II SA/Łd 920/04

Dnia 10 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.), Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Zarządu Okręgowego w Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie zakazu użytkowania strzelnicy myśliwskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]); 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz A Zarządu Okręgowego w Ł. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrot kosztów postępowania. II SA/Łd 920/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak [...]), wydaną na podstawie art.66 ust.2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r. Nr 89, poz.414 z późn. zm.) oraz art.104 k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. zakazał Zarządowi Okręgowemu A w Ł. użytkowania strzelnicy myśliwskiej zlokalizowanej na nieruchomości w Ł. przy ul. A 42/44 do czasu wykonania obowiązków nałożonych w decyzji z dnia [...] Nr [...] (znak [...]), uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z usunięciem stwierdzonych nieprawidłowości, wykonania robót budowlanych związanych z usunięciem stwierdzonych nieprawidłowości oraz uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych stanowiących strzelnicę myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie złego stanu technicznego obiektów budowlanych stanowiących strzelnicę myśliwską Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w dniu [...] wydał decyzję Nr [...] nakazującą Zarządowi Okręgowemu A w Ł. przedłożenie ekspertyzy stanu technicznego tych obiektów wraz z jednoznacznym sposobem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przyczyną prowadzenia postępowania administracyjnego był zły stan techniczny obiektów budowlanych stanowiących strzelnicę myśliwską, mogący spowodować zagrożenie zdrowia lub życia ludzi, a także bezpieczeństwa środowiska. Celem postępowania było usunięcie przyczyn złego stanu technicznego oraz likwidacja występujących zagrożeń. Zarząd Okręgowy A w Ł. kilkakrotnie przedstawiał dokumenty, które nie stanowiły wykonania nałożonych decyzją zobowiązań. O powyższym fakcie poinformowano stronę zobowiązaną w pismach z dnia 15 marca 2001 r. oraz z dnia 22 sierpnia 2001 r. W dniu 31 marca 2004 r. zobowiązany przedłożył kolejny zestaw dokumentów mających być wykonaniem nałożonych obowiązków. Z zakresem przedstawionych dokumentów zapoznane zostały strony postępowania administracyjnego. W dniu 5 maja 2004 r. wpłynął wniosek o natychmiastowe wstrzymanie użytkowania strzelnicy, w którym zarzucono pobieżną ocenę stanu istniejącego, niemającą cech ekspertyzy, a także brak spełnienia uwarunkowań określonych w opinii prawnej Departamentu Prawnego Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego przedstawionej w piśmie z dnia 15 grudnia 2003 r., dalsze występowanie zagrożenia życia lub zdrowia ludzi oraz zagrożenia środowiska / wielokrotne przekroczenie norm hałasu /. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, że analiza przedłożonych dokumentów wykazała, że ekspertyza wykonana została jedynie w zakresie rzeczoznawstwa budowlanego i obejmuje obiekty o charakterze ogólnobudowlanym (budynek gospodarczy drewniany i wiaty, budynek gospodarczy murowany, ustęp wolnostojący drewniany, pawilon myśliwski) oraz obiekty o charakterze technologicznym (strzelnica "do rogacza", strzelnica "krąg myśliwski", strzelnica "dzik w przebiegu", strzelnica "przeloty", strzelnica "trap", strzelnica "zając w przebiegu"). W zakresie obiektów o charakterze ogólnobudowlanym nie przedstawiono opinii branżowych o prawidłowości wykonania zewnętrznych przyłączy instalacyjnego uzbrojenia terenu, w tym o szczelności zbiornika na nieczystości ciekłe rzutującej o wpływie obiektu ubikacji na środowisko, opinii branżowych o prawidłowości wykonania instalacji wewnętrznych, co uniemożliwia określenie bezpieczeństwa użytkowania obiektów, opinii o prawidłowości funkcjonowania wentylacji zapewniającej bezpieczne użytkowanie obiektów, opinii organów upoważnionych do ich wydawania w zakresie rozwiązań funkcjonalnych dotyczących pawilonu myśliwskiego z uwagi na fakt występowania imprez wewnętrznych oraz zewnętrznych o charakterze zbiorowym (Państwowa Inspekcja Sanitarna, Państwowa Inspekcja Pracy, Państwowa Straż Pożarna, Państwowa Inspekcja Ochrony Środowiska). W zakresie obiektów o charakterze technologicznym nie uzyskano opinii odpowiednio uprawnionych osób lub instytucji dotyczących bezpieczeństwa użytkowania oraz wpływu na środowisko naturalne. Przedłożone opracowania nie odnoszą się w ogóle do prawidłowości ogrodzenia i wydzielenia stref bezpieczeństwa. Organ I instancji uznał, że ekspertyza budowlana dokonana została bez wcześniejszych opinii specjalistycznych, które mogą rzutować na zakres koniecznych do wykonania robót budowlanych dla doprowadzenia obiektów stanowiących strzelnicę myśliwską do stanu zgodnego z prawem. Nałożone decyzją obowiązki nie zostały wykonane. Oznacza to, że obiekty budowlane stanowiące strzelnicę myśliwską są w nieodpowiednim stanie technicznym, jak również są użytkowane w sposób zagrażający bezpieczeństwu zdrowia i życia ludzi oraz bezpieczeństwu środowiska. W odwołaniu od powyższej decyzji Zarząd Okręgowy A w Ł. wniósł o jej uchylenie, zarzucając niezgodność decyzji ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami prawa. Zarząd Okręgowy A w Ł. zarzucił, że decyzja będąca przedmiotem odwołania jest przedwczesna, zważywszy na treść decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] W tejże decyzji organ nakazał stronie odwołującej się wykonać ekspertyzę stanu technicznego pawilonu myśliwskiego, budynku gospodarczego, ubikacji wolnostojącej oraz urządzeń technologicznych strzelnicy, wraz z terenem, ogrodzeniem i uzbrojeniem terenu. W wykonaniu powyższej decyzji Zarząd Okręgowy A w Ł. w dniu 31 marca 2004 r. przedstawił ekspertyzę sporządzoną przez inż. R. K. - rzeczoznawcę budowlanego [...]ego Urzędu Wojewódzkiego - spełniającą zdaniem A wszystkie wymogi i uwarunkowania ekspertyzy technicznej, jakie określone zostały w decyzji z dnia [...] Z ekspertyzą tą w maju 2004 r. zostali zapoznani Z. K. i S. P., którzy w dniu 5 maja 2004 r. złożyli wniosek o natychmiastowe wstrzymanie użytkowania strzelnicy, dając własną subiektywną ocenę przedstawionej ekspertyzy. Zarząd Okręgowy A w Ł. zakwestionował przyznanie uprawnień strony wskazanym wyżej uczestnikom postępowania podnosząc, że zgodnie z k.p.a. status taki przysługuje osobom, których praw dotyczy wynik postępowania. Prawa Z. K. i S. P. winny zostać ściśle określone - a takimi mogą jedynie być kwestie dotyczące stricte bezpieczeństwa użytkowania w zakresie samego strzelania tj. zasięg wystrzeliwanego śrutu i powstający hałas. Natomiast w żadnym stopniu ich praw nie dotyczą kwestie związane ze stanem budowli na terenie strzelnicy. Z. K. i S. P. nikogo nie reprezentują, zaś jednostka samorządowa jaką jest Rada Osiedla N. nie wnosi żadnych zastrzeżeń do działalności strzelnicy. Z zastrzeżeniami ujętymi we wniosku z dnia 5 maja 2004 r. nie zapoznano, wbrew procedurze administracyjnej, Zarządu Okręgowego A w Ł. jako strony postępowania, co uniemożliwiło ustosunkowanie się do niego i przedsiębranie odpowiednich działań. W ocenie strony odwołującej się, wysoce zaskakującym jest wymienienie w treści decyzji szeregu nowych obowiązków, których rzekomo strona nie wykonała. Tymczasem jest poza sporem, że o tych nowych dodatkowych wymogach decyzja z dnia [...] nic nie mówiła. Takie postępowanie organu I instancji jest niedopuszczalne, bowiem widząc potrzebę nałożenia nowych, dodatkowych obowiązków, organ winien wydać nową, uzupełniającą decyzję z określeniem terminu jej wykonania, a dopiero później, stwierdziwszy niewykonanie tych obowiązków, wydać decyzję o czasowym zakazie użytkowania strzelnicy myśliwskiej. Działanie organu I instancji uniemożliwiło stronie wykonanie nowych obowiązków jeszcze w czasie normalnego użytkowania strzelnicy, pozbawiając ją w ten sposób możliwości obrony swoich praw. Zarząd Okręgowy A w Ł. podkreślił, że podjął już szereg czynności zmierzających do uzyskania wskazanych wyżej opinii i innych dodatkowych opinii odpowiednich organów. Decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak [...]), wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Zarządu Okręgowego A w Ł., iż roszczenia organu I instancji wykraczają poza obowiązki nałożone decyzją Nr [...], wydaną na podstawie art.62 ust.3 Prawa budowlanego. Zdaniem organu II instancji stan techniczny każdego obiektu budowlanego, w tym również obiektów strzelnicy można oceniać tylko w odniesieniu do jego funkcji, ta zaś może być realizowana, podobnie jak innych obiektów, jedynie w warunkach technicznych zapewniających bezpieczne użytkowanie. W odniesieniu do obiektów strzelnicy, ustalenie prawidłowości stanu technicznego musi więc opierać się o przepisy szczególne. W kwestii tej organ nadzoru budowlanego korzystał z opinii Departamentu Prawnego Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, który wskazał postawy prawne oraz zakres roszczeń organów sprawujących nadzór. W świetle powyższego, bezpodstawne jest twierdzenie skarżących jakoby organ I instancji bezpodstawnie rozszerzył kryteria oceny opracowań przedkładanych przez skarżących. Wniosek stąd również, iż nie ma potrzeby wydawania innej decyzji, gdyż decyzja wydana na podstawie art.62 ust.3 Prawa budowlanego obejmuje w istocie wszystkie aspekty rozpatrywanej sprawy. Zaskarżona decyzja o zakazie użytkowania strzelnicy do czasu wykonania wszystkich wymienionych czynności jest zasadna, zwłaszcza wobec zagrożeń spowodowanych złym stanem technicznym obiektów strzelnicy i znacznego upływu czasu od wydania decyzji Nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził również, iż kwestionowany przez skarżących udział w postępowaniu na prawach strony Z. K. i S. P. nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu odwoławczym, a nadto, iż przyznanie w/w osobom statusu stron pozostaje bez wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Zarząd Okręgowy A w Ł. zarzucił powyższej decyzji naruszenie prawa materialnego tj. art.66 ust.1 i 2 Prawa budowlanego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez nierozpoznanie odwołania co do jego istoty. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...]. Strona skarżąca zarzuciła, że przy rozpoznaniu odwołania organ II instancji przeoczył, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] zapadła z rażącym naruszeniem przepisu art.66 ust.1 i 2 Prawa budowlanego. Art.66 ust.2 Prawa budowlanego przytoczony przez organ I instancji jako podstawa prawna swej decyzji, wskazuje wyraźnie, że brak jest możliwości prawnych wydawania samodzielnych decyzji zakazujących użytkowania obiektu budowlanego. Przepis ten bowiem wyraźnie stwierdza, że w decyzji, o której mowa w ust.1 pkt 1 i 2, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wydanie zakazu nie może istnieć samodzielnie, lecz ma charakter akcesoryjny, tzn. winno towarzyszyć decyzji wydanej w trybie np. art.66 ust.1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, która treścią swą powinna nakazywać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Przywoływanie przez organ I instancji wcześniejszej decyzji z dnia [...] (wykonanie ekspertyzy stanu technicznego konkretnych obiektów na strzelnicy myśliwskiej) jest o tyle nietrafne, że nie określa ona w sposób pozytywny stwierdzonych nieprawidłowości, które winny być opisane dokładnie i wyczerpująco. Braki decyzji organu I instancji powodują, że do obecnej chwili Zarząd Okręgowy A w Ł. nie dowiedział się, w sposób przewidziany przepisami Prawa budowlanego, na czym konkretnie polega nieodpowiedni stan techniczny strzelnicy myśliwskiej i jej obiektów bądź też, jakie wady tego obiektu budowlanego powodują, że jest on użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku i bezpieczeństwu mienia. Przeoczenie przez organ II instancji tych naruszeń prawa materialnego tj. przepisu art.66 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego powoduje, że zaskarżona decyzja powinna być uchylona. Strona skarżąca podała, iż A, działa na podstawie ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U. Nr 147, poz.713 z późn. zm.) oraz Statutu uchwalonego przez Krajowy Zjazd Delegatów A. Do zadań A, w myśl art.34 pkt 7 ustawy i rozdziału 2 Statutu, należy m.in. organizowanie szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego. W rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 4 kwietnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków wykonywania polowania (Dz.U. Nr 35, poz.215 z późn. zm.) nałożono na wszystkich myśliwych obowiązek przystrzeliwania broni co najmniej raz w roku (§ 36 pkt 2 rozporządzenia). W wykonaniu powyższych obowiązków, Zarząd Okręgowy A udostępniał jeden raz w tygodniu strzelnicę myśliwską wszystkim myśliwym (1600 osób) dla przystrzeliwania broni o lufach gwintowanych. Realizując rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 26 sierpnia 1997 r. w sprawie uprawnień do wykonywania polowania (Dz.U. Nr 103, poz.657 z późn. zm.) Zarząd Okręgowy w ramach swych obowiązków, organizował kursy dla nowo wstępujących, obejmujące m.in. szkolenie strzeleckie zakończone praktycznym sprawdzianem. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do § 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p. s. a. W tym świetle skarga jest zasadna, ponieważ Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem prawa materialnego przez jego błędna wykładnię oraz przepisów postępowania administracyjnego ( art.7 i art.7 § 1 k.p.a.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to zaś stanowi podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art.145 § 1 pkt 1 litera a) i litera b) powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ administracji publicznej I instancji powołał art. 66 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, a zatem przepis prawa w brzmieniu nadanym przez art.1 pkt 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz.718) tj. w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 roku. Z tym bowiem dopiero dniem przepis art.66 Prawa budowlanego uzyskał ustęp 2. A zatem, mimo iż organ powołał Dz.U. z 1994r. Nr 89, poz. 414 z późn. zm., to nie może być wątpliwości, że zastosował przepisy Prawa budowlanego uwzględniające powyższą nowelę. Zgodnie z art.66 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz.2016 ze zm.) w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, albo 3) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Przepis ustępu 2 art.66 Prawa budowlanego stanowi, iż w decyzji, o której mowa w ust.1 pkt 1 i 2, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W ustępie pierwszym art.66 Prawa budowlanego przewidziano zatem przesłanki, których wystąpienie obliguje organy administracji publicznej do nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości – tj. nieprawidłowości, o jakich mowa w punkcie 1, 2 lub 3 - przy czym od dnia 11 lipca 2003 roku organ nadzoru budowlanego obowiązany jest określić termin wykonania nakładanych obowiązków. W ustępie zaś drugim ustanowiono instrument prawny stanowiący swoiste "zabezpieczenie" i mający zdyscyplinować stronę do wykonania nałożonych obowiązków. Ustawodawca dał organom możliwość orzekania zakazu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, ale tylko tych, o których mowa w ustępie 1 pkt 1 i 2 artykułu 66 Prawa budowlanego i tylko. Świadczy o tym użycie w ustępie 2 sformułowania : "w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2". Powyższe sformułowanie pozwala też przyjąć, iż z woli ustawodawcy zakaz użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, przewidziany w art. 6 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz.2016 ze zm.) może być orzeczony wyłącznie w decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określającej termin wykonania obowiązku, a więc w decyzji, o której mowa w art.66 ust.1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego i tylko w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia. Oznacza to, że zakaz użytkowania obiektu budowlanego lub jego części / art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego / jest nierozerwalnie związany z decyzją wydawaną na podstawie art.66 ust. 1 pkt 1 i 2 tejże ustawy. W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego nie nakazał stronie skarżącej usunięcia nieprawidłowości na mocy art.66 ust.1 i 2 Prawa budowlanego, a więc nie wydał decyzji, o jakiej mowa w art. 6 ust.1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, a która to decyzja uprawnia organ do orzeczenia zakazu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Skoro zaś organ administracji publicznej nie wydał takiej decyzji, to nie mógł, powołując się na art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego, zakazać użytkowania strzelnicy myśliwskiej. Organ I instancji decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art.66 ust.2 ustawy - Prawo budowlane, zakazał Zarządowi Okręgowemu A w Ł. użytkowania strzelnicy myśliwskiej do czasu wykonania obowiązków nałożonych w decyzji z dnia [...] Nr [...], uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z usunięciem stwierdzonych nieprawidłowości, wykonania robót budowlanych związanych z usunięciem stwierdzonych nieprawidłowości oraz uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych stanowiących strzelnicę myśliwską. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nakazał Zarządowi Okręgowemu A w Ł. przedłożenie ekspertyzy stanu technicznego pawilonu myśliwskiego, budynku gospodarczego, ubikacji wolnostojącej i urządzeń technologicznych strzelnicy wraz z terenem, ogrodzeniem i uzbrojeniem terenu strzelnicy myśliwskiej wraz z jednoznacznym sposobem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zakaz użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, przewidziany w art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego, nie stanowi "sankcji" za niewykonanie decyzji wydawanej na podstawie art.62 Prawa budowlanego. A zatem niewykonanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nie mogło stanowić przesłanki do wydania wspomnianego wyżej zakazu. Decyzji organu I instancji z dnia [...] roku nie można uznać za decyzję w rozumieniu art.66 ust.1 i 2 Prawa budowlanego i z tej także przyczyny, że nie określa ona stwierdzonych nieprawidłowości w sposób konkretny i jednoznaczny, a nadto nie nakazuje usunięcia ściśle oznaczonych nieprawidłowości i nie zakreśla terminu wykonania nałożonych precyzyjnie obowiązków. Powyższa decyzja nie zabezpiecza i nie chroni interesów stron tegoż postępowania, a to ze względu na jej ogólnikowość, nieprecyzyjność i brak określenia zarówno stwierdzonych nieprawidłowości, jak też sposobu i terminu ich usunięcia. Wykonalność takiej decyzji nasuwa poważne zastrzeżenia. Organy obu instancji nie wskazały także przepisów prawa, w tym przepisów wykonawczych, jakie znajdują zastosowanie w przypadku spornego obiektu budowlanego. Dodatkowo należy stwierdzić, iż decyzją wydawaną na podstawie art.66 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nie może nakładać na stronę obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych. Nadto organy w niniejszej sprawie zdają się nie zauważać, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 47 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji ( Dz.U. Nr 53, poz.549) dopuścił do użytkowania przedmiotową strzelnicę myśliwską i zatwierdził jej regulamin. Organy nadzoru budowlanego nie wykazały, aby powyższa decyzja wyeliminowana została z obrotu prawnego. Organ odwoławczy nie dostrzegł wadliwości decyzji organu I instancji i utrzymał w mocy decyzję naruszającą prawo materialne i wydaną z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a tym samym organ II instancji także dopuścił się powyższych naruszeń prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszoinstancyjnej brak jest uzasadnienia zastosowania przepisów Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji. Z dniem 11 lipca 2003 roku weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz.718). Przepis art. 7 ust. 1 tejże noweli stanowi jednoznacznie, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2. A zatem od ustalenia, kiedy zostało wszczęte postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie i czy zachodził przypadek, o jakim mowa w art.7 ust.1 ustawy zmieniającej zastosowanie w sprawie znajdą przepisy dotychczasowe lub wprowadzone powyższą nowelą. Oznacza to, że organ winien rozważyć, które przepisy w sprawie znajdują zastosowanie. Przypomnieć też należy, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem przez organ administracji publicznej decyzji powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z art.7 k.p.a. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek zbadania sprawy, zarówno pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak i stosowania norm prawa materialnego. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i często uniemożliwia prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Obowiązki określone w powyższym przepisie precyzuje art.77 § 1 k.p.a. stanowiący, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja administracyjna wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów mających w sprawie zastosowanie. Sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Dodatkowo należy wskazać, iż uzasadnienie decyzji administracyjnej winno czynić zadość wymogom określonym w art.107 § 3 kpa. Uzasadnienie faktyczne decyzji winno wskazywać fakty uznane za udowodnione, dowody, na których się oparł organ oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Chodzi tu zatem o wytłumaczenie, dlaczego organ zastosował konkretny przepis prawa materialnego w danej sytuacji faktycznej i wykazanie związku między oceną stanu faktycznego a treścią rozstrzygnięcia. Uzasadnienie organu odwoławczego nie czyni zadość tym wymogom, zaś uzasadnienie organu I instancji jest zbyt ogólnikowe i lakoniczne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 litera a) i litera b) w związku z art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W punkcie drugim wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.s.a.