II SA/Łd 925/25

Dnia 4 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Sędzia WSA Michał Zbrojewski, , Protokolant Asystent sędziego Izabela Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2026 roku sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 21 listopada 2024 roku nr SKO.4120.72.24 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego oddala skargę. MR Zaskarżoną decyzją z dnia 21 listopada 2024 r., nr SKO.4120.72.24, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) – powoływanej dalej jako: "k.p.a.", umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Łasku z dnia 19 października 2022 r., znak: UPP.6733.33.2022, wydanej w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wieży jako nośnika instalacji radiokomunikacyjnych wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi, osprzętem i urządzeniami zasilającymi o nr [...] na działkach o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], gmina Ł.. Z akt sprawy wynika, że ww. decyzją z dnia 19 października 2022 r. Burmistrz Łasku ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wieży jako nośnika instalacji radiokomunikacyjnych wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi, osprzętem i urządzeniami zasilającymi o nr [...] na działkach o nr ew. [...] i [...], obręb [...], gmina Ł.. W dniu 11 kwietnia 2024 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu wpłynęła "skarga" mieszkańców ulic: [...], [...], [...] i [...] w Ł. podpisana przez K. T., Z. J., T. C. i J. P., zawierająca wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 października 2022 r. Burmistrza Łasku. Wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy, a następnie decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 24 lipca 2023 r. nr 269/2023 wyrażające zgodę na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz z urządzeniami teletechnicznymi oraz wolnostojących szaf telekomunikacyjnych z urządzeniami zasilającymi zlokalizowanych na działce [...] obręb [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Sieradzkiego z dnia 31 lipca 1998 r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu oraz uznania za zespoły przyrodniczo-krajobrazowe, tj. budowy urządzeń i instalacji bez uzgodnień w zakresie ochrony przyrody i krajobrazu, gdyż, według wiedzy skarżących, w procesie inwestycyjno-budowlanym nie została wydana opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska lub Regionalnego Konserwatora Przyrody. Zwrócono ponadto uwagę na kwestie: zanieczyszczenia hałasem, zlokalizowania wzdłuż ulicy [...] linii średniego napięcia energetycznego, wytwarzającej silne pole elektromagnetyczne w związku z czym dodatkowe urządzenie spotęguje narażenie mieszkańców na choroby, ryzyka zniszczeń, które może spowodować upadający maszt. Wskazano także, że [...], to część Ł. znana ze swoich cennych walorów przyrodniczych i ten argument często jest podnoszony przez lokalne władze w celu promocji regionu, a wydanie decyzji pozwalających na nagromadzenie szkodliwych elementów infrastruktury w okolicy ulic [...] i [...] wpływa negatywnie na dużą ilość mieszkańców. W piśmie z dnia 26 czerwca 2024 r. K. T., Z. J., T. C. i J. P. zostali wezwani do wyjaśnienia, czy w tej sprawie działają wyłącznie w charakterze pełnomocnika innych osób, wyłącznie w swoim imieniu, czy też zarówno jako pełnomocnik innych osób, jak i w swoim imieniu. W piśmie tym wezwano także do sprecyzowania przedmiotu żądania, przy czym poinformowano, że po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, zgodnie ze sformułowaniem zawartym we wniosku, będzie on traktowany wyłącznie jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uzyskane odpowiedzi wskazywały, że występują oni we własnym imieniu. W piśmie z dnia 31 lipca 2024 r. Kolegium zawiadomiło o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Następnie pismem z dnia 6 września 2024r. Kolegium wystąpiło do wnioskodawców o wyjaśnienie, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, z czego wywodzą swój interes prawny do zaskarżenia decyzji Burmistrza Łasku, a w szczególności czy są właścicielami (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji oraz o wskazanie nr ewidencyjnego nieruchomości oraz przedłożenie dowodów potwierdzających tytuł prawny do nieruchomości, względnie wykazanie w inny sposób posiadania interesu prawnego w niniejszej sprawie - pod rygorem umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Na pismo to odpowiedział jedynie J. P., informując, że jest właścicielem dwóch nieruchomości, które położone są w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. działek o nr ewid. [...] i [...]. Zaznaczył także, że na działce nr ewid. [...] znajduje się instalacja fotowoltaiczna, która jest zacieniana przez wybudowany maszt telekomunikacyjny, co znacząco zmniejsza efektywność funkcjonowania tego ekologicznego źródła pozyskiwania energii. Ponadto mając na względzie przepis § 314 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jego zdaniem inwestycja zrealizowana na podstawie kwestionowanej decyzji oddziałuje na przysługujące mu prawo własności ww. nieruchomości, które może realizować poprzez np. wybudowanie budynku mieszkalnego. W piśmie z dnia 25 października 2024 r. przystąpienie do udziału w postępowaniu zgłosił M. K. zaznaczając, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb ewidencyjny [...] ([...]), która jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Wskazał w związku z tym, że realizacja inwestycji znacząco wpływa na jego interes prawny. Decyzja wpływa na wartość i funkcjonalność jego nieruchomości, co czyni go stroną zainteresowaną. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 21 listopada 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po rozpatrzeniu ww. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Łasku z dnia 19 października 2022 r., umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że wniosek złożony przez K. T., Z. J., T. C. i J. P. skutkował wszczęciem postępowania nieważnościowego. Uznano bowiem, że w tym przypadku kwestia posiadania przymiotu strony wymaga pogłębionych analiz, których nie da się przeprowadzić na wstępnym etapie - w ramach rozważenia przesłanek do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a k.p.a. Zdaniem Kolegium, nie można było przyjąć, że mamy do czynienia ze wspomnianą powyżej oczywistą sytuacją wskazującą na brak przymiotu strony. Tym samym – jak podkreśliło Kolegium - weryfikacja, czy osoby wnioskujące o stwierdzenie nieważności wskazanej na wstępie decyzji są stronami wszczętego w tej sprawie postępowania odbyć się musi w jego toku - jest to niewątpliwe zagadnienie, od którego wyjaśnienia należy rozpocząć rozpoznawanie sprawy, gdyż od ustaleń w tym zakresie zależą dalsze jej losy. Kolegium wskazało, że co do zasady stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są przede wszystkim właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego. Na powyższe wskazuje treść art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, o wydanych w jego toku postanowieniach oraz o decyzji kończącej to postępowanie strony zawiadamia się w drodze udostępnienia zawiadomienia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego organ prowadzący postępowanie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, z wyłączeniem inwestycji lokalizowanych na terenach zamkniętych ustalonych przez Ministra Obrony Narodowej decyzją, o której mowa w art. 4 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się w sposób, o którym mowa w art. 39 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium podkreśliło, że w przypadku innych podmiotów do potwierdzenia posiadania statusu strony niezbędne jest zweryfikowanie, czy spełnione są ogólne warunki z art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Mając na uwadze powyższe Kolegium zauważyło, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są: inwestor (który nie musi mieć tytułu prawnego do nieruchomości, której dotyczy jego wniosek) oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych inwestycją. Stronami tego postępowania mogą być również właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich oraz, w zależności od okoliczności, właściciele i użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym tych ostatnich przesądza jednak, co do zasady, zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Na poparcie powyższego organ odwołał się do poglądów orzecznictwa. Zdaniem Kolegium, słuszne jest wypracowane w orzecznictwie zapatrywanie, że przepisy Kodeksu cywilnego definiujące prawo własności (art. 140 i art. 143 k.c.), czy wprowadzające ogólny zakaz zakłócania korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 k.c.), nie są wystarczające dla wyznaczenia prawnie relewantnego obszaru oddziaływania. W sposób przekonujący w tym zakresie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 14 grudnia 2023. r. (sygn. akt II SA/Po 440/23, publ. CBOSA) wskazując, że dla oceny legitymacji procesowej strony w postępowaniu administracyjnym istotne jest, aby owe uciążliwe immisje (ich poziom) były określone normami prawnymi, gdyż oddziaływanie musi być sprawdzalne. Tylko wówczas możliwe jest obiektywne ustalenie kręgu stron postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Z tych też względów nie można uznać, że na tle art. 28 k.p.a. w zw. z art. 144 k.c. źródłem interesu prawnego może być jakiekolwiek oddziaływanie projektowanej inwestycji, także niemające charakteru "ponadprzeciętnego". Już z treści art. 144 k.c. wynika expressis verbis, że prawnie istotne oddziaływanie musi przekraczać określoną "miarę" (cyt.: "przeciętną, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych"). Z tych względów w postępowaniu administracyjnym niezbędne jest, co do zasady, odwoływanie się do bardziej zobiektywizowanych "miar" poszczególnych rodzajów "uciążliwości", wynikających zwłaszcza z ustanowionych norm lub standardów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. II SA/Po 26/22, publ. CBOSA). W ocenie Kolegium, ustalenie kręgu osób, które mają interes prawny w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wiąże się z koniecznością wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu. W tym celu Kolegium uzyskało od Wojewody Łódzkiego kopię złożonego w sprawie przez inwestora projektu budowlanego, w którym przedstawiono informacje na temat zasięgu występowania promieniowania elektromagnetycznego w związku z przedmiotową inwestycją (wraz z opracowaniem graficznym). W projekcie tym podkreślono, że lokalizacja inwestycji nie będzie powodować ograniczeń zabudowy lub użytkowania terenów sąsiednich. Stwierdzono, że zasięg oddziaływania obiektu, który w tym wypadku wyznacza linia graniczna obszaru o gęstości pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny o poziomach większych od dopuszczalnych sięga co najwyżej odległości 16,1 m. Z sytuacyjnego rysunku zagospodarowania terenu wynika, że obszar ponadnormatywnej gęstości pola elektromagnetycznego znajduje się nad działką nr [...], na której posadowiona będzie wieża, a także częściowo nad sąsiednimi działkami nr [...] i [...]. Należy jednak wziąć pod uwagę, że obszar zwiększonej gęstości pola elektromagnetycznego występuje bezpośrednio przed antenami, to jest na wysokości minimalnej 42,1 m nad poziomem terenu - zasięg oddziaływania obiektów znajduje się w przestrzeniach niedostępnych dla ludzi, a w odniesieniu do zagospodarowania terenów sąsiednich nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń ich użytkowania. Zasięg oddziaływania obiektu ograniczony będzie zatem do działki nr [...], na której wieża została wzniesiona. Wychodząc z powyższych ustaleń Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na działki osób wnioskujących o stwierdzenie nieważności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dokumentacja przedłożona przez inwestora jest logiczna i wyczerpująca. Z dokumentacji tej wynika, że należące do nich nieruchomości nie znajdują się w zasięgu negatywnego oddziaływania inwestycji. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że ochrona przed polami elektromagnetycznymi, w przypadku rzeczywiście działających instalacji jest przedmiotem regulacji zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" (art. 121-126). Nakładają one na prowadzącego instalacje i jej użytkownika obowiązek wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie i zgłaszania ich właściwemu organowi (art. 122a). Nakazują też uwzględniać w ramach państwowego monitoringu środowiska zadania związane z okresowymi badaniami kontrolnymi poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 123) - zob. uchwała NSA z dnia 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22. Kolegium wyjaśniło również, że z dniem 4 czerwca 2022 r. uchylono zapisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. w sprawie zmiany rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071)). Tym samym, uchylono zapisy dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. W konsekwencji ww. inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ma więc obecnie podstaw, by nawet "pomocniczo" odnosić się do tych przepisów w zakresie ustalania kręgu stron postępowania lokalizacyjnego. W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się na terenie objętym wnioskiem. Tym samym wnioskodawcy jako właściciele nieruchomości znajdujących się poza obszarem oddziaływania obiektu nie mają przymiotu strony w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł J. P., zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 53 ust. 4 pkt 8 i art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U.2024.1130) poprzez nieuzgodnienie wydanej przez Burmistrza Łasku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, pomimo umiejscowienia inwestycji na terenie obszaru chronionego krajobrazu, co zdaniem skarżącego, stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Burmistrza Łasku z dnia 19 października 2022 r., znak: UPP.6733.33.2022, a do czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze się nie ustosunkowało; b) art. 222 § 2 i art. 144 Kodeksu Cywilnego (dalej: "k.c.") w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skarżącego jako strony postępowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo że jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania nowej inwestycji i występują immisje, zarówno materialne jak i niematerialne, a w szczególności: zacienienie istniejącej na działce [...] instalacji fotowoltaicznej, nadmierny hałas powodowany przez instalację uzupełniającą (wentylatory) i mocne światła utrudniające codzienne funkcjonowanie, wszystkie te immisje utrudniają zagospodarowanie jego nieruchomości i zaburzają ład przestrzenny; 2. rażące naruszenie przepisów postępowania (prowadzenie całego postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją w sposób rażąco sprzeczny z niżej podanymi przepisami prawa postępowania administracyjnego), tj. przede wszystkim: a) art. 9 k.p.a. poprzez niedoręczenie skarżącemu decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, pomimo wcześniejszego doręczania wszystkich pism listami poleconymi, a nadto pomimo sporządzenia decyzji w dniu 21 listopada 2024 r. (co jest zgodnie z informacją uzyskaną telefonicznie 20 listopada 2024 r., że "decyzja jest już napisana") i opublikowania obwieszczenia o wydaniu decyzji w biuletynie informacyjnym dopiero w dniu 17 grudnia 2024 r., czyli na kilka dni przez świętami i okresem, kiedy urzędy są nieczynne, co zdaniem skarżącego, miało utrudnić mu dowiedzenie się o wydaniu decyzji, zapoznanie się z jej treścią i jej zaskarżenie, b) art. 8 § 1 k.p.a., 12 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej, zwłaszcza zgodnie z zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a także brak należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego, c) art. 7, art. 77, art. 80, art. 84, art. 85 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz przekroczenie swobodnej oceny dowodów skutkujący oparciem się na wadliwych informacjach udostępnionych przez inwestora. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Łasku z dnia 19 października 2022 r., znak: UPP.6733.33.2022, jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Kolegium całość rozważań oparło wyłącznie o dane przedstawione przez inwestora, czyli bez analizy wytwarzanego hałasu, światła, czy innych aspektów, których analiza jest w tej sytuacji niezbędna. Jego zdaniem, Kolegium nie wypowiedziało się również w kwestii lokalizacji nowego obiektu na terenie obszaru chronionego krajobrazu. Skarżący podniósł, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę prowadzonym przez Starostę Łaskiego również nikt z zainteresowanych mieszkańców nie uzyskał statusu strony postępowania, co także zostało zaskarżone w innych postępowaniach. Zdaniem skarżącego, prawo do bycia stroną zaskarżonego postępowania to prawo do ochrony jego interesu prawnego polegającego na możliwości uczestniczenia w postępowaniu o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce sąsiedniej, wyrażanie stanowiska, zgłaszania uwag i wniosków, a w tej sytuacji przede wszystkim zobowiązanie organów administracji do przestrzegania prawa i wzięcia pod rozwagę uregulowań rozporządzenia Wojewody Sieradzkiego z dnia 31 lipca 1998 r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu oraz uznania za zespoły przyrodniczo-krajobrazowe - Dz. Urz. z 1998 r. Nr 20, poz. 115, a dokładniej § 3 ust. 2 pkt. 1). W ocenie skarżącego, status strony powinien przysługiwać nawet wtedy, gdy istnieje chociażby podejrzenie, że w wyniku wydania decyzji może dojść do naruszenia jego praw. Ponadto skarżący wskazał, że ani organ I instancji, ani Kolegium nie wykorzystali przysługującego im prawa do skorzystania z opinii bezstronnego biegłego, który mógłby zbadać poziom pola elektromagnetycznego w istniejących budynkach mieszkalnych, które jest emitowane przez już istniejące inne instalacje (np. sieć średniego napięcia) i zestawić je z zakładanym emitowanym poziomem przez sporną budowlę. Organ I instancji, jak również Kolegium, nie powołali biegłych i nie ocenili natężenia emitowanego przez budowlę ostrego czerwonego światła, które wpada wprost do sypialni, znajdującej się w budynku mieszkalnym należącym do skarżącego - ul. [...]. Jednocześnie skarżący podkreślił, że organy nie odniosły się do nadmiernego hałasu (przekraczającego 60dB, również w porze nocnej) emitowanego przez zamontowane w budowli wentylatory, nie wzięły pod uwagę zacienienia przez nową budowlę istniejącej – należącej do skarżącego - instalacji fotowoltaicznej i zmniejszenia produkcji prądu, co może powodować realną stratę finansową. Zdaniem skarżącego, przytoczone powyżej naruszenia stanowią immisje materialne i naruszają jego własność. W dalszej kolejności skarżący wskazał na rażące naruszenie ładu przestrzennego i potencjalną katastrofę budowlaną, do której może dojść, kiedy konstrukcja nowej budowli zostałaby naruszona i opadłaby na linię średniego napięcia zasilającą dziesiątki tysięcy domostw. Ponadto wskazał na naruszenie art.7, art. 77, art. 80, art. 84, art. 85 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 4 marca 2026 r. skarżący oświadczył, że popiera skargę i wnosi jak w skardze oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd stwierdza zaś nieważność decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić przy tym należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 21 listopada 2024 r. umarzająca postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Łasku z dnia 19 października 2022 r. wydanej w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wieży jako nośnika instalacji radiokomunikacyjnych wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi, osprzętem i urządzeniami zasilającymi o nr [...] na działkach o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], gmina Ł.. Sąd kontrolując w świetle zakreślonych wyżej kryteriów zaskarżoną decyzję stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, co tym samym uzasadnia oddalenie skargi w niniejszej sprawie. Zaskarżoną decyzją Kolegium, działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzyło postępowanie w sprawie nieważności decyzji Burmistrza Łasku z dnia 19 października 2022 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, wszczęte m.in. na wniosek skarżącego. Stosownie do powołanego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo w części. Jednocześnie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 53 ust. 1 u.p.z.p., mającego zastosowanie w sprawie, stronami postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego są przede wszystkim właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego. W myśl bowiem tego przepisu, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się w sposób przyjęty w art. 39 k.p.a., tj. na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem operatora pocztowego. Dodać przy tym należy, że na tle cytowanych przepisów w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są: inwestor (który nie musi mieć tytułu prawnego do nieruchomości, której dotyczy jego wniosek) oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych inwestycją. Stronami tego postępowania mogą być również inne podmioty, z zastosowaniem reguł ogólnych tj. gdy spełnione są ogólne warunki z art. 28 k.p.a. Zgodnie zaś z tym przepisem, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotą tak rozumianego interesu prawnego jest ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną a sytuacją konkretnego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym, znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Przy czym podkreślenia wymaga, że przy ocenie czy dana osoba jest stroną postępowania, nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie to, czy interes taki osobie przysługuje (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2014 r., II OSK 46/13, CBOSA). Stronami tego postępowania mogą być zatem przede wszystkim właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich do nieruchomości objętej planowaną inwestycją oraz, w zależności od okoliczności, właściciele i użytkownicy wieczyści działek nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym tych ostatnich przesądza jednak, co do zasady, zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1028/24 i wskazane w nim orzecznictwo, CBOSA). Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że status strony w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest ściśle powiązany z legitymowaniem się prawem własności lub prawem użytkowania nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W przypadku braku tego rodzaju praw, po stronie podmiotów wykazujących wolę uczestnictwa w postępowaniu zachodzi zatem jedynie interes faktyczny, który, nie jest tożsamy z interesem prawnym, będącym warunkiem koniecznym do uznania za stronę postępowania (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 613/24, CBOSA). Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela powyższe stanowisko. Analiza akt kontrolowanej sprawy z perspektywy powołanych wyżej regulacji prawnych wskazuje, że w ramach ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji Kolegium pozyskało kopię złożonego przez inwestora projektu budowlanego, w którym przedstawiono informacje na temat zasięgu występowania promieniowania elektromagnetycznego dotyczącego przedmiotowej inwestycji (wraz z opracowaniem graficznym). Na podstawie tego projektu przyjęło, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie będzie powodować ograniczeń zabudowy lub użytkowania terenów sąsiednich. Przyjęło również w oparciu o stwierdzenia w nim zawarte, że zasięg oddziaływania obiektu, który w tym wypadku wyznacza linia graniczna obszaru o gęstości pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny o poziomach większych od dopuszczalnych, sięga co najwyżej odległości 16,1 m. Z sytuacyjnego rysunku zagospodarowania terenu wynika, że obszar ponadnormatywnej gęstości pola elektromagnetycznego znajduje się nad działką nr [...], na której posadowiona będzie wieża, a także częściowo nad sąsiednimi działkami nr [...] i [...]. Kolegium podkreśliło przy tym, że nie ulega wątpliwości, iż obszar zwiększonej gęstości pola elektromagnetycznego występuje bezpośrednio przed antenami, to jest na wysokości minimalnej 42,1 m nad poziomem terenu - zasięg oddziaływania obiektów znajduje się w przestrzeniach niedostępnych dla ludzi, a w odniesieniu do zagospodarowania terenów sąsiednich nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń ich użytkowania. Biorąc pod uwagę te ustalenia Kolegium przyjęło, że zasięg oddziaływania obiektu ograniczony będzie do działki nr [...], na której wieża została wzniesiona. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo stwierdziło, że w sprawie zachodzą podstawy do przyjęcia, że przedmiotowa inwestycja nie będzie oddziaływać na działki skarżącego. Rację ma bowiem organ, że z przedłożonej i wyczerpującej dokumentacji wynika, że działki skarżącego nie znajdują się w zakresie negatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie należy zgodzić się z organem, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się na terenie nią objętym – działka nr [...]. To zaś oznacza, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony postępowania, bowiem jest on właścicielem działek (dz. nr [...] i [...]), które znajdują się poza obszarem oddziaływania przedmiotowego obiektu. Ponadto odnosząc się do podniesionych przez skarżącego kwestii merytorycznych dotyczących decyzji Burmistrza Łasku z dnia 19 października 2022 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, w tym dotyczących naruszenia rozporządzenia Wojewody Sieradzkiego z dnia 31 lipca 1998 r. należy stwierdzić, że brak legitymacji skarżącego do skutecznego wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji uniemożliwił rozpatrzenie stawianym w tym zakresie zarzutów w kontrolowanym postępowaniu. Stąd też wskazać jedynie w rozważanym aspekcie za Kolegium można, że ochrona przed polami elektromagnetycznymi, w przypadku rzeczywiście działających instalacji, jest przedmiotem regulacji zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" (art. 121-126). Nakładają one na prowadzącego instalacje i jej użytkownika obowiązek wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie i zgłaszania ich właściwemu organowi (art. 122a). Nakazują też uwzględniać w ramach państwowego monitoringu środowiska zadania związane z okresowymi badaniami kontrolnymi poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku - art. 123 (do tych kwestii odniósł się NSA w uchwale z dnia 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22, dostępna w CBOSA). Ponadto z dniem 4 czerwca 2022 r. uchylono § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. w sprawie zmiany rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071)). Tym samym, uchylono przepisy dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. To zaś oznacza, że inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Trafnie więc Kolegium wywiodło, że nie ma obecnie podstaw, aby odnosić się choćby pomocniczo do tych przepisów w zakresie ustalania kręgu stron postępowania lokalizacyjnego. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, należało stwierdzić, że wbrew zarzutom skarżącego, Kolegium nie dopuściło się zarzucanych w skardze naruszeń prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego, a postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami regulującymi jego przebieg. Ponadto zaskarżona decyzja w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów, Sąd, nie podzielając zasadności zarzutów skarżącego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. ds