II SA/Łd 912/23

Dnia 22 lutego 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Asesor WSA Marcin Olejniczak, , Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chrzanowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2024 roku sprawy ze skargi N.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2023 roku nr SKO.4150.329.333.2023 w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości oddala skargę. Decyzją z 9 sierpnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na postawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz.775.), art. 59 ust 3 pkt 2 ustawy o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570), uchyliło w decyzję Burmistrza R. z 30 czerwca 2023 r. nr GPR.6724.30.2022 w przedmiocie odmowy nałożenia na N.L. obowiązku wstrzymania użytkowania terenu na działkach nr [...], [...] położonych w miejscowości S. przy ul. [...], oraz nakazało właścicielowi działki nr [...] i nr [...] w miejscowości S. przy ul. [...] - przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] i nr [...] w miejscowości S. przy ul. [...] poprzez powstrzymanie się od prowadzenia działalności magazynowej, pełnego zakresu czynności związanych z działalnością polegającą na rozbiórce i cięciu elementów pojazdów a także na malowaniu części samochodów oraz zbieraniu odpadów, ich cięciu/demontowaniu, co należy traktować jako odzysk (przetwarzanie) odpadów - w celu doprowadzenia do zgodnego z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ustanowionego uchwałą Rady Gminy R. nr [...] z 16 grudnia 2004 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego nr 56, poz. [...] z 26 lutego 2005 r., gdzie przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Organ I instancji, na skutek wniosku z 19 sierpnia 2022 r. złożonego przez pełnomocnika wnioskodawców: K.M., D.J., H.J., B.J., U.K., wszczął postępowanie w przedmiocie nakazu wstrzymania użytkowania terenu na działkach nr [...], [...] położonych w miejscowości S. gmina R., wobec A. L. i N.L. - właścicieli nieruchomości położonych w S. przy ul. [...] [...]. W celu dokonania szczegółowych ustaleń, organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, z którego wynika, że: 1. zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla części miejscowości S. — [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy R. nr [...] z 16 grudnia 2004 roku opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego nr 56, poz. [...] z 26 lutego 2005 r. działki nr [...], [...] (zgodnie z rysunkiem planu) leżą w jednostce planistycznej "25MN", dla której ustala się przeznaczenie podstawowe — zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi; dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające - nieuciążliwe usługi towarzyszące (bytowe) nie zakłócające funkcji mieszkaniowej obszaru, stacje transformatorowe, sieć infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych, ciągi piesze; 2. 25 listopada 2023 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości przy ul. [...] [...], S., w której uczestniczyły strony postępowania, tj. N.L. - właściciel terenu, A. F. - pełnomocnik wnioskodawców postępowania, A. G. - świadek oględzin. W wyniku przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że na terenie działek znajdują się ustawione na sobie kontenery (9 sztuk), wózek widłowy i zarówno w kontenerach jak i pojemnikach przy tylnej ścianie budynku, widoczne są "części". Z materiału zdjęciowego wynika, że na nieruchomości znajdują się fragmenty karoserii samochodów i części samochodowe (pokryte śniegiem). Na terenie nieruchomości podczas oględzin nie stwierdzono prowadzenia żadnych prac. Nie stwierdzono żadnych substancji: farb, pustych puszek po farbach, które mogłyby być dowodem na powodowanie emisji hałasu czy emisji odorowej; 3. 18 listopada 2022 r. podczas przesłuchania pełnomocnik wnioskodawców złożył do akt płytę CD, na której nagrano istnienie kontenerów oraz czynności cięcia metalowych części na posesji należącej do N.L.. Ponadto w protokole N.L. stwierdza, że: na terenie nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą - sprzedaż części samochodów. Na działce znajduje się 9 kontenerów (ilość zmienna), w których przechowywane są "jakieś części", kontenery przenoszone są za pomocą dźwigów, zdarzają się transporty ciągnikami siodłowymi, do przemieszczania części używany jest wózek widłowy lub następuje to ręcznie. Części te są fotografowane i sprzedawane przez Internet; 4. dokument z [...] Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej wskazuje, że N.L. od 17 października 2019 r. prowadzi, w miejscowości S., ul. [...], działalność gospodarczą polegająca na sprzedaży części i akcesoriów do pojazdów samochodowych; 5. WIOŚ w Łodzi w okresie marzec - czerwiec 2022 przeprowadził czynności kontrolne we wskazanej lokalizacji. Oględziny posesji wykazały m.in., że na terenie zlokalizowany jest murowany budynek stanowiący biuro firmy wraz z zapleczem socjalnym. Tuż przy budynku znajduje się hala namiotowa, w której na regałach, w sposób uporządkowany gromadzone są części samochodowe, m.in. drzwi, maski, tylne klapy. Na placu w pobliżu ww. namiotu oraz budynku, w metalowych boksach/koszach znajdują się części samochodowe, m.in.: elementy wyposażenia pojazdów z tworzywa sztucznego; elementy metalowe, ponadto w pobliżu tego budynku znajdują się 3 pojemniki na odpady o poj. ok. 120 litrów każdy, w których gromadzony jest złom metali (z pojazdów). W głębi posesji znajduje się 9 kontenerów morskich, z których część jest posadowiona jeden na drugim. Kontenery służą jako pomieszczenia magazynowe, w których gromadzone są części do pojazdów samochodowych oraz wyposażenie aut (m.in. deski rozdzielcze, reflektory, fotele, alternatory, silniki, elementy silników, skrzynie biegów i inne). Za kontenerami aż do południowej granicy nieruchomości (działki o nr ewid. [...]) znajduje się nieutwardzony plac. Na przedmiotowym placu znajduje się: kilkanaście karoserii samochodowych lub elementów karoserii (głównie zgromadzonych w pobliżu południowego o ogrodzenia); większość karoserii posiada wycięte mniejsze lub większe fragmenty (np. dach, słupki, belki, fragmenty podłogi, elementy poszycia); 1 karoseria jest całkowicie skorodowana, 3 karoserie (pozbawione większości fragmentów) częściowo skorodowane, jedna karoseria ze zdeformowanym dachem; zbiorniki paliwa i inne elementy z tworzywa i elementy metalowe zgromadzone w kilku metalowych koszach i pojemnikach (w południowo-wschodniej części nieruchomości); drzwi samochodowe, pojedyncze elementy karoserii, elementy zawieszenia pojazdów (ułożone luzem). Na terenie nie stwierdzono uszkodzonych lub zdekompletowanych pojazdów. Nie stwierdzono prowadzenia demontażu pojazdów ani obecności odpadów niebezpiecznych w postaci zużytych olejów czy innych płynów eksploatacyjnych lub zużytych akumulatorów. W toku kontroli ustalono, m.in. że jeden z tych podmiotów, tj. [...], zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej i aktualnie nie prowadzi działalności na przedmiotowym terenie. Na podstawie dokonanych oględzin oraz przedstawionej dokumentacji, w toku kontroli uznano, że karoserie samochodowe, ze względu na brak możliwości ich bezpośredniego użycia do naprawy innych pojazdów (bez wcześniejszego przygotowania - tj. pocięcia/demontażu) nie mogą być traktowane i wykorzystywane jako części zamienne. Jednocześnie tego typu przedmioty, z uwagi na ich częściowe zdekompletowanie i zamiar wykorzystania jako "źródło części" nie mogą być traktowane jako pojazdy. W związku z powyższym te elementy powinny być zakwalifikowane jako odpady o kodzie 16 01 17 (metale żelazne), w myśl ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Gromadzenie i magazynowanie takich elementów w myśl ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach traktuje się jako zbieranie odpadów, natomiast ich cięcie czy demontowanie, należy traktować jako odzysk (przetwarzanie) odpadów. Przedsiębiorca nie posiada zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Ponadto ustalono, że w związku z prowadzoną działalnością wytwarzane są odpady złomu metali (pochodzące z pojazdów), które w trakcie oględzin gromadzone były w 3 pojemnikach na odpady. Zgodnie z wyjaśnieniami przedsiębiorcy tego typu odpady to wybrakowane, uszkodzone lub niepełnowartościowe części samochodowe. Przedsiębiorca nie posiada wpisu do rejestru BDO jako wytwórca odpadów oraz nie prowadzi ewidencji odpadów. W toku kontroli nie pobrano prób gleby do badań, gdyż nie stwierdzono przesłanek uzasadniających taką potrzebę, w szczególności nie stwierdzono plam czy rozlewów substancji na gruncie lub magazynowania przedmiotów bądź elementów niebezpiecznych, z których może nastąpić wyciek. Przedstawiciel kontrolowanych podmiotów, nie zgadzając się z treścią protokołów odmówił ich podpisania i przedstawiał stanowisko, że w jego ocenie zakupione karoserie samochodowe nie są odpadami lecz pełnowartościowymi częściami zamiennymi, wskazując m.in. że karoserie "zakupione zostały jako części i jako części podlegają dalszej odsprzedaży do klientów". W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami zostaną wszczęte postępowania administracyjne w trybie ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach zmierzające m.in. do wymierzenia kar pieniężnych za gospodarowanie odpadami niezgodnie z wymaganiami; skierowano zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej w P. w trybie art. 183 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks Karny oraz wystąpienie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przekazujące dokumentację sprawy. Ustalenia kontroli przekazano również do Policji oraz do Urzędu Celno-Skarbowego. Ponadto w związku z ustaleniami poprzedniej kontroli skierowano wystąpienia do: Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej - przekazujące, ustalenia kontroli w kontekście potencjalnego zagrożenia pożarowego; Starostwa Powiatowego w Łodzi - przekazujące akta sprawy w części dotyczącej ewentualnych uciążliwości hałasowych; Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego - przekazujące ustalenia kontroli do służbowego wykorzystania w związku z posadowieniem na działce tymczasowych obiektów budowlanych; 6. 25 października 2022 r. podczas przesłuchania świadków K.M., Ł. M., B. J., H.J. (sąsiednie nieruchomości), zaprotokołowano, iż "na działkach nr [...] i [...] prowadzona jest działalność gospodarcza polegająca na sprzedaży używanych części samochodowych, cieciu tych części, obsługi wózkiem widłowym, czyszczeniu części i okresowo malowaniu części samochodowych." Z zeznań U.K. wynika jedynie, że na teren nieruchomości zwożone są części samochodowe; 7. Z oświadczenia K.S., W. B., G.B., P.Ś., M. K., B.W. wynika, że N.L. nie zakłóca spokoju, nie jest uciążliwy, nie hałasuje i użytkuje swoją działkę w sposób naturalny. W tych warunkach uznano, że bezspornie działki nr [...], [...] położone w miejscowości S. przy ul. [...] leżą na terenie, gdzie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - uchwała Rady Gminy R. nr [...] z 16 grudnia 2004 roku opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego Nr 56, poz. [...] z 26 lutego 2005 r. Działki te leżą w jednostce planistycznej "25MN", dla której ustala się przeznaczenie podstawowe — zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi; dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające - nieuciążliwe usługi towarzyszące (bytowe) nie zakłócające funkcji mieszkaniowej obszaru, stacje transformatorowe, sieć infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych, ciągi piesze. Również nie ma wątpliwości co do faktu, iż na rzeczonej nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza od co najmniej 17 października 2019 r. polegająca na sprzedaży części samochodowych. Na placu w metalowych boksach, koszach znajdują się części samochodowe, m.in.: elementy wyposażenia pojazdów z tworzywa sztucznego; elementy metalowe, ponadto w pobliżu tego budynku znajdują się 3 pojemniki na odpady o poj. ok 120 litrów każdy, w których gromadzony jest złom metali (z pojazdów). W głębi posesji znajduje się 9 kontenerów morskich, z których część jest posadowiona jeden na drugim. Kontenery służą jako pomieszczenia magazynowe, w których gromadzone są części do pojazdów samochodowych oraz wyposażenie aut (m.in. deski rozdzielcze, reflektory, fotele, alternatory, silniki, elementy silników, skrzynie biegów i inne). Nadto bezsprzecznie z dokumentów wynika, że karoserie samochodowe, ze względu na brak możliwości ich bezpośredniego użycia do naprawy innych pojazdów (bez wcześniejszego przygotowania tj. pocięcia/demontażu) z uwagi na ich częściowe zdekompletowanie i zamiar wykorzystania jako "źródło części" nie mogą być traktowane jako pojazdy. W związku z powyższym te elementy powinny być zakwalifikowane jako odpady o kodzie 16 01 17 (metale żelazne), w myśl ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Gromadzenie czy magazynowanie tych elementów w myśl ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach traktuje się jako zbieranie odpadów, natomiast ich cięcie lub demontowanie, należy traktować jako odzysk (przetwarzanie) odpadów. Przedsiębiorca nie posiada zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Ponadto ustalono, że w związku z prowadzoną działalnością wytwarzane są odpady złomu metali (pochodzące z pojazdów), które w trakcie oględzin gromadzone były w 3 pojemnikach na odpady. Zgodnie z wyjaśnieniami przedsiębiorcy tego typu odpady to wybrakowane, uszkodzone lub niepełnowartościowe części samochodowe. Przedsiębiorca nie posiada wpisu do rejestru BDO jako wytwórca odpadów oraz nie prowadzi ewidencji odpadów. Czyli na terenie działek nr [...] i [...] w S. bezspornie znajdują się magazyny oraz gromadzone są odpady o kodzie 16 01 17 (metale żelazne) i wytwarzane są odpady złomu metali (pochodzące z pojazdów) a powyższe fakty potwierdzają protokoły, przesłuchania stron, zdjęcia oraz płyty dołączone do akt sprawy. W ocenie organu odwoławczego faktem udowodnionym ponad wszelką wątpliwość było, że działalność prowadzona na terenie działek będących przedmiotem postępowania nie mieści się w sposobie przeznaczenia tego terenu przewidzianego w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można jej traktować jako funkcję uzupełniającą dla zabudowy mieszkaniowej, bowiem zbyt szerokie rozumienie kontynuacji funkcji oznaczałoby, że w ramach zabudowy mieszkalnej mogłaby powstać każda funkcja niemieszkalna. Organ odwoławczy wskazał, że nie powinien ujść uwadze fakt, iż rodzaj prowadzonej działalności zakłóca spokój na obszarze typowo mieszkaniowym, załadunek czy przeładunek przewożenie towarów, ciecie - to wszystko generuje hałas nietypowy dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Podobnie w kwestii gromadzenia odpadów. Nie jest zatem możliwe bezkolizyjne współistnienie tych funkcji. Bez znaczenia pozostawały tu kwestie podnoszone przez organ I instancji odnośnie uznania za wiarygodne zeznań K. S., W.B., G. B., P. Ś., M.K. i B.W. (sąsiadów) z których wynika, że N.L. nie zakłóca spokoju, nie jest uciążliwy, nie hałasuje i użytkuje swoją działkę w sposób naturalny. W przekonaniu organu, na szczęście żadna z tych osób nie jest autorem zapisów planu miejscowego dla tego terenu i dzięki temu nie zawarto w treści planu stwierdzeń o "możliwości użytkowania działki w sposób naturalny", bowiem jest to na tyle wieloznaczne pojęcie, że dla każdego może oznaczać inne czynności począwszy od uprawy konopi po budowę wieży ciśnień. W tej sytuacji również, dla organu II instancji bez znaczenia pozostawały eksponowane przez organ dywagacje dotyczące istoty uciążliwości działalności, chociaż nie można zgodzić się z twierdzeniem, że uciążliwość, wobec braku definicji w uchwale, związana jest jedynie z przekroczeniem określonych norm określonych konkretnymi przepisami. W ocenie organu nietrudno sobie wyobrazić uciążliwości związanej z oddziaływaniem prowadzonej działalności. Co więcej, określona inwestycja może być uciążliwa dla sąsiednich nieruchomości, nie będąc jednocześnie wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U z 2016r. poz. 71), chociaż bez wątpliwości każde z wymienionych w niej przedsięwzięć za takie należy uznać. Zdaniem organu odwoławczego, trzeba także zauważyć, że skoro w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zdefiniowano usług nieuciążliwych, to należy to pojęcie rozumieć tak, jak jest ono rozumiane w języku powszechnym, czyli poprzez subiektywną odczuwalność uciążliwości dla otoczenia, bez odwołania się do norm, zawartych w przepisach odrębnych, regulujących dopuszczalne w środowisku poziomy oddziaływania konkretnej działalności na otoczenie, środowisko. Powołując się na przepisy kodeku cywilnego, organ odwoławczy przypomniał, że szerokie uprawnienia właściciela, kończą się w momencie, kiedy zaczyna się uprawnienie innej osoby i właściciel nieruchomości powinien, przy wykonywaniu swego prawa, powstrzymywać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społecznogospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Również bez znaczenia dla postępowania są wyniki kontroli Policji czy Urzędu Skarbowego, na które to organ się powołuje. Na etapie prowadzenia postępowania w trybie art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, nie bada się kwestii zalegania płatności podatków, tamowania ruchu na ulicy, oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, a także poza zainteresowaniem organu są, powstałe na tle prowadzonej działalności, ewentualne konflikty sąsiedzkie. W opinii organu odwoławczego kwestie kontroli negatywnego wpływu funkcjonowania firmy, m.in. w zakresie ochrony środowiska, sprawdzają organy do tego powołane. Również nie można się zgodzić ze stanowiskiem, że skoro w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie znalazły się zapisy dotyczące obostrzeń bądź ograniczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, to fakt ten uzasadnia orzeczenie odmowy nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania. Organ wskazał, że gdyby w ten sposób pojmować treść zapisów planu to równie dobrze, skoro nie ma sformułowanego wprost zakazu lokalizacji na tym terenie szwalni z [...] maszynami oznacza to, że jest taka możliwość. Zdaniem organu odwoławczego normy zawarte w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego - uchwalane przez gminy - w sposób istotny ograniczają, a zarazem określają prawo własności. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a więc ma charakter przepisów powszechnie obowiązujących, podustawowych. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt normatywny, o charakterze powszechnie obowiązującym, stanowiący o ograniczeniach w sposobie wykonywania prawa do nieruchomości, winien stanowić o tym w sposób czytelny i budzący jak najmniej wątpliwości interpretacyjnych. Niejednoznaczny sposób sformułowania ustaleń planu może stanowić istotne naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności takiego unormowania. W rozpoznawanej sprawie sposób sformułowania przepisów uchwały o miejscowym planie w odniesieniu do działki jest na tyle jasny i precyzyjny, że nie wywołuje wątpliwości co do sposobu wykonywania prawa własności. Skoro zatem można w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy - bez konieczności jego uzupełniania - stwierdzić, że zaistniała sytuacja zmiany zagospodarowania, polegająca na niezgodnym z ustaleniami planu miejscowego sposobie zagospodarowania terenu - tym samym stwierdzić należy, że zaistniała sytuacja zmiany zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 59 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945; Dz. U. z 2019 r. poz. 60 i poz. 235), która dała podstawę do zastosowania sankcji prawnych wynikających z tych przepisów. Nadto organ II instancji wskazał, że w ust. 3 art. 59 u.p.z.p. ustawodawca wyraźnie wskazał, kto może być adresatem decyzji tam wymienionych w pkt 1 i 2. Obowiązki wymienione w powyższych przepisach mogą być nałożone jedynie na właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości i to wskazuje kto w tej sprawie ma interes prawny. Pozostałe podmioty, które wywodzą swe prawa ze stosunku zobowiązaniowego, w tym umowy najmu czy użyczenia, w świetle postanowień art. 59 ust. 3 u.p.z.p. mają wyłącznie interes faktyczny, gdyż nie mogą na nie być nałożone ani egzekwowane od nich obowiązki, o których mowa w tych przepisach. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył N.L., który reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił jej naruszenie: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. a) art. 59 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nakazanie skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania oraz nakazanie wstrzymania prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji braku zaistnienia jakichkolwiek przesłanek ku temu, w szczególności wobec braku wykazania przez organ, iż prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie może zostać zakwalifikowana jako działalność uzupełniająca, towarzysząca; b) § 3 pkt 9 uchwały nr [...] Rady Gminy R. z 16 grudnia 2004 r. w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miejscowości S. - [...] (zwana dalej: uchwałą w sprawie m.p.z.p.) poprzez jego pominięcie oraz arbitralne uznanie przez organ, iż prowadzona przez skarżącego działalność jest działalnością uciążliwą, w sytuacji braku przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów (tj. opinii biegłych) mogących wykazać zasadność ferowanej przez organ tezy, zgodnie z którą działalność prowadzona przez skarżącego ma rzekomo negatywnie wpływać na środowisko, bądź powodować emisję lub stężenie substancji przekraczające poziomy uznane za dopuszczalne; c) § 13 pkt 2 Uchwały w sprawie m.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię oraz bezzasadne uznanie, z pominięciem przepisów obowiązującego prawa, w tym § 3 pkt 9 uchwały w sprawie m.p.z.p., iż działalność prowadzona przez skarżącego nie mieści się w sposobie przeznaczenia tego terenu przewidzianego w zapisach miejscowego planu zagospodarowania terenu albowiem nie można jej traktować jako funkcję uzupełniającą, w sytuacji w której - owa działalność uzupełniająca limitowana jest wyłącznie kryterium "uciążliwości" - którego to zaistnienia organ nie zdołał wykazać w toku przeprowadzonego postępowania; 2. rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nierozważenie przez organ I instancji całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, oraz arbitralne uznanie, iż prowadzona przez skarżącego działalność jest działalnością uciążliwą w sytuacji w której: i. z załączonych do akt postępowania dokumentów, tj. oświadczeń sporządzonych przez właścicieli sąsiadujących nieruchomości wynika, że prowadzona przez skarżącego działalność w żaden sposób nie zakłóca korzystania przez sąsiadów z ich nieruchomości, nie jest uciążliwa; w szczególności jeśli mieć na uwadze, iż na działkach sąsiadujących - a objętych tym samym miejscowym planem zagospodarowania - prowadzone są działalności gospodarcze o zbliżonym, a nawet tożsamym charakterze i zakresie, m.in.: warsztaty samochodowe, zakłady produkcyjne. zakłady wulkanizacyjne, przedsiębiorstwa zajmujące się hurtową i detaliczną sprzedażą maszyn i pojazdów, wynajmem maszyn budowlanych i rolniczych, transportem, przeładunkiem, zakładów stolarskich, sprzedażą hurtową i detaliczną części samochodowych, produkcja wyrobów budowlanych z betonu, sprzedażą hurtową złomu; ii. organ nie przedstawił jakichkolwiek wiarygodnych dowodów (poza, jak wynika z treści uzasadnienia decyzji - subiektywną oceną potencjalnych skutków prowadzonej przez skarżącego działalności oraz sposobu jej oddziaływania na środowisko) — wskazujących na rzeczywiste i faktyczne uciążliwości, jakie miałyby wiązać się z prowadzoną przez skarżącego działalnością; - które to uchybienia skutkowały niedostatecznym wyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy pozwalających na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego, a w konsekwencji doprowadziły do naruszenia art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, b) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nierozważenie przez organ I instancji całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, oraz arbitralne uznanie, iż prowadzona przez skarżącego działalność: a. w rzeczywistości nosi znamiona przetwarzania odpadów, w sytuacji w której żaden z przeprowadzonych przez organ dowodów nie potwierdza, ażeby części przechowywane przez skarżącego miały być w rzeczywistości odpadami, nie zaś wyłącznie części używanymi, podlegającymi dalszej sprzedaży, a które to uchybienia w konsekwencji skutkowały wadliwym uznaniem przez organ, iż zaistniały przesłanki uzasadniające nakazanie skarżącemu wstrzymanie prowadzenia działalności w dotychczasowym zakresie, b. miałaby polegać na malowaniu części samochodów podczas gdy podmalowanie pojazdu miało miejsce jednokrotnie oraz dotyczyło prywatnego pojazdu N.L., co wyklucza zakwalifikowanie tej czynności jako realizowanej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, c. w zakresie magazynowania części może zostać zakwalifikowana jako uciążliwa dla mieszkańców, podczas gdy tego rodzaju czynności w niczym nie różnią się od magazynowania przedmiotów przez właścicieli sklepów spożywczych, producentów odzieży, czy też zakładów wulkanizacyjnych, w ramach których magazynowane są opony oraz felgi, akumulatory samochodowe oraz inne części samochodowe; c) art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy poprzez brak zlecenia badań natężenia hałasu, zapylenia i wibracji; nieustalenie jak często wykonywane są transporty na nieruchomości będącej przedmiotem decyzji; co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ, że doszło do zmiany zagospodarowania terenu na nieruchomości i wadliwe zastosowanie sankcji określonej w art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p.; d) art. 84 k.p.a. poprzez niedopuszczenie przez organ dowodu z opinii biegłego oraz arbitralne przesądzenie przez organ, iż: i. prowadzona przez skarżącego działalność jest działalnością uciążliwą w rozumieniu przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy szczegółowe; ii. części przechowywane przez skarżącego na terenie nieruchomości nie mogą zostać zakwalifikowane jako części zamienne, lecz odpady; iii. czynności dokonywane przez skarżącego polegające na cięciu elementów samochodów stanowiło przetwarzanie odpadów w sytuacji, w której ustalenie tej okoliczności niewątpliwie wymaga posiadania i dysponowania wiadomości specjalnymi. W oparciu o te zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów wskazano, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowała się linia orzecznicza, zgodnie z którą przepis art. 59 ust. 3 u.p.z.p. może mieć zastosowanie również do terenów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wskazano, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia, bez potrzeby prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. A już za zupełnie zbędne, organ uznał w tym postępowaniu uzyskiwanie opinii biegłych w przedmiocie uciążliwości czy nadmiernych emisji. W żadnym miejscu uzasadnienia decyzji skład orzekający nie wypowiadał się w kwestii emisji czy stężenia substancji przekraczających poziomy uznane za niedopuszczalne. Skoro bowiem prawo miejscowe - przepisy szczegółowe dla poszczególnych terenów sankcjonują wyłącznie nieuciążliwe usługi towarzyszące (bytowe) nie zakłócające funkcji mieszkaniowej obszaru, to prowadzenie na tym terenie działalności gospodarczej polegającej na cięciu części samochodowych, czyszczeniu tychże części i okresowo malowaniu części samochodowych jest z gruntu uznane jako uciążliwie i taka działalność prowadzona na terenie działek będących przedmiotem niniejszego postępowania nie mieści się w sposobie przeznaczenia tego terenu przewidzianego w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący, zobowiązany przez sąd na rozprawie 16 stycznia 2024 r. do przestawienia umów wiążących skarżącego z dilerami B. oraz opinii środowiskowych dotyczących pochodzenia części i ich nieoddziaływania na środowisko, załączył do akt szereg dokumentów dotyczących źródeł pochodzenia części do samochodów B., w tym część z nich w języku obcym. Przy piśmie z 30 stycznia 2024 r. pełnomocnika uczestników, przesłano do sądu znaczną ilość wydruków z aukcji internetowych prowadzonych przez skarżącego z których wynika, iż skarżący zajmuje się także sprzedażą części samochodów innych marek niż B.; że do sprzedaży wystawione są np. tzw. "ćwiartki" samochodów czy ich dachy oraz, że na profilu sprzedającego/skarżącego wskazuje się na możliwość przycięcia określonych części z elementu na życzenie klienta (k.225). Na rozprawie 22 lutego 2024 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że części, których zdjęcia znajdują się na załączonych wydrukach z aukcji internetowych, są niekiedy bardzo drogie i nie są to elementy niepełnowartościowe typu szrot. Nadto skarżący w swoich wyjaśnieniach wskazał, że informacja z CEIDG pochodząca z 29 sierpnia 2022 r. jest nieaktualna, gdyż wykreślono z zakresu działalności gospodarczej dwa ostatnie punkty – demontaż odpadów zużytych i zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne, które były przedmiotem działalności w dacie zakładania firmy. Skarżący wskazał, że usunięcia tych dwóch zakresów dokonał we wrześniu 2022 r. Dodatkowo skarżący przyznał, iż prowadzi swoją działalność głównie poprzez handel w Internecie. Podkreślił, że odpady, które były na nieruchomości nie były niebezpieczne a części, którymi handluje znajdują się na placu oraz w 9 kontenerach i namiocie o wymiarach 4mx12 m. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 9 sierpnia 2023 r. uchylająca decyzję Burmistrza R. z 30 czerwca 2023 r. nr GPR.6724.30.2022 w przedmiocie odmowy nałożenia na N.L. obowiązku wstrzymania użytkowania terenu na działkach nr [...], [...] położonych w miejscowości S. przy ul. [...], oraz nakazująca właścicielowi tych działek - przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości. Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w zakresie określonym w przywołanych przepisach. Tym samym, skarga nie mogła być uwzględniona. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiła regulacja zawarta w art. 59 ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977), dalej "u.p.z.p.". Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Rozwiązanie powyższe może znaleźć zastosowanie również dla nieruchomości znajdujących się na terenach objętych planem miejscowym. Z treści przepisów art. 59 ust. 1-3 u.p.z.p. wynika, że przesłanką zastosowania ust. 3 jest przypadek zaistnienia zmiany zagospodarowania terenu niewymagającej pozwolenia na budowę, niebędącej ponadto zmianą tymczasową, trwającą do roku. W świetle przywołanego przepisu, podstawową okolicznością wymagającą w rozpoznawanej sprawie wyjaśnienia, było to, czy doszło czy też nie, do zmiany sposobu zagospodarowania powyżej wskazanych działek (nr [...] i nr [...]). Oceny tej należy przy tym dokonywać każdorazowo indywidualnie, uwzględniając szczególne okoliczności konkretnego przypadku. Punktem wyjścia dla tej oceny jest zidentyfikowanie zagospodarowania terenu, które jest zgodne z prawem dla danego obszaru oraz porównanie go z wprowadzoną przez określony podmiot zmianą. Wracając na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż bezsporne pozostawało, iż skarżący prowadzi na przedmiotowych, będących jego własnością, działkach działalność gospodarczą, co najmniej od 17 października 2019 r. W ramach tej działalności magazynuje części samochodów oraz dokonuje czynności polegających na cięciu elementów samochodów, podlegających dalszej sprzedaży głównie przez Internet. Na działki te wykonywane są transporty. Poza sporem pozostawało także, iż części i elementy te są magazynowane, na wskazanych wyżej działkach, w 9 kontenerach morskich, z których część jest posadowiona jeden na drugim, a także w namiocie o wymiarach 4mx12m oraz na terenie nieruchomości (placu). Według zapisów powszechnie dostępnej [...] Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, prowadzona przez skarżącego działalność polega na sprzedaży detalicznej części samochodów, a nadto m.in. sprzedaży hurtowej i detalicznej motocykli oraz ich części, ich naprawie i konserwacji, sprzedaży samochodów i ich części oraz ich naprawie i konserwacji samochodów, demontażu wyrobów zużytych oraz zbieraniu odpadów innych niż niebezpieczne. Skarżący wskazał, iż obecnie, od września 2022 r., nie zajmuje się zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne. Uprzednio natomiast na działkach tych była prowadzona działalność polegająca na sprzedaży detalicznej samochodów, a nadto m.in. na transporcie drogowym towarów, sprzedaży hurtowej odpadów i złomu, konserwacji i naprawy samochodów, sprzedaży hurtowej części samochodów. Działalność została rozpoczęta 4 stycznia 2010 r. i zawieszona 2 marca 2022 r. przez przedsiębiorcę działającego pod firmą: [...]. Dla spornego terenu nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Poza sporem pozostaje także, iż na terenie prowadzonej działalności, od 28 marca 2005 r. obowiązuje Uchwała Rady Gminy R. nr [...] z 16 grudnia 2004 roku, w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miejscowości S. – [...], opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] pod nr [...], poz. [...] z 26 lutego 2005r. Zgodnie z rysunkiem planu w skali 1:1000, który stanowi załącznik graficzny do powyższej uchwały, należące do skarżącego działki nr [...], [...], leżą w jednostce planistycznej "25MN", dla której, według zapisów planu, ustalono przeznaczenie podstawowe — zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające - nieuciążliwe usługi towarzyszące (bytowe) nie zakłócające funkcji mieszkaniowej obszaru, stacje transformatorowe, sieć infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych, ciągi piesze (§ 6 pkt. 1 i §13 pkt. 1 i 2 m.p.z.p.). Należy przypomnieć, iż każda zmiana zagospodarowania terenu, co do zasady, wymaga ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli zmiana zagospodarowania terenu nie wymaga pozwolenia budowlanego, a jednocześnie ma charakter jednorazowy i tymczasowy i ma trwać do roku, nie jest obligatoryjnie wymagane wydawanie decyzji o warunkach zabudowy. Organ administracji w przypadku takiej zmiany może jednak i na nią – czyli na jej kontynuowanie w owym rocznym okresie zareagować, albo nakładając obowiązek wystąpienia o wydanie warunków zabudowy z jednoczesnym wstrzymaniem użytkowania terenu, albo wręcz nakazać przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania (zob. art. 59 ust. 3 u.p.z.p.). Te same obowiązki mogą być nałożone w przypadku, gdy przystąpiono do zmiany zagospodarowania terenu niewymagającej pozwolenia na budowę, ale zmiany z założenia mającej trwać przez okres dłuższy niż jeden rok, a podmiot dokonujący tej zmiany nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2008 r., II OSK 1485/07). Na organach administracji publicznej spoczywa więc obowiązek ochrony ładu przestrzennego, ustalonego czy to w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (tak jak w niniejszej sprawie), czy to w decyzji o warunkach zabudowy przy wykorzystaniu sankcji administracyjnej z art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Bez względu bowiem na to, czy niezgodna z przepisami zmiana sposobu zagospodarowania przestrzennego terenu następuje na terenie nieobjętym planem, czy też na terenie, dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to takie zdarzenie, jako bezprawne, wymaga w państwie prawa odpowiedniego przeciwdziałania ze strony powołanych do tego organów państwa. Analiza akt sprawy, a także uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego prowadzi do wniosku, że organ zrealizował powyższy obowiązek. Bez zbędnego powielania wskazanych na wstępie twierdzeń organu odwoławczego, należało stwierdzić, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niewątpliwie wskazuje, iż w niniejszej sprawie doszło do zmiany zagospodarowania terenu działek w stosunku do ustaleń obowiązującego na tym terenie od 28 marca 2005 r. m.p.z.p. Niemniej istotą sporu, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, pozostaje czy zmiana ta mieści się w dopuszczonych jako uzupełnienie funkcji podstawowej "nieuciążliwych usługach towarzyszących (bytowych) nie zakłócających funkcji mieszkaniowej obszaru" z § 13 m.p.z.p. W pierwszej kolejności należy wskazać, że do usług bytowych, które w tej sprawie uchwałodawca utożsamia z usługami towarzyszącymi dla funkcji podstawowej, należy zaliczyć usługi związane z zaspokajaniem podstawowych potrzeb ludności, tj. takich potrzeb, które są jej niezbędne do jej codziennego funkcjonowania. Do takich usług można zaliczyć handel detaliczny, gastronomię, rozrywkę, opiekę zdrowotną, opiekę społeczną, naukę, biurokrację, rzemiosło usługowe i produkcyjne, takie jak: cukiernia, piekarnia, naprawy pojazdów mechanicznych i sprzętu AGD, obsługę nieruchomości, wynajem i wypożyczanie, usługi projektowe, bankowe, prawnicze, rachunkowe, finansowe, ubezpieczeniowe, doradztwo, informatykę, reklamę, drobne usługi, takie jak fotografia, kosmetyka, fryzjerstwo, pralnia, naprawa artykułów osobistych i użytku domowego a także działalność firm pocztowych i telekomunikacyjnych. Przez usługi bytowe należy rozumieć zatem takiego rodzaju usługi podstawowe dla danej społeczności, bez których trudno wyobrazić sobie życie na danym terenie. W tych warunkach, w ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, działalność prowadzona przez stronę nie mieści się w usługach uzupełniających funkcję podstawową. Skarżący prowadzi bowiem, działalność nie tylko detaliczną części jakie są dostępne w serwisach samochodów osobowych, ale i hurtową - co potwierdza zapis kodu PKD w rejestrze przedsiębiorców oraz nie zaprzecza temu sam skarżący. Co więcej, jak wynika z twierdzeń skarżącego wskazanych w skardze oraz materiału dowodowego w postaci wydruków z aukcji internetowych, a wreszcie twierdzeń uczestników postępowania, skarżący prowadzi de facto działalność produkcyjną w zakresie elementów karoserii samochodów różnych marek, na życzenie klienta. Nadto skarżący nie zaprzecza, iż posiadane przez niego części są magazynowane m.in. w 9 kontenerach morskich, dużym namiocie oraz na placu. Takiej działalności nie sposób jest więc uznać za usługi towarzyszące (bytowe). Wobec tego, chociaż w § 13 m.p.z.p. jest mowa o "nieuciążliwych usługach towarzyszących" oraz że m.p.z.p. w rozdziale 3, precyzuje jakie warunki dodatkowe muszą spełniać usługi towarzyszące (§ 8.1 pkt.3 – zakaz emisji zanieczyszczeń odorowych, pkt. 4 – prowadzenie działalności o określonej uciążliwości) oraz jaką akustykę należy przyjąć dla terenów oznaczonych symbolami od 1MN do 26MN i 2U, to jednak, w sytuacji niemożności zakwalifikowania danej działalności do usług towarzyszących (bytowych), drugorzędna pozostaje kwestia badania uciążliwości takich usług, a w konsekwencji bezzasadne pozostają zarzuty skarżącego w zakresie braku zbadania przez organ, czy też nie wystarczające dowody na okoliczność, iż działalność skarżącego nie należy do uciążliwych a więc także zarzut naruszenia § 3 pkt. 9 uchwały. Wobec powyższego bezzasadny okazał się także zarzut dotyczący nieustalenia przez organ czy znajdujące się na działce części były odpadami czy też nie. Dodatkowo materiał dowodowy sprawy wskazuje również, iż zmiana zagospodarowania spornego terenu działek nie ma charakteru tymczasowego ani jednorazowego i trwa dłużej niż rok (art. 59 ust. 2 u.p.z.p.), gdyż skarżący rozpoczął swą działalność 17 października 2019 r. i kontynuuje ją do dzisiaj. Ponadto uprzednio od 4 stycznia 2010 r. do 2 marca 2022 r. na terenie spornym była prowadzona podobnego rodzaju działalność gospodarcza. Powyższe wskazuje, że obie działalności prowadzone były pod rządami obowiązującego na tym terenie od 2005 roku m.p.z.p. i powinny podporządkować się do jego postanowień dotyczących zachowania funkcji terenu oznaczonego symbolem "25MN", gdyż powstały po wprowadzeniu m.p.z.p. Wobec ustalonych okoliczności, spełniona została zatem przesłanka z art. 59 ust. 3 u.p.z.p., polegająca na zmianie sposobu zagospodarowania terenu, co dawało organom podstawę do wydania decyzji w oparciu o treść art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., co czyni podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego niezasadnym. Odnosząc się do pozostałych podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów procedury administracyjnej należy wskazać, iż w toku postępowania sąd nie dopatrzył się naruszeń procedury, mających wpływ na wynik sprawy. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, z których organ odwoławczy wywiódł z nich prawidłowe wnioski, przytoczył przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówił ich treść oraz prawidłowo je zastosował, czemu dał wyraz w zaskarżonej decyzji. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny, zaś dokonana końcowo przez organ odwoławczy ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. a wobec błędów poczynionych przez organ I instancji, organ odwoławczy prawidłowo zastosował możliwości wynikające z art. 138 k.p.a. - orzekając reformatoryjnie. Sąd co prawda dostrzega, iż w decyzji wskazano, iż działalność, której dopuszcza się skarżący należy traktować jako przetwarzanie odpadów, nie mniej okoliczność ta, pozostawała bez wpływu na ostateczny wynik sprawy – nakaz przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości z powyżej opisanych przyczyn. Dodatkowo należy wskazać, iż pomimo podnoszonego przez stronę zarzutu nieprawidłowego oznaczenia adresata skargi, skarżący N.L. w swej skardze wywiedzionej do sądu administracyjnego, nie wydaje się mieć problemu ani z odczytaniem, że jest adresatem skarżonej decyzji, wskazując: "Organ (...) nakazał Skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] i [...] w miejscowości S., przy ul. [...]". Dla porządku należy jedynie zaznaczyć, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że o tym, do kogo dana decyzja jest skierowana, decyduje jej treść, w której musi się znaleźć miejsce na oznaczenie strony. Nie ma przy tym uzasadnienia przypisywanie decydującego znaczenia nagłówkowi decyzji, w której wskazano jej adresata. To, czy strona zostanie prawidłowo oznaczona w nagłówku decyzji, czy też w jej dalszej treści, nie jest najistotniejsze (por. np. wyrok WSA w Łodzi z 22 stycznia 2021 r. w spr. III SA/Łd 800/20), Nadto podkreśla się, że do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wystarczy nieprawidłowe oznaczenie strony, takie jak błędna pisownia imienia, nazwiska albo nazwy strony bądź też doręczenie decyzji uczestnikom postępowania administracyjnego. Konieczne jest natomiast, by decyzja administracyjna kształtowała sytuację prawną podmiotów, którzy nie powinni być jej adresatami (por. wyrok WSA w Gliwicach z 14 kwietnia 2021 r. w spr. II SA/Gl 763/20). Wobec powyższego, z uwagi na fakt, iż ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.