II SA/Łd 917/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A Spółka z o. o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] znak [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A Spółka z o. o. z siedzibą w P. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółki A z siedzibą w P., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] nr [...], znak [...]. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] Starosta [...] odmówił inwestorowi - A Sp. z o.o., zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej EW6 wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi, na działkach nr ewid. 733, 732, 731, 1460, 1461, 730, 734/1, 725/1 i 603, położonych w obrębie ewid. [...], gm. R. z uwagi na sprzeczność projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odwołaniu od tej decyzji A Sp. z o.o. reprezentowana przez R. K. wniosła o jej uchylenie, wskazując, że konkluzja organu I instancji o sprzeczności inwestycji zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest błędna. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016., poz. 23), powoływanej dalej jako k.p.a. w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), powoływanej dalej jako "Prawo budowlane.", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał regulacje art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 35 ust. 1 i 3 P.b., a następnie wywiódł, że inwestor w dniu 17 czerwca 2016 r. zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę ww. zakresie, na działce nr ewid. 733 w obrębie [...], gm. R.. Z akt sprawy wynika, że po stwierdzeniu nieprawidłowości w projekcie budowlanym organ I instancji postanowieniem z [...] nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia wskazanych w nim nieprawidłowości, w terminie 14 dni od daty jego otrzymania, m.in. w zakresie lokalizacji projektowanej elektrowni EW6, gdyż zasięg omiatania śmigła wykracza poza teren oznaczony symbolem [...], dla którego w § 6 pkt 33 i 34 i § 33 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębów [...] i [...] w gminie R., zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...], poz. [...]), ustalił przeznaczenie podstawowe tereny infrastruktury technicznej elektrowni wiatrowych, przez które zgodnie z definicją zawartą w planie należy rozumieć urządzenia techniczne i budowlane stanowiące funkcjonalną całość, wykorzystujące energię wiatru do wytwarzania energii elektrycznej. Dalej Wojewoda podkreślił, że 9 sierpnia 2016 r. inwestor złożył poprawiony projekt budowlany zgodnie z uwagami wymienionymi w postanowieniu wraz z wyjaśnieniami, dotyczącymi niezgodności w zakresie lokalizacji projektowanej elektrowni z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według inwestora, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zabrania aby łopaty turbiny wiatrowej wychodziły poza teren oznaczony w planie [...], przeznaczony do wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Na potwierdzenie swojego stanowiska Spółka przedłożył opinię urbanisty (autora planu) z 20 kwietnia 2016 r. W ocenie organu II instancji, z akt sprawy wynika, że zgodnie z ustaleniami powołanego planu, teren położony w obrębie ewid. [...], gm. R., oznaczony w planie symbolem [...], obejmujący część wydzielonych działek nr ewid. 733, 732, 734/1, przeznaczono pod projektowaną inwestycję. Zgodnie z ustaleniami ogólnymi dla całego obszaru zawartymi w rozdziale 2 § 9 ust. 1 pkt 9 tekstu planu, na obszarze planu wyznacza się tereny infrastruktury technicznej - elektrowni wiatrowych, oznaczone symbolem I-EW. Ustalenia § 20 pkt 10 lit. a tekstu planu stanowią, że wyznacza się tereny infrastruktury technicznej - elektrowni wiatrowych, oznaczone symbolem I-EW z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych i infrastruktury technicznej elektrowni wiatrowych. Pojęcie elektrowni wiatrowej zostało natomiast zdefiniowane w § 6 ust. 1 pkt 33 planu zgodnie z którym, ilekroć w uchwale jest mowa o elektrowni wiatrowej należy przez to rozumieć urządzenia techniczne i budowle stanowiące funkcjonalną całość, wykorzystujące energię wiatru do wytwarzania energii elektrycznej. Z projektu zagospodarowania działki inwestora - jego rysunku i opisu wynika, że turbina wiatrowa wraz z fundamentem zlokalizowana jest na części działek nr ewid. 733, 732 i 734/1, położonych według miejscowego planu w terenie oznaczonym symbolem [...], natomiast zasięgiem łopat objęte są działki nr ewid. 730, 731, 1460, 1461, 725/1, oraz części działek nr ewid. 733, 732, położone zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w terenie oznaczonym symbolem R - tereny rolne. Ponadto Wojewoda zauważył, że część fundamentu turbiny wiatrowej wykracza poza teren oznaczony w planie symbolem [...]. Dalej organ administracyjny wskazał, że na terenach rolnych plan dopuszcza elektrownie wiatrowe w granicach obrębu [...], o mocy nie przekraczającej 100 kW, realizowane wyłącznie jako związane z zaopatrzeniem w energię elektryczną zabudowy zagrodowej i/lub zabudowy służącej wyłącznie produkcji i obsłudze produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, pod warunkiem jednoczesnego spełnienia wymogów zawartych w § 11 pkt 12, który to przypadek nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Wobec ustaleń powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu I instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stwierdził, że projektowana inwestycja narusza ustalenia powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie Wojewoda zwrócił uwagę na ustalenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i stwierdził, że inwestor nie wypełnił obowiązku nałożonego w postanowieniu we wskazanym zakresie, w określonym w nim terminie, co skutkuje wydaniem decyzji w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zwrot kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. § 9 ust. 1 pkt 9, § 20 pkt 10 lit. a w zw. z § 6 ust. 1 pkt 33 uchwały nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębów [...] i [...] w gminie R. (dalej w skrócie nazywanego m.p.z.p.) poprzez przyjęcie, że przepis ten nakazuje, aby łopata wirnika elektrowni wiatrowej w całości mieściła się w zakresie pola wyznaczonego w planie symbolem l-EW, 2. § 33 ust. 1 i ust. 2, § 6 ust. 1 pkt 6 i pkt 10 m.p.z.p., poprzez ich pominięcie przy ocenie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z m.p.z.p., 3. § 34 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 m.p.z.p., poprzez ich pominięcie i w konsekwencji przyjęcie, że na terenach rolnych nie można realizować infrastruktury technicznej związanej z elektrowniami wiatrowymi, w tym w szczególności, że nad tymi terenami nie mogą omiatać śmigła elektrowni wiatrowych, 4. art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz.909 ze zm.) poprzez ich pominięcie, w sytuacji gdy przepisy te zawierają istotną dyrektywę interpretacyjną odnośnie do rozumienia treści przepisów m.p.z.p. wskazanych wyżej w pkt 1, 2, 3 skargi, 5. z ostrożności art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 778 ze zm.) poprzez przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wpływa na sposób użytkowania przestrzeni, która nie jest już objęta własnością właściciela gruntu. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2016r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w świetle przywołanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór między stroną skarżącą a organami sprowadza się do oceny, czy elektrownia wiatrowa EW6, planowana przez A Spółkę z o.o. z siedzibą w P. wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi, na działkach o nr ewid. 733, 732, 731, 1460, 1461, 730, 734/1, 735/1 i 603 w miejscowości P. gm. R. jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działki inwestora położone są na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] (ogł. Dz.Urz. Woj. [...] z dnia [...], poz. [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębów [...] i [...] w gminie R.. W dalszej części uzasadnienia akt ten powoływany jest jako m.p.z.p. Poza sporem jest, że naziemne instalacje i droga dojazdowa planowane są na nieruchomościach, które w planie zostały przeznaczone pod tego typu inwestycję, ale łopaty wirnika pracować będą nad powierzchnią nieruchomości rolnych, co do których w planie pozostawiono takież przeznaczenie. Plan nie wskazuje tego obszaru jako terenu infrastruktury technicznej. Ze wskazanych przez inwestora we wniosku nieruchomości jedynie działki 733, 732 i 734/1 zostały ujęte w planie, jako przeznaczone na infrastrukturę techniczną – elektrownie wiatrowe. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zgodnie z ustaleniami ust. 3 powyższego przepisu, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie inwestor został zobowiązany do usunięcia kilku nieprawidłowości złożonego projektu. Organ nie zakwestionował wykonania obowiązku poza usunięciem niezgodności z m.p.z.p. Organ I instancji uznał przy tym, że owa niezgodność dotyczy wyłącznie łopat wirnika, omiatających przestrzeń poza wskazanym wyżej terenem [...], organ odwoławczy natomiast wskazał dodatkowo na fundamenty obiektu, poza wspomniany teren wykraczające, bez bliższego wszakże określenia. Tę zaś niezgodność, w ocenie inwestora, usunął on przez złożenie opinii osoby, sporządzającej plan oraz - na etapie postępowania odwoławczego - dokumentacji planistycznej, która w jego ocenie potwierdza zgodność przedsięwzięcia z planem. Zauważyć też należy, że organ wskazując nieprawidłowości projektu nie sprecyzował, w jaki sposób inwestor może usunąć stwierdzoną niezgodność z planem, co usprawiedliwia złożenie przez inwestora tak wielu dokumentów dopiero na etapie odwołania. Z unormowania przytoczonego wcześniej art. 35 ust.1 pkt 1 Prawa Budowlanego wynika, że organ architektoniczno-budowlany samodzielnie ocenia zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności projektowanego obiektu budowlanego z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi nakłada na organ architektoniczno-budowlany obowiązek analizy treści poszczególnych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i oceny złożonego projektu pod kątem jego zgodności z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi. Jednakże w sytuacji sporu co do wykładni zapisów planu organ może, a wręcz powinien wykorzystać wszelkie środki dowodowe w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy i usunięcia wątpliwości. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organ winien dokonać oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym wskazać, które z dowodów uznał za wiarygodne, których dowodów nie uwzględnił i z jakich przyczyn. Powyższych reguł, wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., organy nie zachowały. Jak wynika z uzasadnień obydwu kontrolowanych decyzji, organy zupełnie zignorowały dokumenty złożone przez inwestora. Skarżąca Spółka A złożyła szereg dokumentów - zaświadczenie autora zapisów planistycznych, decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia wraz z uzgodnieniem Starosty [...], decyzję Ministra Rolnictwa odmawiającą wyłączenia gruntów rolnych tych działek, wskazanych przez Wójta Gminy jako tereny inwestycji wiatrowych, na których nie będą posadowione fundamenty, wieże i drogi dojazdowe Wszystkie te dokumenty mają potwierdzać tezę strony skarżącej o zgodności inwestycji z przyjętymi na tym terenie rozwiązaniami planistycznymi. W ocenie Sądu, nie było przeszkód, aby organy orzekające w niniejszej sprawie zapoznały się z prezentowanym stanowiskiem i zweryfikowały je z własnym stanowiskiem. Zarówno w decyzji środowiskowej, jak i w piśmie urbanisty wprost zawarto ocenę, że realizacja spornej inwestycji jest zgodna z m.p.z.p. Przy tym w uzasadnieniu pisma urbanisty wyjaśniono, ze wyznaczając tereny przeznaczone pod budowę elektrowni wiatrowych organ planistyczny miał na uwadze jedynie tereny służące do instalowania naziemnych elementów instalacji, nie uwzględniono potencjalnych chociażby gabarytów skrzydeł, ich zasięgu w przestrzeni a to z uwagi na to, że praca łopat wirnika nie powoduje zmiany sposobu użytkowania terenów rolnych. Urbanista powołał się przy tym na stanowisko wyrażone prze Ministra Rolnictwa. Stanowisko to jest o tyle istotne, że wskazuje ono kierunek intencji autorów tych rozwiązań planistycznych, a także kierunek pożądanej wykładni zapisów planu, potwierdzając trafność wniosku inwestora, ze zaplanował budowę elektrowni w sposób niesprzeczny z planem. Złożone dokumenty zdają się wskazywać na to, że zamiarem organu planistycznego było wskazanie pod budowę wiatraków tych terenów, na których posadowione będą fundamenty i postawiona wieża, zorganizowana droga dojazdowa. Nie wskazano zaś jako terenów IE-W tych nieruchomości, które jedynie w ten sposób "dotknięte" będą skutkami inwestycji, że nad ich powierzchnią działać będą ramiona rotora. Natomiast rozważając możliwość posadowienia elektrowni na nieruchomościach wskazanych w planie jako tereny IE-W organ winien przede wszystkim zweryfikować, czy elektrownia spełnia parametry, wskazane w ogólnych zapisach planu, to jest w § 11 pkt 12. Określono tu m.in. odległości turbiny od psa przelotów i głównymi ostojami gniazdowania ptaków, odległości od napowietrznych linii elektroenergetycznych, maksymalną wysokość elektrowni w stanie wzniesionego skrzydła, konieczność zachowania wymogów akustycznych. Te parametry zdają się nie budzić wątpliwości organu, skoro organ w wezwaniu z dnia 26 lipca 2016 roku do usunięcia braków projektu tych kwestii nie podniósł. Zatem należałoby wnosić, ze wymagane w § 11 parametry inwestycja spełnia. W ocenie Sądu, nietrafnie też Wojewoda odwołuje się do treści § 34 ust.1 pkt d ( a nie, jak wskazano w uzasadnieniu § 11 pkt 12) dla uzasadnienia tezy, ze plan nie dopuszcza realizacji wnioskowanej elektrowni. Zgodnie z zawartym tu unormowaniem plan dopuszcza elektrownie wiatrowe na terenach rolniczych oznaczonych symbolem R w granicach obrębu [...], o mocy nie przekraczającej 100 kW, realizowane wyłącznie jako związane z zaopatrzeniem w energię elektryczną zabudowy zagrodowej i/lub zabudowy służącej wyłącznie produkcji i obsłudze produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, pod warunkiem jednoczesnego spełnienia wymogów zawartych w przepisach odrębnych. Podsumowując tę część rozważań, unormowanie § 34 ust.1 pkt d planu powoływane przez Wojewodę, nie niweczy ogólnych zasad realizacji elektrowni wiatrowych na terenach oznaczonych symbolem IE-W, uregulowanych w innych zapisach planu, cytowanych zresztą przez organ II instancji. Taka interpretacja § 11 pkt 12 i § 34 planu wynika też z załączonej przez inwestora prognozy oddziaływania na środowisko (załącznik nr 7 do odwołania), w której wprost na stronie 34 podano, że "w projekcie planu wyznaczono możliwość realizacji elektrowni, oznaczonych symbolami I-EW. Dodatkowo możliwość realizacji elektrowni wiatrowych przewidziano dla terenów rolniczych R, jednak wyłącznie w obrębie [...], z dodatkowymi ograniczeniami". Innymi słowy, plan przewiduje, że elektrownie co do zasady realizowane mogą być na terenach infrastruktury technicznej, oznaczonych symbolem IE-W oraz – w drodze wyjątku, jako elektrownie na potrzeby obsługi własnych gospodarstw rolnych, na terenach rolniczych R, ale tylko w obrębie [...] i przy spełnieniu określonych w § 34 warunków. Bezspornie zaś wniosek Spółki A nie dotyczy elektrowni realizowanej w trybie § 34 m.p.z.p. Co więcej, porównanie wielkości również innych działek wskazanych na rysunku planu jako tereny przeznaczone pod budowę elektrowni wiatrowych wskazuje, że w istocie niemożliwa byłaby budowa żadnej z planowanych elektrowni, ujętych w decyzji środowiskowej, pomimo zachowania parametrów technicznych, o których mowa w § 11 pkt 12 planu. Reasumując, w pełni usprawiedliwiony jest wniosek skarżącej Spółki A, że wyznaczając tereny [...] organ miał na uwadze parametry części naziemnych elektrowni wiatrowych, ale nie uwzględniał zasięgu łopat wirnika, gdyż praca łopat ani nie powoduje zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, ani też nie wiąże się ze zmianą sposobu zagospodarowania. Oszczędność w zakresie przeznaczania gruntów na tereny elektrowni wiatrowej oparto m. in. na konsekwentnym stanowisku Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazującym, iż na cele nierolnicze powinny być przeznaczone wyłącznie tereny, które ulegają przekształceniu w wyniku realizacji inwestycji. Natomiast pozostałe grunty, te w zasięgu rotora, ponieważ zachowują swój rolniczy charakter, nie powinny być przeznaczane na cele nierolnicze. Zaprezentowana przez Ministerstwo Rolnictwa wykładnia legła, jak się wydaje, u podstaw konkretnych rozwiązań, przyjętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wskazano w nim tereny, na których dopuszcza się tego typu inwestycje. Wśród nich także działki objęte wnioskiem w niniejszej sprawie. Bez wątpienia z załączonych dokumentów wynika, ze motorem doprowadzenia planu do obecnego kształtu był zamiar wprowadzenia do terenów umożliwiających realizację elektrowni wiatrowych. W rozpoznawanej sprawie wykładnia zaprezentowana przez organy rozstrzygające wniosek Spółki A prowadziłaby do zniweczenia efektów pracy planistycznej, bowiem na żadnej z działek wskazanych w planie niemożliwe byłoby zrealizowanie tego typu inwestycji. Przestrzeń zajęta podczas pracy wiatraka przez obracające się skrzydła, choć nie zmienia rolniczego charakteru użytkowania, wykracza poza przestrzeń działek, na których ma zostać posadowiona część naziemna instalacji. Przy wykładni organów, że inwestycja dopuszczalna będzie tylko wówczas, gdy jako teren pod nią planowany uwzględnione zostaną również nieruchomości, na których części naziemnej nie będzie, a jedynie przestrzeń nad nią dotknięta będzie działaniem skrzydła, powodowałaby pozorność zapisów planu w tym znaczeniu, ze plan jedynie pozornie dopuszczałby taką inwestycję. To zaś z pewnością nie było zamierzeniem uchwałodawcy. Już chociażby powyższe wątpliwości winny były skłonić organy do uzyskania wyjaśnienia organu planistycznego co do spornych zapisów. Ponadto wykładnia dokonana przez organy jest nie do pogodzenia z zasadą państwa prawa. Za wysoce niepożądaną należy uznać sytuację, gdy inwestor w toku w procedury ubiegania się o realizację przedsięwzięcia uzyskuje krańcowo sprzeczną wykładnię tych samych unormowań, bowiem organ architektoniczno-budowlany inaczej interpretuje przepisy miejscowego planu zagospodarowania niż organ planistyczny. Kwestia natomiast fundamentów obiektu, wykraczających poza teren oznaczony symbolem [...] nie została przez organ odwoławczy w sposób dostateczny wykazana, stanowisko organu I instancji wskazuje zaś, że tego rodzaju wadliwość projektowa została przez inwestora, w następstwie wykonania postanowienia z dnia [...] wyeliminowana. Skoro zatem Wojewoda [...] uznał odmiennie, winien był to w sposób precyzyjny wykazać w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Tymczasem, na co trafnie wskazuje skarżąca, stanowisko w tym zakresie ogranicza się wyłącznie do prostej, niczym nie umotywowanej konkluzji. W zaistniałej sytuacji – wobec konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego obu zakwestionowanych decyzji – Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c", w związku z art. 135 p.p.s.a. W punkcie drugim wyroku, na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej. Prowadząc ponownie postępowanie organy administracji winny zastosować się do oceny prawnej wyrażonej w niniejszym uzasadnieniu, zarówno co do ustalenia, czy planowana inwestycja spełnia parametry, określone w § 11 pkt 12 planu, jaki i konieczności pełnej oceny zebranego materiału dowodowego, dając temu wyraz w motywach, podejmowanych rozstrzygnięć. JK