II SA/Łd 914/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2020 r. sprawy ze skargi K. J. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie przetwarzania odpadów oddala skargę. a.bł. W okresie od 16 lipca do 11 września 2019 r., [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Ł. (dalej "WIOŚ") przeprowadził w zakładzie należącym do K. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A ul. A 32F, [...] K. kontrolę przestrzegania wymagań wynikających z ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.). Ustalenia tej kontroli udokumentowane zostały protokołem kontroli z 11 września 2019 roku. Z protokołu tego wynika, że kontrolowany od 2016 roku nie prowadzi działalności w zakresie zbierania odpadów. Aktualnie prowadzi działalność polegającą na handlu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym w tym używanymi pojazdami specjalistycznymi i częściami podzespołami do tych pojazdów oraz różnego rodzaju towarami zakupionymi od Agencji Mienia Wojskowego. Po zakupie pojazdy są pozbawiane wyposażenia, które następnie sprzedawane jest za pośrednictwem internetowych portali ogłoszeniowych. Opróżnione z wyposażenia pojazdy przekazywane są jako odpad podmiotom posiadającym zezwolenia. Z ustaleń dokonanych podczas oględzin 16 lipca 2019 roku wynika, że na placu firmy kontrolowanego znajdowały się 2 wojskowe pojazdy KRAZ specjalistycznego przeznaczenia ich części oraz elementy wyposażenia. Strona przedstawiła faktury dotyczące ich zakupu od Agencji Mienia Wojskowego. Z faktur tych wynika, że oba pojazdy zostały nabyte bez akumulatorów, paliwa, oleju, narzędzi kierowcy–pojazd używany niesprawny (faktura VAT nr [...]) - zał. nr 4 do protokołu kontroli. Na wydrukach z portalu internetowego stanowiących załącznik nr 5 do protokołu znajdowały się z kolei ogłoszenia kontrolowanego dotyczące sprzedaży części do tych pojazdów. Zarządzeniem pokontrolnym z 16 września 2019 r., wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1355 ze zm.), w oparciu o powyższe ustalenia k. J., bezzwłocznie od dnia otrzymania zarządzenia: 1. zaprzestać przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia; 2. wytworzone odpady magazynować zgodnie z terminami określonymi w art. 25 ust. 4 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.); 3. prowadzić ewidencję odpadów w postaci kart ewidencji odpadów dla wszystkich wytworzonych odpadów; 4. sporządzać i przedkładać marszałkowi województwa sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami do 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy. Ponadto organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań do 10 października 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia WIOŚ wyjaśnił, że w trakcie kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot prowadzi działalność polegającą na handlu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym, w tym używanymi pojazdami specjalnymi, częściami i podzespołami do tych pojazdów, maszynami roboczymi oraz różnego rodzaju towarami zakupionymi od Agencji Mienia Wojskowego. Po zakupie pojazdy są pozbawiane wyposażenia, które następnie sprzedawane jest za pośrednictwem internetowych portali ogłoszeniowych. Opróżnione z wyposażenia pojazdy przekazywane są jako odpad podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami. W ocenie organu ustalenia kontroli pozwalają na stwierdzenie, że na terenie kontrolowanego zakładu dochodzi do przetwarzania odpadów w postaci pojazdów, polegającego na odzysku ich części poprzez przygotowanie do ponownego użycia. Przetwarzając zaś odpady bez wymaganego zezwolenia kontrolowany naruszył przepisy art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach. Odnosząc się następnie do pkt. 2 zarządzenia WIOŚ wyjaśnił, że w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 16 lipca 2019 r. w hali magazynowej zlokalizowanej na terenie zakładu znajdowała się duża ilość kabli elektrycznych. Zgodnie z informacją udzieloną przez prowadzącego działalność kable zostały wytworzone w trakcie demontażu wyposażenia zakupionych pojazdów i maszyn, a ich znaczna ilość wynika z tego, że są one w hali sukcesywnie magazynowane od 2016 r. Organ wskazał, że magazynując wytworzone kable ponad 3 lata, kontrolowany naruszył art. 25 ust. 4 ustawy o odpadach. WIOŚ podkreślił także, że w trakcie kontroli nie przedstawiono ewidencji dla wytworzonych odpadów w postaci kabli, które zgodnie z udzieloną informacją kontrolowany wytwarza sukcesywnie od 2016 r. W związku z powyższym, nie prowadząc ewidencji dla wytworzonych odpadów w postaci kabli, kontrolowany naruszył art. 66 ustawy o odpadach. Z kolei zgodnie z art. 75 ustawy o odpadach wytwórca odpadów obowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów sporządza roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami i składa je marszałkowi województwa w terminie określonym w art. 76 ustawy o odpadach, tj. do 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy. Kontrolowany udzielił informacji, że takie sprawozdania nie były składane za okres objęty kontrolą. W odpowiedzi na zarządzenie pokontrolne z 7 października 2019 roku K. J. wskazał, że zaprzestał przetwarzania odpadów z dniem otrzymania zarządzenia do czasu uzyskania zezwolenia, odpady są przekazywane na bieżąco, strona na bieżąco prowadzi także ewidencję wytwarzanych odpadów. Przedsiębiorca poinformowała także, że 4 października 2019 roku przedłożył Marszałkowi Województwa [...] zaległe sprawozdania dotyczące ewidencji kabla za lata 2016-2018. W skardze na powyższe zarządzenie pokontrolne do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. J. zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżący przetwarza odpady w rozumieniu tej ustawy, oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego i zasądzenie od WIOŚ w Ł. na swą rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że nie kwestionuje ustalonego przez WIOŚ stanu faktycznego, jednakże organ w jego ocenie dokonał błędnej subsumcji art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach do stanu faktycznego, zrównując pojęcia wytwarzania odpadów i ich przetwarzania. W ocenie skarżącego WIOŚ błędnie twierdzi, iż ustalenia kontroli pozwalają na stwierdzenie, że na terenie kontrolowanego zakładu dochodzi do przetwarzania odpadów w postaci pojazdów, polegającego na odzysku ich części poprzez przygotowanie do ponownego użycia. Skoro bowiem skarżący nabywa pełnowartościowy pojazd, wymontowuje części z pojazdu i następnie je sprzedaje oraz sprzedaje pojazd stanowiący odpad, to odpadem nie są części, ale pojazd, a odpad jako taki powstaje po wymontowaniu części. Zdaniem skarżącego w opisanym przez organ procederze nie dochodzi do jakiegokolwiek przetwarzania odpadów. Skarżący nie dokonuje bowiem żadnych działań związanych z odpadem (pojazdem pozbawionym części) - skarżący odpad ten jedynie wytwarza. Skarżący nie dokonuje odzysku pojazdów - po wymontowaniu części pojazdy te nie służą "użytecznemu zastosowaniu". Skarżący nie dokonuje także przygotowania do ponownego użycia - skarżący przygotowuje do ponownego użycia wymontowane części - te jednak nie są odpadem, odpadem jest pojazd. Strona nie dokonuje także unieszkodliwiania pojazdów - te czynności dokonywane są przez podmiot, któremu skarżący sprzedaje pojazd pozbawiony części. Zdaniem skarżącego należy go zatem uznać za wytwórcę odpadów i osobę, u której dochodzi do wstępnego magazynowania odpadów. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Ł. wniósł o jej oddalenie. Organ podkreślił, że decydując o tym, że dany pojazd nie zostanie naprawiony i odsprzedany w całości jako sprawny lecz zostanie zdemontowany, a jego części nadające się do ponownego użytku sprzedane, skarżący wytwarza odpad, który przetwarza poprzez prowadzenie dalszych czynności, tj. demontaż i naprawę jego części. W ocenie WIOŚ czynności te można zakwalifikować jako procesy przygotowania do ponownego użycia, zgodne z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 22 ustawy o odpadach. W związku z powyższym skarżący na terenie swojego zakładu nie tylko wytwarza odpady, ale również przetwarza je bez wymaganego zezwolenia, wbrew art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach. Na rozprawie w dniu 3 marca 2020 roku pełnomocnik skarżącego poparł skargę oświadczając jednocześnie, że kwestionuje wyłącznie 1 punkt zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty z zakresu administracji publicznej. Zarządzenie pokontrolne nie jest decyzją administracyjną, lecz innym aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Z treści art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska wynika jednoznacznie, że zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Wydawanemu przez tego inspektora zarządzeniu pokontrolnemu, mimo że nie jest decyzją administracyjną, nie można odmówić charakteru aktu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ ma ono bez wątpienia charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Zarządzenie to wpływa na prawa i obowiązki kontrolowanego, ponieważ niewykonanie tego zarządzenia, lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu zagrożone jest odpowiedzialnością karną (art. 31a ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska). Skoro przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazany w nich organ do wydawania zarządzeń pokontrolnych w oparciu o wyniki dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanej osoby fizycznej określonego obowiązku, a więc będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 107/08, postanowienie NSA z 28 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 216/08 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl –dalej "CBOSA"). Sąd kontrolując zgodność z prawem tego zarządzenia powinien ocenić, czy ustalenia zawarte w jego uzasadnieniu oraz w protokole kontroli wskazują na zaistnienie naruszeń prawa wymienionych w zarządzeniu pokontrolnym, a kwestionowanych przez skarżącego. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że do zarządzeń pokontrolnych, o jakich mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż jest to postępowanie odrębne (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., II OSK 723/12; zob. też wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., II OSK 2036/09 dostępne w CBOSA). To samo należy odnieść do niniejszej sprawy. Z pełnych gwarancji procesowych, wynikających z przepisów k.p.a., skarżący może skorzystać, jeśli na skutek niewykonania zarządzenia pokontrolnego zostanie wszczęte jakiekolwiek postępowanie kończące się decyzją administracyjną. Konsekwencją nie stosowania przepisów k.p.a. jest to, że uchylenie przez sąd administracyjny tego rodzaju aktu nie może służyć weryfikacji stanu faktycznego. Sąd badając zgodność z prawem zarządzenia pokontrolnego może, na mocy art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylić ten akt, jeśli jego wydanie nie znajdowało oparcia w ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli, bądź kontrola ta odbyła się z naruszeniem obowiązującej procedury. Dla oceny dopuszczalności i zasadności skierowanych do adresata zarządzeniem pokontrolnym zaleceń co do wyeliminowania naruszeń stwierdzonych w wyniku kontroli istotne i decydujące znaczenie ma protokół kontroli. Skoro zarządzenie, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, jest wydawane na podstawie ustaleń kontroli, w związku z czym obowiązek zawarty w zarządzeniu pokontrolnym stanowi konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Stąd szczególne znaczenie dla oceny legalności wydanego zarządzenia ma stwierdzenie, czy wyniki przeprowadzonej kontroli dają podstawę do uznania, że kontrolowany podmiot narusza prawo (por. wyrok NSA z 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1876/17 dostępne w CBOSA). W rozstrzyganej sprawie spór pomiędzy skażanym, a organem sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy jak twierdzi WIOŚ skarżący przetwarza odpady bez wymaganego pozwolenia, czy też rację ma skarżący podnosząc, że jest jedynie wytwórcą odpadów. W ocenie sądu w sporze tym rację przyznać należy organowi. Z treści protokołu kontroli wynika, że skarżący w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej wykorzystuje różnego rodzaju towary zakupione od Agencji Mienia Wojskowego − wycofane z zasobów wojska, w tym pojazdy samochodowe. Jak w wynika z faktur sprzedaży pojazdy kupowane przez skarżącego są pojazdami niesprawnymi. Pojazdy te są pozbawiane wyposażenia, które następnie sprzedawane jest za pośrednictwem portali internetowych. Opróżnione z wyposażenia samochody przekazywane są jako odpad podmiotowi posiadającemu zezwolenie na gospodarkę odpadami. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Przepis ten stanowi implementację art. 3 pkt 1 dyrektywy nr 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.Urz. UE L z 2008 r. poz. 312, s. 3). Jak trafnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2019 r. o sygn. II OSK 2916/17 (publ. CBOSA) definicja odpadów opiera się na znanej od dawna w prawie unijnym i polskim "triadzie": odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do pozbycia się których jest obowiązany. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach przez przetwarzanie rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Odzysk to jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest, by odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce (art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy o odpadach). Natomiast w myśl art. 3 ust. 1 pkt 22 ustawy o odpadach, przygotowanie do ponownego użycia oznacza odzysk polegający na sprawdzeniu, czyszczeniu lub naprawie, w ramach którego produkty lub części produktów, które wcześniej stały się odpadami, są przygotowywane do tego, aby mogły być ponownie wykorzystywane bez jakichkolwiek innych czynności wstępnego przetwarzania. W rozstrzyganej sprawie organ przyjął, że zakupione przez skarżącego pojazdy KRAZ stały się odpadem z chwilą podjęcia przez skarżącego decyzji o tym, że nie będzie ich naprawiał niesprawnych technicznie pojazdów i ponownie ich wykorzystywał, lecz że się ich pozbędzie po zdemontowaniu części, które mogą służyć do ponownego wykorzystania. A zatem w zakładzie skarżącego dochodziło do przetwarzania odpadów polegającego na odzyskiwaniu z nich części nadających się do ponownego użycia. Nie wątpliwie uzyskiwanie z będących odpadem pojazdów części w celu ich dalszej odsprzedaży stanowiło przetwarzanie odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach i zgodnie z art. 41 ust. 1 tej ustawy wymagało posiadania stosownego zezwolenia, którego skarżący nie posiadał. W swojej skardze strona podnosi, że nie dokonuje odzysku pojazdów. Sąd i organ to stanowisko w pełni podzielają. Ze stanu faktycznego sprawy wynika bowiem, że strona odzyskuje części z pojazdów będących odpadami. Skarżący kupuje pojazdy w celu ich przetworzenia. Kupuje te samochody z zamiarem wymontowania części w celu ich dalszej odsprzedaży. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że dla uznania przedmiotu za odpad nie ma znaczenia okoliczność, że dla jego nabywcy może on mieć wartość użytkową i nadaje się do dalszego wykorzystania po poddaniu stosownym operacjom. Pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania, odpadami są także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu przez nabywcę, posiadające dla niego określoną wartość gospodarczą, rynkową. Dla zakwalifikowania danej substancji lub przedmiotu jako odpad, nie ma znaczenia wola, świadomość nabywcy. Okoliczność, że dana substancja lub produkt może podlegać odzyskowi, nie oznacza, że nie jest odpadem. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2017 r. o sygn. II OSK 2642/15 (publ. w CBOSA) także wskazano, że decydujące znaczenie dla kwalifikacji określonego przedmiotu (substancji) jako odpadu ma kwestia związana z jego "pozbywaniem się" przez posiadacza, które może być, jak się przyjmuje, działaniem faktycznym ("pozbywa się"), zamierzonym ("pozbyć się zamierza") lub nakazanym ("do którego pozbycia się jest obowiązany). Do kategorii odpadów włączyć należy nie tylko te przedmioty, które ich dotychczasowy posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się wyzbyć, ale także te podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, po poddaniu ich procesowi odzysku. Z tego względu pozbycia się przedmiotu nie można zawężać do sytuacji, gdy dotychczasowy posiadacz pozbywa się danego przedmiotu w celu jego definitywnego unieszkodliwienia lub przetworzenia. W rozstrzyganej sprawie skarżący nie kwestionował ustaleń kontroli, z których, wynika, że kupił od Agencji Mienia Wojskowego 2 niesprawne technicznie pojazdy dużej ładowności bez akumulatorów, paliwa oleju, narzędzi kierowcy. Skarżący kupił więc mienie, którego pozbyła się Agencja Mienia Wojskowego, wycofane z zasobów wojska. W ocenie sądu już towary kupowane przez skarżącego zakwalifikować można do kategorii odpadów. Z danych CEIDG wynika, że skarżący posiada zezwolenia na transport i zbieranie odpadów oraz udzieloną przez Ministerstwo Spraw wewnętrznych Koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania(odzysku w procesie unieszkodliwiania-złomowania) wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym i obrotu wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym. Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. Niezależnie od przyjęcia, czy skarżący kupuje towary będące odpadem, czy też stają się ono odpadem na skutek decyzji strony o pozbyciu się zakupionych pojazdów, niewątpliwie uzyskiwanie z tych pojazdów części w celu ich dalszej odsprzedaży stanowi przetwarzanie odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach i zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach i wymaga posiadania stosownego zezwolenia, którego skarżący nie posiadał. Tym samym nałożony na skarżącego obowiązek znajdował uzasadnienie w stanie faktycznym wynikającym z protokołu kontroli oraz w przepisach. Zaskarżone zarządzenie pokontrolne wydane zostało w wyniku ustaleń przeprowadzonej kontroli, oparte zostało na jej wynikach i właściwej podstawie prawnej oraz nadano mu treść, która pozwoliła skarżącemu jasno odczytać, jakie naruszenia mu zarzucano oraz z jakiego powodu, tzn. w oparciu o które konkretne ustalenia i które konkretne przepisy prawa doszło do ustalenia występowania naruszenia. Uwzględniając powyższe należało przyjąć, że zaskarżone zarządzenie odpowiada kryterium legalności, a zarzuty skargi nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił. B.A.