II SA/Łd 926/09

Dnia 20 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r. nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 134 w zw. z art. 144 i 141 k.p.a., wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 156/09 stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r. znak [...]. Wyjaśniając motywy wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że postanowieniem z dnia 2 września 2008 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy elektrowni wiatrowych na działkach nr ewid. 422, 437, położonych w K. nr 3, w B. wraz z infrastrukturą techniczną. Powyższe postanowienie wraz z pouczeniem o trybie i terminie jego zaskarżenia doręczono J.K. w dniu 8 września 2008 r., czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji oraz pismo Poczty Polskiej Oddział Rejonowy w S. z dnia 24 października 2008 r. Termin do wniesienia zażalenia upłynął wobec tego w dniu 15 września 2008 r. W dniu 16 września 2008 r. J.K. wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy organ II instancji uznał za konieczne zastosowanie art. 134 k.p.a. i wydał postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia organu I instancji. W skardze na wspomniane rozstrzygnięcie J.K. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia oraz przytoczył zarzuty merytoryczne przeciwko postanowieniu organu I instancji z dnia 2 września 2008 r. Skarżący wyjaśnił, że powodem uchybienia terminu do wniesienia zażalenia była jego choroba, trwająca od dnia 2 maja 2008 r. do dnia 23 września 2008 r., czego dowodem jest załączone do skargi zaświadczenie lekarskie. Wyjaśnił przy tym, że miał trudności w poruszeniu się i nie mógł wnieść zażalenia w dniu 15 września 2008 r. Zażalenie wniósł dzięki pomocy osób trzecich dopiero w dniu 16 września 2008 r. Odpowiadając na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że po rozpatrzeniu wniosku J.K. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia organu I instancji z dnia 2 września 2008 r., postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] odmówił J.K. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. stawił się J.K., który poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i z tego też powodu podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest orzeczenie o charakterze procesowym, jakim jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Rzeczone rozstrzygnięcie zostało podjęte przez organ orzekający w związku z regulacją art. 153 p.p.s.a., po uprzednim wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 29 kwietnia 2009 r. wyroku sygn. akt II SA/Łd 156/09 o stwierdzeniu nieważności zaskarżonego postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] r. W motywach orzeczenia Sąd wskazał na konieczność wydania przez organ odwoławczy postanowienia w trybie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. z uwagi na uchybienie przez J.K. terminu do wniesienia zażalenia. Zgodnie z treścią art. 141 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (§ 1). Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie (§ 2). W sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 144 k.p.a.). Po myśli art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Badając legalność zaskarżonego postanowienia, zauważyć należy, że przepis art. 134 k.p.a., w swym brzmieniu jest jednoznaczny i obliguje organ administracyjny wyższego stopnia do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego, w każdym przypadku, gdy spełnione zostaną przesłanki do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Ma on charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, iż jego zastosowanie nie jest uzależnione od uznania organu administracyjnego. W ocenie Sądu, organ II instancji słusznie zastosował art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., jako konsekwencję uchybienia terminu do złożenia zażalenia. Zażalenie należało wnieść do właściwego organu odwoławczego (w tym wypadku Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł.) za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie z dnia 2 września 2008 r.- to jest Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. Termin do złożenia zażalenia wynosił siedem dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdyby postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. W świetle załączonych do akt administracyjnych dokumentów nie budzi wątpliwości fakt, iż doręczenie skarżącemu postanowienia organu I instancji nastąpiło w dniu 8 września 2009 r. Odbiór wskazanego rozstrzygnięcia J.K. potwierdził własnoręcznym podpisem, złożonym na zwrotnym poświadczeniu odbioru korespondencji. Dodać w tym miejscu trzeba, że wobec wątpliwości w określeniu na zwrotnym potwierdzeniu daty doręczenia spornego postanowienia skarżącemu, organ II instancji dążąc do należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z regułami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. pismem z dnia 3 października 2008 r. zwrócił się do Urzędu Pocztowego o wskazanie daty doręczenia przesyłki oznaczonej nr nadawczym 163841855. W odpowiedzi Urząd Pocztowy wyjaśnił, że rzeczona przesyłka została doręczna adresatowi w urzędzie pocztowym B. w dniu 8 września 2009 r. W tym stanie rzeczy, bezspornym jest – w ocenie Sądu - fakt, że termin do wniesienia zażalenia biegł od dnia 9 września 2009 r. do dnia 15 września 2009 r. Upłynął on jednak bezskutecznie, gdyż zażalenie od postanowienia opatrzone datą 16 września 2009 r. zostało złożone przez stronę osobiście w siedzibie organu I instancji dopiero w dniu 16 września 2009 r. Uchybienie terminu, o którym mowa w art. 141 § 2 k.p.a. było w tej sytuacji oczywiste. Co więcej, stwierdzić - zdaniem Sądu - należy, iż J.K., składając zażalenie po terminie w żaden sposób nie wytłumaczył przyczyn tego spóźnienia, a w szczególności nie podał, że nastąpiło ono bez jego winy. Nie było, zatem podstaw do podjęcia przez organ II instancji jakichkolwiek działań w kierunku rozważenia możliwości przywrócenia uchybionego terminu w trybie art. 58 k.p.a., tym bardziej, że sam skarżący wnosząc zażalenie nie wystąpił z takim wnioskiem. Dodać przy tym trzeba, że również skład orzekający w niniejszej sprawie nie mógł się wypowiedzieć w kwestii zgłoszonego w skardze wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, bowiem w tym przedmiocie władne są orzekać wyłącznie organy administracyjne. Rolą Sądu jest natomiast wyłącznie kontrola legalności działań podejmowanych przez organy administracji publicznej. Skoro zatem spełnione zostały przesłanki do wydania przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, organ odwoławczy nie mógł, rozpoznać sprawy merytorycznie i ustosunkować się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w złożonym środku odwoławczym. W tej sytuacji, również zarzuty merytoryczne dotyczące budowy farmy elektrowni wiatrowych, podniesione w skardze złożonej do Sądu, nie mogły być przedmiotem oceny Sądu. Podkreślić trzeba, iż merytoryczne rozpoznanie zażalenia, czego bezpodstawnie domagał się od składu orzekającego w niniejszej sprawie – J.K., stanowiłoby rażące naruszenie prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 kpa. (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1982 r., ONSA 1982, nr 1, poz. 52). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. B.C.