II SA/Łd 923/24

Dnia 29 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 17 października 2024 roku nr 297/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektów zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – na rzecz skarżącej M. C. kwotę 500 (pięćset) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną 3 stycznia 2025 roku, pod pozycją [...]. ał M. C. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Wojewody Łódzkiego z 17 października 2024 r., nr 297/2024, w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektów zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu skarżącej w zakresie naruszenia prawa materialnego w postaci art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwą wykładnię, która doprowadziła do nieuwzględnienia w procesie inwestycyjnym interesów osób trzecich – organ II instancji podkreślił, że w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że orzeka rozpatrując wyłącznie odwołanie T. D.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie natomiast do art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter obiektywny i jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego, ale niekiedy również procesowego, czy też nawet ustrojowego. Interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa, z którego jest możliwość wywiedzenia dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. Istnienie, przywołanej powyżej, legitymacji skargowej, w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., podlega badaniu przez sąd administracyjny. W sytuacji jej braku u skarżącego, w przypadku gdy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 14 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2286/20). Inaczej mówiąc interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. np. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96). Oznacza to, że podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa. Przymiotu strony nie ma zatem podmiot, który swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego, czy też na potrzebie ochrony cudzego interesu. W rozpoznawanej sprawie M. C. nie ma w świetle art. 50 § 1 p.p.s.a. interesu prawnego (uprawnienia do wniesienia skargi) bowiem z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że zaskarżoną do sądu decyzją Wojewoda Łódzki umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania T. D. od decyzji Starosty Zgierskiego nr 775/2024, z 5 sierpnia 2024 roku, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku – pawilonu handlowo – usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianego do realizacji na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] położonych w Z. przy ul. [...] oraz ul. [...]. Natomiast przyczyną umorzenia postępowania odwoławczego było stwierdzenie przez organ II instancji, że działka T. D. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a zatem T. D. nie przysługuje przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Zgierskiego nr 775/2024, z 5 sierpnia 2024 r. W związku z powyższym zaskarżone do sądu rozstrzygnięcie Wojewody Łódzkiego dotyczyło wyłącznie interesu prawnego T. D. i tylko tej osobie przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu. To, że skarżąca była uznana przez organy administracji za stronę postępowania administracyjnego oraz to, że doręczono jej decyzję organu odwoławczego z 17 października 2024 r., nr 297/2024, nie zmienia faktu, że interes procesowy w kwestionowaniu rozstrzygnięcia dotyczącego interesu materialnoprawnego danej strony, ma tylko ta osoba, której interes materialnoprawny został zakwestionowany tym rozstrzygnięciem. Tym samym skarżąca nie ma legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Z tych powodów sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., o czym orzekł w postanowieniu. ds