II SA/Łd 921/11

Dnia 15 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 15 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie sporu o właściwość między Prezydentem Miasta P., a Prezydentem Miasta B. dotyczącym zajęcia stanowiska w sprawie zasiłku celowego p o s t a n a w i a: -odrzucić skargę. K.O. Prezydent Miasta B. złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu o właściwość między Prezydentem Miasta P., a Prezydentem Miasta B. dotyczącym zajęcia stanowiska w sprawie zasiłku celowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Skarga jest środkiem prawnym od wskazanych w ustawie aktów i czynności organów administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Bezspornym w sprawie jest to, że strona w treści skargi kwestionuje postanowienie w sprawie rozstrzygnięcia sporu o właściwość między Prezydentem Miasta P., a Prezydentem Miasta B. dotyczącym zajęcia stanowiska w sprawie zasiłku celowego. W postanowieniu zawarto informację, iż jest ono ostateczne i nie służy na nie żaden środek zaskarżenia. Wobec tego kwestionowane w skardze postanowienie nie jest objęte kognicją sądu administracyjnego na mocy art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 22 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią tego przepisu, spory o właściwość rozstrzygają między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2-4 – wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu – sąd administracyjny. Organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są, na mocy art. 17 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego – samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Przez organy jednostek samorządu terytorialnego należy rozumieć organy wymienione w art. 5 § 2 pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem m. in. prezydentów miast. Tymczasem przepis art. 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Z treści cytowanego przepisu wynika, że sam spór kompetencyjny między prezydentami miast także nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W tym miejscu zacytować wypada treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 1991 roku (SA/Lu 218/91, ONSA 1991/1/300), gdzie Sąd wskazał, iż rozstrzygnięcie sporu o właściwość między organami na podstawie art. 22 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, na takie rozstrzygnięcie nie przysługują środki odwoławcze w administracyjnym toku instancji ani skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela zacytowany pogląd. W tej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. K.O.