruszono art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Stanowisko to podzielił następnie NSA w wyżej powołanym wyroku z dnia 21 kwietnia 2017 r., II OSK 2114/15, oddalającym skargi kasacyjne, wskazując, iż w ponownie prowadzonym postępowaniu organ powinien zbadać, czy kwestionowana przez skarżącą decyzja nie naruszyła art. 80 ust. 2 u.o.ś. w związku z § 12 ust. 1 pkt 6 MPZP, czy nie spowodowała wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności z art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. NSA zwrócił przy tym uwagę na konieczność poddania ponownej ocenie między innymi oddziaływanie akustyczne przedsięwzięcia oraz zachodzenia śmigła elektrowni na działkę nr ewid. 235, w ramach ponownej oceny już zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z dyspozycją art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu – w składzie orzekającym w niniejszej sprawie – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., wydając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą, zastosowało się do oceny prawnej i powyższych wskazań Sądu co do dalszego postępowania, które miały na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie. W tym kontekście w szczególności na aprobatę zasługuje stanowisko Kolegium zawarte w decyzji z dnia [...], podtrzymane następnie w zaskarżonej decyzji, wskazujące, iż z uwagi na brak zamieszczenia w § 12 ust. 1 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. definicji legalnej pojęcia "uciążliwości", pojęcie to z punktu widzenia wykładni językowej tego przepisu należy odnosić do uciążliwości o cechach mierzalnych. Trafnie przy tym Kolegium wskazało, że powołanym przepisie planu mowa jest o uciążliwościach ponadnormatywnych, tj. przekraczających normy oddziaływań określone w przepisach. Jednocześnie Sąd podziela zapatrywanie Kolegium, że inne rozumienie ww. przepisu prowadziłoby do wykładni sprzecznej z założeniem racjonalnego prawodawcy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przyjęcie, iż w powołanym przepisie (§ 12 ust. 1 pkt 6) miejscowego planu chodzi o każde nawet nie ponadnormatywne oddziaływanie na nieruchomości, do których inwestor nie posiada tytułu prawnego, prowadziłoby do wniosku, że w istocie plan ten zakazuje realizacji każdej inwestycji, która oddziałuje na inne nieruchomości. Słusznie przy tym Kolegium wywiodło, że trafność powyższej argumentacji znajduje potwierdzenie w dyspozycji art. 144 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.), w wersji obowiązującej w dacie wydawania kwestionowanej decyzji, zgodnie z którym eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny. Wychodząc następnie z tych przesłanek Kolegium trafnie stwierdziło, że z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, znajdującego się w aktach sprawy wynika, że najbliższa zabudowa zagrodowa (budynki mieszkalne wraz z towarzyszącymi im zabudowaniami gospodarczymi) położone są w kierunku południowym od terenu planowanego przedsięwzięcia (działki nr ewid. 236) w odległości około 580 m, w miejscowości S. Jednocześnie Kolegium prawidłowo wskazało, że dla terenów zabudowy zagrodowej obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 112) przewidują dopuszczalny poziom hałasu 55 dB dla pory dnia oraz 45 dB dla pory nocy. Prognozowane oddziaływanie akustyczne przedsięwzięcia, obliczone przy wykorzystaniu programu "SON2" EKO-SOFT oraz przy przyjęciu częstotliwości charakterystycznej dla elektrowni wiatrowej typu V90 2 MW o wysokości wieży 80 m npt. wskazuje, że inwestycja nie przekroczy dopuszczalnych norm hałasu dla terenów chronionych (najbliżej położonych terenów zabudowy zagrodowej). Trafnie też Kolegium podniosło, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki objętej przedsięwzięciem znajdują się tereny rolne, które nie podlegają ochronie akustycznej (vide: dane zawarte w raporcie str. 15-21; rys. nr 9 na str. 21 przedstawiający izolinie poziomu dźwięku w otoczeniu elektrowni wiatrowej). Zgodzić się przy tym należy z Kolegium, że na powyższe nie ma wpływu ewentualna lokalizacja zabudowy mieszkaniowej na działce skarżącej oznaczonej nr ewid. 295, ponieważ z rozkładu izolinii przedstawionego na rys. nr 9 (str. 21 raportu) wynika, że działka R. B. znajduje się poza zasięgiem najbardziej rygorystycznych norm hałasowych określonych w ww. rozporządzeniu na poziomie 40 dB (dla budowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Jednocześnie w ocenie Sądu Kolegium – w zakresie zarzutu skarżącej w przedmiocie braku uwzględnienia w kwestionowanej decyzji powstającej na działce skarżącej zabudowy mieszkaniowej – zasadnie przytoczyło stanowisko WSA w Łodzi wyrażone w wyroku z dnia 11 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 77/15, zgodnie z którym nie sposób zarzucić Wójtowi Gminy C., że przed wydaniem decyzji środowiskowej nie uwzględnił budynku mieszkalnego skarżącej na działce nr ewid. 295, skoro w owym czasie ten obiekt jeszcze nie istniał. Prawidłowo też w ocenie Sądu Kolegium wskazało, że kwestie oddziaływania pól elektromagnetycznych reguluje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). Jednocześnie, zdaniem Sądu, dokonana przez Kolegium analiza przepisów tego rozporządzenia oraz akt sprawy, czyniła zasadnym stwierdzenie, że w otoczeniu planowanej instalacji nie wystąpią pola elektryczne o wartościach natężeń wyższych niż 10 kV/m oraz pola magnetyczne o wartościach wyższych niż 60 A/m. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień natury procesowej, a poczynione ustalenia znajdują potwierdzenie w danych zawartych w raporcie (str. 33-34). Nadto w ocenie Sądu na aprobatę zasługują wyjaśnienia organu dotyczące zachodzenia śmigła elektrowni na działkę nr ewid. 235. W tym względzie Kolegium trafnie podkreśliło, że inwestor uzyskał tytuł prawny do władania działką nr ewid. 236, na której będzie posadowiona elektrownia wiatrowa oraz prawo do dysponowania działką sąsiednią nr ewid. 235, na którą oddziałuje rotor elektrowni wiatrowej. Uzyskanie zaś tego tytułu do dysponowania terenem objętym planowanym przedsięwzięciem pozostaje w zgodzie z wymogiem sformułowanym w § 12 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego, zgodnie z którym w całym obszarze plan zakazuje prowadzenia działalności gospodarczej o uciążliwości wykraczającej poza granice działki lub działek, do których inwestor posiada tytuł prawny. Rację więc przyznać należy Kolegium, że posiadanie przez inwestora tytułu prawnego do działki o nr ewid. 235 powoduje, że w sprawie nie został naruszony ww. przepis planu miejscowego. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd podziela stanowisko Kolegium, że przedmiotowa decyzja nie narusza § 12 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego obowiązującego dla obszaru, na którym planowana była elektrownia wiatrowa, co tym samym oznacza, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka stwierdzenia nieważności wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 u.o.ś. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego. Prawidłowo też w ocenie Sądu Kolegium nie stwierdziło występowania w sprawie pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd, nie podzielając zarzutów skargi dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów, uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, wydaną za zachowaniem obowiązków organu wynikających z regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. M.K.