II SA/Łd 921/18

Dnia 27 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Mariola Kaźmierczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2019 roku sprawy ze skarg K. B. i Z. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obory oddala skargi. M.K. W dniu [...] Starosta [...] wydał decyzję nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. M. pozwolenia na budowę obory dla krów mlecznych w liczbie do 130 DJP wraz z obiektami towarzyszącymi (szambem) o pow. ząb. 1495,12 m2, pow. użytk. 1418,15 m2 i kub. 9529,60 m, wg projektu indywidualnego, położonej na działce nr ewid. gruntów 22 obręb [...], w miejscowości K.3 w gminie L.. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną przez Z. B. decyzję organu I instancji. Na ww. decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył Z. B.. Wyrokiem z dnia 30 listopada 2018 r. (sygn. akt II SA/Łd 708/17) WSA w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] nr [...] z [...]. Ponownie rozpatrując wniosek o pozwolenie na budowę, w dniu [...] r. Starosta [...] wydał decyzję nr [...] o pozwoleniu na budowę. Odwołania od powyższej decyzji złożyli K. B. oraz Z. B., podnosząc zarzut związany ze spadkiem ceny ich nieruchomości. Ponadto, wskazali na zagrożenie pożarem, który mogą wywołać wydzielające się gazy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że organy administracji architektoniczne - budowlanej związane są wskazaniami zawartymi w prawomocnym orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 30 listopada 2017 r. r., sygn. akt II SA/Łd 708/17. W powyższym wyroku WSA w Łodzi wskazał: "Kwestią sporną i jednocześnie mającą podstawowe znaczenie dla sprawy jest ustalenie zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. (...) W toku prowadzonego postępowania organy administracji architektoniczno-budowlanej powinny sięgnąć do dokumentów z postępowania środowiskowego, czyli -- co niezbędne - do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i - co może okazać się pomocne - do raportu środowiskowego. Dopiero po lekturze tych dokumentów organy będą mogły przystąpić do oceny czy w sprawie spełniony został wymóg art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ". Wojewoda dalej wyjaśnił, że ponownie przeprowadzając postępowania, organ I instancji w dniu 4 kwietnia 2018 r. zwrócił się do inwestora z prośbą o przekazanie raportu środowiskowego dotyczącego planowanego zamierzenia, który został przedłożony 24 kwietnia 2018 r. Celem zbadania czy przedłożony przez inwestora raport środowiskowy był przedmiotem analizy przez organy środowiskowe, 12 lipca 2018 r. Wojewoda [...] wystąpił do Wójta Gminy L. z prośbą o przesłanie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z [...]., znak: [...], uzgadniającego realizację przedsięwzięcia. Podkreślił, że rozwiązania przyjęte w ww. raporcie uległy w fazie projektowania modyfikacji. Zmiany te dotyczą ujętego w raporcie zewnętrznego zbiornika na gnojowicę. W pkt 11.10 decyzji Wójta Gminy L. z [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano, że na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia należy wytworzone odchody (gnojowicę) magazynować w szczelnych wannach pod rusztami i szczelnym zewnętrznym zbiorniku o łącznej pojemności (wanien i zbiornika) nie niniejszej niż 962 m3. W części opisowej projektu budowlanego projektant wskazuje: "(...) łączna produkcja gnojowicy w ciągu 4 miesięcy kształtować się będzie na poziomie (...) 962 m3. Z powyższego wynika, iż pojemność kanałów pod rusztami zapewnia jej 4 miesięczne gromadzenie (nie może być mniejsza niż 962 m3) (...). W związku z niewystępowaniem zbiornika na gnojowicę zewnętrznego nie wystąpi rurociąg do transportu gnojowicy w wanien pod rusztami w oborze do ww. zbiornika. Projektowana obora jest typu z rusztami, stąd przechowywanie odchodów zwierzęcych będzie odbywać się w projektowanych szczelnych wannach/kanałach pod rusztami planowana pojemność kanałów 1297,19 m3. Projektowane wanny są wystarczające, aby przechowywać odchody zwierzęce w czasie określonym przez ustawę o nawozach i nawożeniu. (...) Zaprojektowana wielkość kanałów gnojowych -pod rusztami w oborze –ich pojemność jest większa niż określona w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dla łącznie: szczelnych wanien i zbiornika, gdzie (...) wielkość nie mniejsza niż 962 m3 ". W raporcie oddziaływania na środowisko - na stronie 18, w punkcie dotyczącym systemu magazynowania i usuwania nawozu wskazano: "Niezależnie od przyjętych technologii chowu, w oborach należy na bieżąco usuwać odchody z miejsc przebywania zwierząt. Wytwarzana przez utrzymywane stado krów, na terenie analizowanego gospodarstwa, gnojowica będzie przenikała z korytarzy gnojowych do kanałów zlokalizowanych pod budynkiem, a następnie w zależności od potrzeby, będzie automatycznie przepompowywana, podziemnym rurociągiem do głównego zbiornika magazynowanego, którego pojemność (wraz z pojemnością kanałów pod rusztami) umożliwiała będzie (przynajmniej 4-o miesięczne) przetrzymanie do momentu wywiezienia jej na pola". Organ wskazał, że z jak wynika z akt sprawy pierwotnie pojemność szczelnych zbiorników pod rusztami do gromadzenia gnojowicy miała wynosić 700 m3, a naziemnego zbiornika na gnojowicę -nie mniej niż 262 m3. Z wyżej wskazanego opisu zawartego w raporcie oddziaływania wynika, że zewnętrzny zbiornik na gnojowicę będzie napełniany w przypadku gdy zbiornik pod rusztami zostanie w całości wypełniony. Wobec czego głównym miejscem przechowywania gnojowicy byłby zbiornik pod rusztami, a zbiornik zewnętrzny - na ewentualność wypełnienia zbiornika pod rusztami. Uwzględniając treść art. 72 ust. 2 pkt 1a w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) organ wojewódzki podkreślił, że rezygnacja inwestora z zewnętrznego zbiornika na gnojowicę i zwiększenie pojemności zbiornika pod rusztami (z 700 m3 do 1297,19 m3) umożliwiająca przechowywanie gnojowicy w ilości określonej w decyzji środowiskowej, nie spowoduje żadnych zmian w zakresie uwarunkowań określonych w decyzji środowiskowej. Wprowadzona przez inwestora, zdaniem organu, nie skutkuje tym, że mamy do czynienia z zupełnie nowym przedsięwzięciem. Zgodnie z pkt 11.12 decyzji Wójta Gminy L. z [...] o środowiskowych uwarunkowaniach "do przygotowania kiszonek wykorzystywać dwukomorowy silos". W myśl pkt 11.13 powyższej decyzji "do gromadzenia odcieków z silosu kiszonek wykorzystywać szczelny zbiornik. Odcieki wykorzystywać do nawożenia użytków zielonych". Jak wynika z akt sprawy zamiarem inwestora nie jest budowa ww. silosu oraz szczelnego zbiornika na odcieki. W piśmie z 18 października 2016 r., inwestor wyjaśnił, że "realizacja silosów ze zbiornikami na odcieki - według odrębnego opracowania. W etapie do wybudowania silosów planuje się przechowywanie kiszonek w belach (hermetycznie owinięte bele taśmą z folii polietylenowej)". Wobec powyższego inwestor do czasu wybudowania silosu nie będzie wytwarzał kiszonki we własnym zakresie. W związku z objęciem budowy silosu odrębnym opracowaniem brak jest konieczności zaprojektowania szczelnego zbiornika na gromadzenie odcieków z kiszonki wytworzonej w powyższym silosie. W ocenie organu odwoławczego powyższe nie jest sprzeczne z wymaganiami ochrony środowiska, tj. z ww. warunkami określonym przez Wójta Gminy L. w decyzji środowiskowej. Ponadto, organ w trakcie prowadzenia postępowania zakończonego zaskarżoną do WSA w Łodzi decyzją (nr [...] z [...] r.), pismem z 11 stycznia 2017 r. wystąpił do Wójta Gminy L. z prośbą o zajęcie stanowiska, czy rozwiązania przyjęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym, dotyczące przechowywania i gromadzenia gnojowicy i przechowywania kiszonek spełniają wymogi określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wydanej dla przedmiotowej inwestycji, wskazując na zapisy zawarte w decyzji i związane z nimi wyjaśnienia złożone przez projektanta w toku postępowania prowadzonego w organie I instancji. Wójt Gminy L. stwierdził, że zmiany wprowadzone przez projektanta w projekcie budowlanym nie prowadzą do pogorszenia oddziaływania na środowisko. Co więcej, Wojewoda [...] stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie w pozostałym zakresie jest zgodne z ustaleniami decyzji Wójta Gminy L. decyzji z [...] r., o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, tj. m. in.: zaprojektowano budynek inwentarski - oborę o maksymalnych wymiarach 26 m x 50 m, przeznaczony do hodowli krów mlecznych i jałówek o obsadzie maksymalnej 130 DJP, do utrzymywania ich bez uwięzi w grupach, wolno stanowiskowe, bezściółkowo, na rusztach wydzielonymi legowiskami w postaci mat, z dostosowaniem liczby legowisk do wielkości utrzymywanej grupy zwierząt, projektowana obora wyposażona jest w wydzielone pomieszczenie dla krów mlecznych, które wyposażone jest w: korytarz paszowy wzdłuż obory z umieszczonymi po bokach drabinami paszowymi umożliwiającymi oddzielenie korytarza od części legowiskowej; korytarz spacerowe gnojowy związany z usuwaniem odchodów z miejsc przebywania zwierząt; przegrody /boksy/ legowiskowe wyposażone w maty zapewniające komfort utrzymywanych zwierząt; poidła wannowe, do których woda doprowadzana jest systemem rur łączonych poidła z wodociągiem gminnym; halę udojową z odpowiednią instalacją udojową i urządzeniami do przechowywania mleka - zbiornikiem schładzającym; wydzielone pomieszczenie dla jałówek; zaprojektowano agregat chłodniczy w pomieszczeniu zlewni; zaprojektowano szczelne zbiorniki pod rusztami do gromadzenia gnojowicy; zaprojektowano wyloty wentylacyjne w kalenicy. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest ponadto zgodna z ustaleniami ostatecznej decyzji Wójta Gminy L. z [...] r. o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku inwentarskiego (obory dla krów mlecznych) w liczbie do 130 DJP wraz z obiektami towarzyszącymi, budowę silosów na kiszonkę. Projektowana obora usytuowana jest w odległości 11,74 m zaś hala udojowa 8,00 m od najbliższej granicy z sąsiednią nieruchomością (z działką nr 21). Ustalona w ww. decyzji powierzchnia zabudowy dla obory wynosi do 1300,0 m2, a dla hali udojowej z zapleczem do 290 m2. W przedłożonym projekcie budowlanym obora to 1272,71 m2 pow. zabudowy zaś powierzchnia zabudowy dla hali udojowej z zapleczem to 222,41 m2, zatem wielkości te mieszczą się w ramach wyznaczonych decyzją. Zaprojektowano dach dwuspadowy o kącie nachylenia 22° (wg wskazań decyzji dopuszcza się dach dwuspadowy lub wielospadowy o kącie nachylenia do 30). Wskazana w projekcie budowlanym wysokość obory mierzona od poziomu gruntu do najwyższego punktu pokrycia dachu to 9,51 m (dopuszczona w decyzji do 12,00 m), a hali udojowej 4,35 m (dopuszczona w decyzji do 7,00 m). Silos na kiszonki ze zbiornikiem na odcieki, został wskazany na projekcie zagospodarowania terenu wraz z adnotacją projektanta, że zostanie ujęty w oddzielnym opracowaniu i jego powierzchnia zabudowy wynosi 490 m2 (dopuszczona w decyzji - do 490 m2). Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący integralną część projektu budowlanego, obejmuje całość etapowanej inwestycji i jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, tj.: rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.); rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie z dnia 7 października 1997 r. (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r. poz. 81). Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Ponadto, projektanci i sprawdzający do projektu budowlanego dołączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone przez Starostę [...] postępowanie administracyjne, zakończone zaskarżoną decyzją czyni zadość zasadom rządzącym postępowaniem administracyjnym, wyrażonym w Kodeksie postępowania admiracyjnego. Kwestie dotyczące obniżenia wartości działki nie mają natomiast wpływu na ocenę danej inwestycji pod kątem jej zgodności z przepisami prawa, w szczególności gdy inwestycja jest zgodna z przepisami ustawy Prawo budowlane i z przepisami dotyczącym ochrony środowiska. Ponadto, w raporcie oddziaływania na środowisko dotyczącym przedmiotowego zamierzenia, projektant wskazuje: "Wykazano dodatkowo, w części dotyczącej emisji zanieczyszczeń do powietrza, iż uwzględnienie podanych w raporcie wyników obliczeń na etapie projektowania i realizacji przedsięwzięcia, zapewni dotrzymanie obowiązujących przepisów o ochronie powietrza na wymaganym poziomie". Projektowana obora jest typu z rusztami. Przechowywanie odchodów zwierzęcych będzie odbywać się w projektowanych szczelnych wannach/kanałach pod rusztami o pojemności 1297,19 m3. Należy zaznaczyć, że pojemność projektowanego ww. zbiornika jest większa od sumy pojemności szczelnego zbiornika pod rusztami i zewnętrznego, naziemnego zbiornika (700 m3 + 262 m3 = 962 m3), o których mowa w decyzji Wójta Gminy L. o środowiskowych uwarunkowaniach. W raporcie "Wykazano dodatkowo, w części dotyczącej emisji zanieczyszczeń do powietrza, iż uwzględnienie podanych w raporcie wyników obliczeń na etapie projektowania i realizacji przedsięwzięcia, zapewni dotrzymanie obowiązujących przepisów o ochronie powietrza na wymaganym poziomie". W decyzji Wójta Gminy L. o środowiskowych uwarunkowaniach w pkt IV określono obowiązek "(...) sporządzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie oddziaływania w zakresie gospodarki nawozami: 1. Analiza porealizacyjna w zakresie gospodarki nawozami winna wykazać jak zagospodarowane będą odchody zwierzęce - gnojowica - jako nawóz naturalny". Jak wynika z pkt IV.3 decyzji środowiskowej, przedmiotowa analiza winna być wykonana w terminie 6 miesięcy po oddaniu do użytkowania inwestycji i przed przystąpieniem do nawożenia. Sporządzoną analizę należy przekazać Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Ł. oraz Wójtowi Gminy L., w terminie miesiąca od dnia jej wykonania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli Z. B. i K. B.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: a) § 152 ust. 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich użytkowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422); b) § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r., poz. 81); c) art. 222 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska; d) naruszenie art. 7, 9, 77, 80, 107 § 1 pkt 6 K.p.a. (Dz. U. z 2016 r., poz. 23). Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący nie zgodzili się z ustalonym stanem faktycznym w sprawie i zarzucili, że organ nie doniósł się do zarzutów wskazanych w odwołaniach. Zarzucili, że wnioskodawca nie odniósł się opinii o klasyfikacji akustycznej z dnia 29 lipca 2014 r. do budynków położonych na południowy zachód od terenu inwestycji, w tym zabudowań strony (budynku mieszkalnego i zagród dla zwierząt). Nie wiadomo tym samym czy normy hałasu w stosunku do ich działki będą zachowane. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę na to, że w powietrzu wentylacyjnym obory może znajdować się szereg różnych zanieczyszczeń, a najbardziej uciążliwe będą te odorowe. Zdaniem strony dla stwierdzenia uciążliwości zapachu wystarczy stwierdzenie, że zapach powoduje uciążliwość dla konkretnej osoby lub kręgu osób. Fakt braku norm w tym zakresie nie zwalnia organów od badania uciążliwości zapachów w inny dostępny sposób np. przesłuchania. Skarżący wskazali na obawę spływu wody na teren ich gruntu, na którym planują budowę domu jednorodzinnego, zagrożenie pożarowe na skutek wydzielających się gazów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie są zasadne. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2018 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności wskazać należy, że tutejszy Sąd zajmował się oceną zgodności rozstrzygnięć organów wydawanych w odniesieniu do spornej inwestycji. W sprawie sygn. akt II SA/Łd 708/17 wyrokiem z dnia 30.11.2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Stosownie do brzmienia art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania, powoduje że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Ocena prawna i wskazania zawarte w orzeczeniu sądu tracą moc, gdy przepisy prawa uległy zmianie. Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych. W powyższym wyroku organy zostały zobligowane do sięgnięcia do dokumentów z postępowania środowiskowego, czyli do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i – co może okazać się pomocne – do raportu środowiskowego. Dopiero po lekturze tych dokumentów organy miały przystąpić do oceny, czy w sprawie spełniony został wymóg z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ powinien także uzasadnić, czy przedmiotowa inwestycja jest szkodliwa dla środowiska w zakresie podnoszonym przez skarżącego Z. B.. W ocenie Sądu organy w pełni uwzględniły wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia z dnia 30.11.2017 r. dokonując analizy przedmiotowej inwestycji w kontekście jej oddziaływania na środowisko w oparciu o przedstawione przez inwestora dokumenty oraz decyzję środowiskową. Zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z dnia [...] roku, wydaną przez Wójta Gminy L., na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia należy wytworzone odpady (gnojowicę) magazynować w szczelnych wannach pod rusztami i zewnętrznym zbiorniku o łącznej pojemności nie mniejszej niż 962 m", Pojemność ta odpowiada wyliczeniom przedstawionym w raporcie, tj. ilości powstającej gnojowicy w okresie 4 miesięcy. Przy czym na etapie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy inwestor zmienił projekt poprzez magazynowanie gnojowicy wyłącznie w kanałach pod rusztami, których pojemność ma wynieść 1.297,19 m 3. Na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub' odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa wart. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Starosta jest zatem zobligowany do tego, aby badać wymagania ochrony środowiska dla inwestycji, co do której inwestor ubiega się o wydanie pozwolenia na budowę, a na gruncie niniejszej sprawy taki obowiązek wyraźnie nałożył na Starostę również WSA w Łodzi w powołanym powyżej wyroku.. Zdaniem organów magazynowanie gnojowicy wyłącznie w kanałach pod rusztami projektowanej obory nie stanowi zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ decyzja zakłada, że objętość magazynowania nawozów naturalnych płynnych ma być nie mniejsza niż 962 m3, jednocześnie nie określając maksymalnej objętości. Objętość wskazana w decyzji stanowi wynik obliczenia ilości gnojowicy produkowanej przez zwierzęta (w obsadzie 130 DJP) przez okres 4 miesięcy. Natomiast okres przechowywania gnojowicy wynika z art. 25 ustawy z dnia 10 lipca 2007 roku o nawozach i nawożeniu, zgodnie z którym gnojówkę i gnojowicę przechowuje się w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tego nawozu. Obliczenia przedstawia raport oddziaływania na środowisko (str. 18). Zwiększenie objętości zbiornika (zaprojektowanego w formie kanałów pod rusztami obory) jest zatem zgodne z wymaganiami decyzji środowiskowej i nie stanowi zmiany, która wymagałaby wydania nowej decyzji środowiskowej albo przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 2 pkt la w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie wymaga się decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określającej warunki realizacji przedsięwzięcia, jeżeli odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego obejmujące zmianę charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, w szczególności: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, nie spowoduje zmian uwarunkowań określonych w decyzji środowiskowej. Jeśli proponowana przez inwestora zmiana w projekcie budowlanych nie skutkuje tym, że mamy do czynienie z zupełnie nowym przedsięwzięciem, to jest to nadal ta sama inwestycja i ważnym jest tylko to, aby inwestor mieścił się w parametrach określonych decyzją środowiskową ( vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2017 roku w sprawie sygn. akt II SA/Łd 942/16). Oznacza to na gruncie niniejszej sprawy, że powiększenie kubatury zbiorników pod rusztami nie stanowi zmiany w stosunku do wymagań wydanej w sprawie decyzji środowiskowej. Wyrażone w tym zakresie przez organy stanowisko zasługuje w ocenie Sądu na pełną aprobatę. W zakresie zachowania wymagań ochrony środowiska na obecnym etapie postępowania, należy wskazać, że raport oddziaływania na środowisko został sporządzony dla obory przy obsadzie krów do 130 DJP, natomiast Inwestor w Części Ogólnej projektu budowlanego wskazał, że planowana obora ma mieć obsadę w wysokości 117,5 DJP, tj. 88 szt. krów (88 DJP), 20 szt., jałówek powyżej 1 roku (16 DJP) oraz 45 szt. do roku (13,50 DJP), kierując się zachowaniem lepszego dobrostanu zwierząt i zapewnienia im większej powierzchni w oborze. Oznacza to, że skoro przy obsadzie 130 DJP wymagania ochrony środowiska zostały zachowane, tym bardziej są one zachowane przy obsadzie mniejszej, tj. 117,5 DJP. Zgodnie z raportem oddziaływania na środowisko (str. 53) przechowywanie gnojowicy oddziałuje na środowisko gruntowo-wodne, ponieważ nieprawidłowości w tym zakresie mogą doprowadzić do zanieczyszczenia wód gruntowych związkami azotu i fosforu. Obowiązkiem inwestora jest zatem przechowywanie nawozów naturalnych w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tych nawozów. W tym zakresie nie można również mówić o zmianie wpływającej na środowisko, ponieważ magazynowanie gnojowicy dalej odbywać się będzie w szczelnych zbiornikach w formie kanałów pod rusztami gwarantując przeciwdziałanie ewentualnym szkodom. Raport wskazuje również, że przechowywanie nawozów naturalnych może oddziaływać na powietrze (str. 36) poprzez możliwość ulatniania się amoniaku, przy czym problem ten nie występuje w sytuacji, gdy zbiorniki są zamknięte, co ma miejsce w tym przypadku. A zatem dalej wymóg ten zostanie zachowany. Należy zatem wskazać, że w niniejszej sprawie rezygnacja Inwestora z budowy zewnętrznego zbiornika na gnojowicę i powiększenie kanałów pod rusztami pozostają bez znaczenia dla wymagań środowiskowych, ponieważ dalej zapewniają one wymaganą szczelność (która nie zmieniła się od etapu postępowania środowiskowego) oraz posiadają wyższy niż minimalny standard wymaganej objętości zbiornika. Za prawidłowe Sąd uznał również rozważania organu w zakresie czasowej rezygnacji przez inwestora z budowy silosu kiszonek i zbiornika na odcieki z tego silosu. W piśmie z 18 października 2016 r., inwestor wyjaśnił bowiem, że realizacja silosu ze zbiornikiem na odcieki będzie miała miejsce według odrębnego opracowania. Do czasu wybudowania silosu planuje się przechowywanie kiszonek w belach hermetycznie owiniętych taśmą z folii polietylenowej. Wobec powyższego, inwestor do czasu wybudowania silosu nie będzie wytwarzał kiszonki we własnym zakresie. W związku z objęciem budowy silosu odrębnym opracowaniem brak jest konieczności zaprojektowania szczelnego zbiornika na gromadzenie odcieków z kiszonki wytworzonej w powyższym silosie. W ocenie organu odwoławczego jak i Sądu powyższe nie jest sprzeczne z wymaganiami ochrony środowiska, tj. z ww. warunkami określonym przez Wójta Gminy L. w decyzji środowiskowej. Odnosząc się natomiast do drugiego ze wskazań WSA w Łodzi w zakresie zarzutów co do szkodliwego wpływu inwestycji na środowisko naturalne, powtórzonego przez skarżącego oraz skarżącą K. B. w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku decyzja środowiskowa wiąże organ wydający kolejne decyzje administracyjne. Na takim stanowisku stoi też Naczelny Sąd Administracyjny, m. innymi w wyroku z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 821/08, zgodnie z którym: "Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną". Podobnie w wyroku z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2248/16 NSA stwierdził, że związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją ustalającą środowiskowe uwarunkowania nie dotyczy wyznaczonego obszaru oddziaływania przedsięwzięcia na potrzeby prowadzonego postępowania, lecz charakterystycznych parametrów danej inwestycji i jej oddziaływania na środowisko. Z powyższego wynika, że organ architektoniczno-budowlany, ustalając obszar oddziaływania obiektu, powinien uwzględnić ustalenia decyzji środowiskowej, gdyż pozbawiony on jest kompetencji, aby samodzielnie badać środowiskowe uwarunkowania pozwalające na realizację przedsięwzięcia i wprowadzać wnioski odmienne od tych, które zaprezentował organ administracji, kompetentny do wydania decyzji środowiskowej (publ. - LEX nr 2567283). Oznacza to, że jeżeli organy właściwe do ochrony środowiska nie stwierdziły negatywnego oddziaływania na grunty sąsiednie, to okoliczność ta nie może być badana ponownie przez organ architektoniczno-budowlany. Ocena oddziaływania na środowisko przestaje wiązać organ dopiero w sytuacji, gdy we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zachodzą zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji środowiskowej (tak: WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 27 kwietnia 2017 roku, sygn. akt IV SA/Po 1017/16). Oznacza to, że zarzuty, na które powołują się skarżący są spóźnione o tyle, że mogłyby być podnoszone jedynie na etapie postępowania o wydanie decyzji środowiskowej, a wobec jej ostateczności nie mogą być podnoszone na gruncie tego postępowania. Niemniej jednak należy wskazać, że planowana przez inwestora inwestycja jest w pełni zgodna z wymaganiami ochrony środowiska, co potwierdza decyzja środowiskowa oraz raport oddziaływania na środowisko. Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące hałasu, to waloryzacji terenów, położonych wokół inwestycji, dokonano na podstawie klasyfikacji akustycznej, w oparciu o pismo w sprawie opinii o klasyfikacji akustycznej, wydane przez Wójta Gminy L. znak: [...] z dnia [...] lipca 2014 r., stanowiącego załącznik nr 2 do raportu. Zgodnie z ww. klasyfikacją działki zlokalizowane na kierunku zachodnim i północnym, znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycji (m.in. działka nr 21), użytkowane są jako teren upraw rolnych, nie podlegają więc ochronie akustycznej. Najbliższe tereny podlegające ochronie akustycznej to tereny działki nr 23 zlokalizowane na kierunku wschodnim, w odległości ok. 25 m. Co prawda, rację mają skarżący, że klasyfikacja akustyczna nie odnosi się do terenów położonych na południowy zachód, gdzie znajduje się zabudowa zagrodowa. Jednak, jak wynika ze wspomnianego opracowania na tym terenie nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu wynoszącego 55 dB dla pory dnia i 45 dB dla pory nocy, zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. Co więcej, przy przyjętych założeniach projektowych i planowanych rozwiązaniach technicznych oraz przedstawionych w raporcie danych o emisji do powietrza i jej parametrach, nie będą występowały przekroczenia dopuszczalnych poziomów albo wartości odniesienia substancji w powietrzu. Poziomy stężeń maksymalnych odniesionych do 1 godziny amoniaku (NH3) - jedynej substancji spośród analizowanych, dla której określone są wartości odniesienia - nie przekraczają wartości odniesienia 400,0 µg /m3 - zarówno na poziomie terenu jak i na wysokości zabudowy mieszkaniowej. Maksymalne stężenia amoniaku odniesione do 1 godziny, poza terenem do którego tytułem prawnym dysponuje inwestor, wynoszą: na poziomie terenu - 43,7 µg/m3, na wysokości 5 m npt. - 71,4 µg/m3. Załączone do opracowania wyniki obliczeń przeprowadzonych zgodnie z obowiązującą metodyką referencyjną, z wykorzystaniem licencjonowanego systemu informatycznego, przy założonych parametrach i wielkościach emisji, przedstawionych w raporcie, oraz możliwie dokładnie odzwierciedlających funkcjonowanie instalacji w wariantach pracy (ustalonych zgodnie z zasadami określonymi w metodyce referencyjnej) wykazały, że emisja z instalacji do hodowli bydła mlecznego (budynek obory z systemem wentylacji naturalnej wraz z instalacjami pomocniczymi), nie będzie powodować przekraczania, określonych w przepisach szczególnych, poziomów dopuszczalnych albo wartości odniesienia substancji w powietrzu. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie z uwagi na rodzaj, charakterystykę, skalę oraz usytuowanie rzeczonego przedsięwzięcia nie będzie miało znacząco negatywnego oddziaływania na cele ochrony, integralność i spójność sieci Obszarów Natura 2000 oraz że funkcjonowanie obiektów nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, a nadto dopuszczalnych, przewidzianych przepisami prawa poziomów i wartości odniesienia substancji w powietrzu. Zaznaczano również, że gospodarowanie odpadami w sposób uwzględniający zasady określone w przepisach o odpadach gwarantuje bezpieczne dla środowiska ich wykorzystanie lub unieszkodliwienie. Tym samym należy uznać, że podejmowana działalność nie będzie miała znaczącego negatywnego wpływu na środowisko. Należy także podkreślić, że w decyzji Wójta Gminy L. o środowiskowych uwarunkowaniach w pkt IV określono obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie oddziaływania w zakresie gospodarki nawozami. Analiza ta winna wykazać jak zagospodarowane będą odchody zwierzęce - gnojowica - jako nawóz naturalny. Jak wynika z pkt IV.3 decyzji środowiskowej, przedmiotowa analiza winna być wykonana w terminie 6 miesięcy po oddaniu do użytkowania inwestycji i przed przystąpieniem do nawożenia. Sporządzoną analizę należy przekazać Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Ł. oraz Wójtowi Gminy L., w terminie miesiąca od dnia jej wykonania. Nie ulega wątpliwości, że obowiązek sporządzenia takiej analizy dodatkowo zabezpieczenia nieruchomości sąsiednie przed ewentualnym przekroczeniem przez inwestora norm wskazanych w decyzji środowiskowej. Postępowanie przeprowadzone po ponownym rozpoznaniu sprawy wykazało zatem, iż organ przeprowadził analizę dokumentów złożonych przez inwestora pod względem kompletności formalnej, jak i poprawności merytorycznej. Złożony projekt posiada wszystkie niezbędne elementy, a wśród nich konieczne uzgodnienia i potwierdzenia posiadanych przez projektantów uprawnień. Projektanci złożyli stosowne oświadczenia w przedmiocie zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym ze sztuką budowaną i przepisami. Wiedza organu, jak i sądu administracyjnego nie pozwala co prawda na szczegółową ocenę rozwiązań technicznych, ale te kwestie, które nie wymagają wiadomości specjalnych były przedmiotem uwagi. Wskazana ocena kompletności formalnej, jak i prawidłowości merytorycznej projektu znalazła swoje odzwierciedlenie w treści kontestowanej w skardze decyzji zatwierdzającej projekt budowlany. Zarzuty podniesione w skardze nie są zatem zasadne. Przeprowadzona przez organy obu instancji ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wbrew zarzutom skargi, odpowiada wymaganiom z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści rozstrzygnięcia skonstruowanego odpowiednio do regulacji art. 107 § 3 K.p.a. W przedmiotowej sprawie zatwierdzony projekt budowlany odpowiada zarówno treści decyzji środowiskowej, jak i decyzji o warunkach zabudowy. Z przytoczonych względów skargi jako bezzasadne podlegały z mocy art. 151 p.p.s.a oddaleniu. A. P.