II SA/Łd 925/09

Dnia 4 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2010 roku sprawy ze skargi Ł. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę linii energetycznej napowietrznej oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A S.A. z siedzibą w R., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę linii energetycznej - napowietrznej 400 kV B. — T. na działkach położonych w gminie K. w obrębie [...], oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]; w obrębie [...] oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]; w obrębie [...] oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]; w obrębie [...] oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w obrębie [...] oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. W uzasadnieniu wskazanego rozstrzygnięcia Starosta [...] podniósł, iż w dniu 4 lutego 2009r. A S. A. w R. wystąpiła z wnioskiem w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę linii napowietrznej 400kV B. – T. na wyżej wymienionych działkach, na terenie gminy K. Do wniosku inwestor załączył dokumenty wymagane art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a w szczególności cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania w/w działkami na cele budowlane. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) informacje o w/w wniosku zostały zamieszczone w publicznie dostępnych wykazach. Pismem z dnia 9 lutego 2009r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania, zaś żadna ze stron nie wniosła uwag i zastrzeżeń. Podsumowując Starosta [...] wskazał, iż przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w K. z dnia [...], Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), a także wymaganiami ochrony środowiska, określonymi w decyzji Wojewody [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...], znak: [...]. Odwołanie od powyżej wskazanej decyzji Starosty [...] złożyła Ł. B., wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej działek nr [...],[...] i [...], położonych w obrębie [...] W uzasadnieniu podniosła, iż wbrew oświadczeniu inwestora nie posiada on prawa do dysponowania działkami wskazanymi powyżej działkami. Działki te są zalesione całkowicie lub częściowo około 45-letnim lasem. Powyższa decyzja zaś została oparta, zdaniem odwołującej, na fałszywym oświadczeniu inwestora. W przedmiotowej sprawie zostało wydane pozwolenie na budowę na gruncie, do którego inwestor nie posiada żadnego prawa. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, iż w art. 6 k.p.a. została zawarta podstawowa zasada, obowiązująca organy administracji publicznej, zgodnie z którą organ administracji powinien działać na podstawie przepisów prawa zarówno przy ustalaniu zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie, jak i zastosowaniu przepisów prawa materialnego i procesowego przy rozpoznawaniu i rozstrzygnięciu sprawy. W świetle obowiązujących przepisów prawa przed uzyskaniem pozwolenia na budowę inwestor musi złożyć wniosek, do którego dołącza szereg dokumentów, wskazanych w art. 33 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dalej Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie pełnomocnik inwestora złożył wraz z wnioskiem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i został prawidłowo pouczony o odpowiedzialności karnej za oświadczenie nieprawdy. We wspomnianym oświadczeniu inwestor wskazał, iż ma prawo do dysponowania działkami odwołującej wywodzi z decyzji Starosty [...] z dnia [...], znak: [...], która stała się ostateczna z dniem 26 sierpnia 2008 r. Decyzją wspomnianą orzeczono o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w obrębie [...], w gminie K. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...],[...] i [...], stanowiącej własność A. i Ł. B. i udzielono A S.A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie linii elektroenergetycznej 400 kV B. – T., w tym na podwieszenie przewodów linii elektroenergetycznych przez działki nr [...],[...] i [...], zgodnie z trasą oznaczoną na mapie ewidencji gruntów z uwidocznioną służebnością gruntową z dnia 5 marca 2008r., która stanowi integralną część decyzji. Konkludując Wojewoda [...] wyjaśnił, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest, w ocenie organu odwoławczego, zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonego wskazaną wyżej uchwałą Rady Gminy w K. z dnia [...]. Projekt budowlany pozostaje zaś zgodny z przepisami, kompletny, posiadając nadto wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor złożył też oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Powyższe świadczy o spełnieniu przez inwestora wszystkich, określonych ustawą Prawo budowlane wymagań do uzyskania pozwolenia na budowę, zaś zgodnie z art. 35 ust. 4 powołanej ustawy, w razie spełnienia ustawowych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję złożyła Ł. B. W jej treści wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], ponawiając zarzuty podniesione w odwołaniu. Wskazała nadto, iż kwestionowana przezeń inwestycja nie ogranicza lecz wyklucza jej prawo własności na działkach nr [...], [...] i [...], będące de facto wywłaszczeniem jej gruntów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 1 lutego 2010r. skarżąca wskazała, iż wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...], ograniczającej sposób użytkowania jej działek oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Regionalnego Lasów Państwowych w Ł. zezwalającej na wyłączenie z produkcji leśnej części działki nr [...]. W ocenie skarżącej wady, jakimi dotknięte są kontestowane przezeń decyzje pozbawiają również zasadności decyzję zaskarżoną w części, w jakiej pozwolenie na budowę obejmuje działki nr [...],[...] i [...]. Na rozprawie w dniu 4 lutego 2010r. skarżąca podniosła, iż nie kwestionuje przebiegu linii energetycznej, natomiast spór pomiędzy stronami dotyczy jedynie odszkodowania za zajęte pod inwestycję działki gruntu. Uczestniczka postępowania A S.A. w R. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Podstawę orzekania w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę tj. art. 32 i następne powołanej ustawy. Wszystkie przewidziane w nich warunki, niezbędne dla uzyskania przez inwestora decyzji zatwierdzającej przedłożony przez niego projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, zostały w niniejszym przypadku spełnione. Bezspornym jest, że złożony przez A S.A w R. wniosek, dotyczy pozwolenia na budowę odcinka linii energetycznej - napowietrznej 400 kV B. — T., na działkach położonych w gminie K. w obrębach [...], [...], [...]., [...] oraz [...], oznaczonych numerami ewidencyjnymi wskazanymi na wstępie uzasadnienia. Zgodnie z wymogami art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane inwestor dołączył do wniosku oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania powyższymi działkami na cele budowlane, którego źródłem jest m.in. decyzja Starosty [...] z dnia [...] nr [...] udzielająca inwestorowi zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przedmiotowej linii elektroenergetycznej 400 kV B. – T. przez działki o nr [...],[...] i [...], znajdujące się w obrębie [...], gmina K., będące własnością Ł. B., zgodnie z trasą oznaczoną na mapie ewidencji gruntów z uwidocznioną służebnością gruntową z dnia 5 marca 2008r, bowiem stosownie do treści art. 3 pkt 11 prawa budowlanego przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Nadto złożony przez inwestora projekt budowlany zawiera wszystkie elementy określone w art. 34 ust. 3 w zw. z ust. 3a ustawy Prawo budowlane, został on sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu dołączone zostały aktualne na datę jego opracowania zaświadczenia, o jakich mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, wydane przez właściwe izby samorządu zawodowego. Projekt zawiera wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, wymagane przepisami szczególnymi. Słusznie także organ przyjął, że wnioskowana inwestycja zgodna jest z prawem miejscowym, bowiem zgodnie z treścią uchwały Rady Gminy w K. Nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego Gminy K. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] Nr [...], poz. [...]), działki nr [...],[...] i [...] przeznaczone są pod linię wysokiego napięcia 400 kV. W aktach administracyjnych znajduje się także decyzja Wojewody [...] z dnia [...], znak: [...], określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wyprowadzeniu mocy z bloku 833 MW A S.A. do stacji T. – jednotorową linią napowietrzną elektroenergetyczną 400kV B. – T., która miałaby przebiegać m.in. przez gminę K., obręb [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [.] Jak wynika z powyższego, inwestor spełnił także wszelkie wymagania, o których mowa w art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Organy obu instancji dokonały kontroli złożonych przez inwestora dokumentów stosownie do treści zacytowanego wyżej przepisu i po stwierdzeniu, że spełnione zostały wszystkie określone tam wymogi nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Odnośnie zarzutów podniesionych w skardze, podzielić należy stanowisko Wojewody [...], iż inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Źródłem tegoż prawa, w odniesieniu do działek skarżącej jest wskazana wyżej ostateczna decyzja Starosty [...] z dnia [...] znak: [...], ograniczająca sposób korzystania z należących doń nieruchomości w sposób, umożliwiający realizację inwestycji. Złożone przez skarżącą wnioski o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji oraz decyzji Dyrektora Regionalnego Lasów Państwowych w Ł. z dnia [...], pozostają zaś bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dopóki bowiem decyzje wspomniane pozostają w obrocie prawnym, posiadając walor rozstrzygnięć ostatecznych, zarzuty z nimi związane, jako wykraczające poza kognicję Sądu w rozpoznawanej sprawie, nie mogą być przedmiotem badania. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. m.o.