II SA/Łd 932/09

Dnia 10 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. LS Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 104 k.p.a., art. 2 pkt 4 i 5, art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz. U. z 2009 r. nr 1, poz. 7 ze zm.), § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 lipca 2008 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. nr 136, poz. 855), art. 3 pkt 1 lit. c i pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.), Zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. z dnia 9 grudnia 2008 r. nr 270/W/08 w sprawie upoważnienia pracowników Wydziału Świadczeń Socjalnych Urzędu Miasta Ł. do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej z późniejszymi zmianami - odmówił M. K. prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz syna K. Z.. Jak ustalono w toku postępowania wyjaśniającego w dniu 23 grudnia 2008 r. M.K. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz dziecka K. Z. W wyniku weryfikacji dokumentów dołączonych do wniosku m.in. zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o dochodzie uzyskanym za 2007 r., zaświadczenia Komornika Sądowego w Ł. o bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych w okresie ostatnich dwóch miesięcy oraz wyroku zaocznego Sądu Rejonowego dla Ł. z dnia 15 października 2007 r. sygn. akt RVII C 263/07 ustalono, że dochód dwuosobowej rodziny wnioskodawczyni w 2007 r. wyniósł – 18.629,87 zł, w tym dochód nieopodatkowany wynosił - 2.000,00 zł, co w przeliczeniu na jedną osobę dawało miesięcznie kwotę - 776,25 zł. Na mocy w/w wyroku, Sąd ustalił bowiem na rzecz dziecka K. Z. alimenty w kwocie 400 zł miesięcznie, poczynając od dnia 1 sierpnia 2007 r. Zgodnie z pismem Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ł. z dnia 26 marca 2009 r. wysokość zobowiązań dłużnika alimentacyjnego z tytułu należności na rzecz wierzyciela wskazana w zaświadczeniu z dnia 10 grudnia 2008 r. ustalona została od dnia 1 sierpnia 2007 r. z uwzględnieniem zgłoszonych przez wnioskodawczynię wpłat bezpośrednich tytułem zasądzonych alimentów otrzymanych w miesiącach lutym, kwietniu oraz maju 2008 r. Jednocześnie organ egzekucyjny poinformował, że postępowanie egzekucyjne w sprawie zostało wszczęte w dniu 7 października 2008 r. i w związku z tym Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Ł. nie mógł wystawić zaświadczenia o wysokości wyegzekwowanych świadczeń alimentacyjnych w roku 2007 należnych od dłużnika J.Z. Wobec tak ustalonego stanu faktycznego sprawy Prezydent stwierdził, że ze względu na brak zaświadczenia, o którym mowa w § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej, do dochodu rodziny stanowiącego podstawę ustalenia prawa do świadczeń należało doliczyć alimenty za okres od dnia 1 sierpnia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. w wysokości 2.000,00 zł (5 x 400,00 zł), w wyniku czego miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wyniósł 776,25 zł i przekroczył kwotę 725,00 zł, uprawniającą do pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Powyższe uzasadniało więc wydanie decyzji o odmowie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W odwołaniu od tej decyzji M.K. wniosła o jej uchylenie i przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego, bądź też o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Strona zarzuciła, że w 2007 r. nie otrzymała żadnych alimentów na rzecz małoletniego syna, natomiast w 2008 r. otrzymała jedynie 1050 zł. Błędne jest zatem stanowisko organu o doliczeniu do dochodu jej rodziny alimentów za okres 5 miesięcy, czyli od dnia 1 sierpnia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 2 pkt 4 i pkt 5, art. 9 ust. 2, art. 15 ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2009 r. nr 1, poz. 7 ze zm.), § 13 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 lipca 2008 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. nr 136, poz. 855) - utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Zdaniem organu II instancji, wobec treści § 13 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 lipca 2008 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, w przypadku M.K. nie ma miejsca, ani uzyskanie alimentów w wysokości wyższej niż w tytule egzekucyjnym (w wyroku zasądzającym alimenty), ani w wysokości niższej niż w tytule egzekucyjnym, co oznacza, że można zastosować jedynie tę część normy zawartej w § 13 rozporządzenia, która to odnosi się w największym uproszczeniu do sytuacji, gdy osoba uprawniona nie otrzymuje alimentów w jakiejkolwiek wysokości. Skoro taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie, a strona powinna otrzymać alimenty za okres od dnia 1 sierpnia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. w wysokości 2.000 złotych, to kwotę tę mimo, że fizycznie jej nie otrzymała należało doliczyć do dochodu stanowiącego podstawę do ustalenia prawa do świadczeń. Zdaniem Kolegium, brzmienie § 13 powołanego rozporządzenie nie jest klarowane, zwłaszcza, że użyto w tym przepisie zwrotu "wlicza się alimenty w otrzymywanej wysokości", co może sugerować konieczność wręcz fizycznego otrzymania danej kwoty alimentów (w tym przypadku kwoty 2.000 złotych), ale skoro w pierwszej części tej normy użyto wyraźnie zwrotu "ich nie otrzymuje", a następnie "otrzymuje w wysokości niższej lub wyższej od ustalonej w tytule egzekucyjnym" i następnie odniesiono się do zaświadczenia o całkowitej bezskuteczności egzekucji alimentów, to wykładnia tej normy dokonana przez organ l instancji jest prawidłowa. Zgodzić się można z poglądem, że norma zawarta w § 13 w/w rozporządzenia w części dotyczącej osób posiadających ustalone prawo do alimentów, a które to nie otrzymują faktycznie alimentów tworzy pewną fikcję "alimentów w otrzymywanej wysokości", ale kwestia ta pozostaje poza oceną Kolegium. SKO nie ma bowiem możliwości oceny legalności podustawowego aktu normatywnego, jak i możliwości odstąpienia od zastosowania tego aktu w danej sprawie. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta Ł. zasadnie doliczył kwotę 2.000 złotych należnych alimentów z 2007 r. do dochodu za ten roku, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że ustawowe kryterium dochodowe w przypadku wnioskodawczyni zostało przekroczone i nie ma podstaw do przyznania M. K. świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.T. (zmiana nazwiska) powtórzyła zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji i wskazała, że nie zgadza się z dokonaną przez organy obu instancji wykładnią § 13 rozporządzenia. Jej zdaniem, z treści tego przepisu wyraźnie wynika, że do dochodu rodziny stanowiącego podstawę ustalenia prawa do rzeczonych świadczeń wlicza się alimenty tylko w otrzymywanej wysokości. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wywiedzioną w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zdaniem sądu, skargę należało uwzględnić. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Do kompetencji sądu administracyjnego należy ocena zaskarżonego aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia) pod kątem jego zgodności z przepisami prawa materialnego określającego prawa i obowiązki stron a także prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b ); albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ). Kontrolując zakwestionowaną decyzję w tak zakreślonych ramach, Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] jak i ją poprzedzającej, a wydanej przez Prezydent Miasta Ł. w dniu [...] r. a odmawiającej M. K. ( obecnie T. ) prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz dziecka K. Z. Podstawę materialno prawną kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2009 r. nr 1, poz. 7 ze zm.) a w szczególności art. 2 pkt 4 i pkt 5, art. 9 ust. 2, art. 15 ust. 9 pkt 2 tej ustawy a także § 13 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 lipca 2008 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. nr 136, poz. 855). W oparciu o tak wskazaną podstawę prawną organy przyjęły, że dochód rodziny skarżącej w przeliczeniu na osobę przekracza kryterium ustawowe, co uzasadnia odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia. Stosownie do art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej do ukończenia przez nią 18 roku życia albo w przypadku gdy uczy się w szkole lub szkole wyższej do ukończenia przez nią 25 roku życia, albo w przypadku posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności – bezterminowo a świadczenia te przysługują, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 725 zł. Definiując pojęcie dochodu i dochodu rodziny, ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów odwołuje się w art. 2 pkt 4 i 5 do znaczenia dochodu i dochodu rodziny, o których mowa w przepisach o świadczeniach rodzinnych. Stosownie zaś do art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.) dochód - oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób: - przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne, - deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy i składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, - inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym między innymi alimenty na rzecz dzieci. Z kolei art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi, że dochód rodziny to przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy badanym okresem jest rok 2007. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest doliczenie przez organy do dochodu rodziny skarżącej za 2007 r. kwoty 2.000 złotych z tytułu zasadzonych alimentów za okres od dnia 1 sierpnia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r., wobec ustalenia, że w okresie tym nie było prowadzone postępowanie egzekucyjne na rzecz wierzycielki i brak jest zaświadczenia organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne o całkowitej bezskuteczności egzekucji alimentów za 2007 r. Niespornie ustalona jest przez organ wysokość dochodów uzyskanych przez M.K. (obecnie T.) z tytułu przychodów podlegających opodatkowaniu na zasadach ogólnych na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 18.629,87 zł. Stosownie do art. 2 pkt 11 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, "osoba uprawniona" oznacza osobę uprawnioną do alimentów od rodzica na podstawie tytułu wykonawczego, pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, jeżeli egzekucja okazała się bezskuteczna. Natomiast "bezskuteczność egzekucji" w myśl art. 2 pkt 2 tej ustawy oznacza egzekucję, w wyniku której w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych. Niespornym jest, że wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł. z dnia 15 października 2007 r. sygn. akt RVII C 263/07 zasądzono alimenty na rzecz K. Z. od jego ojca w kwotach po 400 zł miesięcznie, poczynając od dnia 1 sierpnia 2007 r. Z kolei bezskuteczność egzekucji dokumentuje zaświadczenie komornika z dnia 10 grudnia 2008 r. Zaświadczenie to wydano według art. 46 a ustawy i § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz ich wypłata następują odpowiednio na wniosek osoby uprawnionej lub jej przedstawiciela ustawowego. Zakres, treść i forma wniosku zostały uregulowane w art. 15 ust. 3 i 4 wskazanej ustawy oraz § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 lipca 2008 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. z 2008r. nr 136, poz. 855). Z treści przywołanych przepisów, a w szczególności art. 15 ust. 4 pkt 2 ustawy i § 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia wynika, że do wniosku (złożonego według przewidzianego wzoru) należy dołączyć oświadczenie o dochodzie członków rodziny niepodlegających opodatkowaniu, uzyskanym w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy. Jak wynika to z przywołanych wyżej przepisów o świadczeniach rodzinnych, inne dochody niepodlegające opodatkowaniu to między innymi alimenty na rzecz dzieci. Podkreślić należy, że w aktach administracyjnych znajduje się takież oświadczenie M.K. (obecnie T.), dołączone do wniosku z dnia 23 grudnia 2008 r., o uzyskaniu zerowych dochodów niepodlegających opodatkowaniu (art. 15 ust. 7 ustawy). Fakt nieuzyskania dochodów z tytułu alimentów w 2007 r. skarżąca podkreślała także konsekwentnie w toku całego postępowania. Niespornym w przedmiotowej sprawie jest to, że postępowanie egzekucyjne w roku 2007 nie było prowadzone. Wynika to jednoznacznie z oświadczeń skarżącej a także z pisma komornika z dnia 26 kwietnia 2009 r. komornik wyjaśnił również, że w zaświadczeniu z dnia 10 grudnia 2008 r. została podana zaległość za okres od dnia 1 sierpnia 2007 r. Jak wynika to z uzasadnienia decyzji, fakt nie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w badanym okresie został utożsamiony przez organ z brakiem zaświadczenia o całkowitej bezskuteczności egzekucji co skutkowało doliczeniem do dochodu rodziny kwoty 2000 zł z tytułu innych dochodów – alimentów. W ocenie sądu, wskazana okoliczność nie uprawniała organu do przyjęcia, że skarżąca uzyskała dochód z tytułu alimentów za okres od dnia 1 sierpnia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. z tej tylko przyczyny, że w okresie tym nie było prowadzone postępowanie egzekucyjne na rzecz wierzycielki, a tym samym doliczenia do dochodu wnioskodawczyni za 2007 r. kwoty 2000 zł, czyli dochodu z tytułu alimentów za okres od sierpnia do grudnia 2007 r. – to jest z tytułu innych dochodów niepodlegających opodatkowaniu. Wbrew poglądom organu nie uprawnia do takiego działania przywołany w kwestionowanej decyzji § 13 ust. 1 rozporządzenia. Interpretując tenże przepis organy uznały, iż w przedmiotowej sprawie brak jest zaświadczenia organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne o całkowitej bezskuteczności egzekucji alimentów, mimo że takież zaświadczenie stosownie do art. 15 ust. 4 pkt 3 lit. b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz w brzmieniu i formie zgodnej z § 2 ust. 2 pkt 2 cytowanego rozporządzenia znajduje się w aktach sprawy ( zaświadczenie organu prowadzącego egzekucję z dnia 10 grudnia 2008 r. ). Jak wynika to z uzasadnienia kwestionowanej i poprzedzającej ją decyzji, organy przyjęły, że § 13 ust. 1 rozporządzenia wskazuje na konieczność legitymowania się zaświadczeniem o prowadzeniu postępowania egzekucyjnego od czasu ustalenia prawa do alimentów, utożsamiając całkowitą bezskuteczność egzekucji z czasokresem prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Tymczasem, zdaniem sądu, przepisu § 13 ust. 1 rozporządzenia nie można interpretować sprzecznie i w oderwaniu od innych przywołanych wyżej przepisów prawa a w szczególności definicji pojęcia bezskuteczności egzekucji zawartej w art. 2 pkt 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów a nadto art. 15 ust. 4 pkt 3 lit. b oraz § 2 ust. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia. Zwrócić należy uwagę, że cytowany § 13 ust. 1 rozporządzenia przewiduje, że do dochodu rodziny stanowiącego podstawę ustalenia prawa do świadczeń wlicza się alimenty w otrzymywanej wysokości, udokumentowanej odpowiednim zaświadczeniem. Zapis ten należy rozumieć w ten sposób, że chodzi tu o rzeczywiście uzyskane alimenty w takiej wysokości, w jakiej je uprawniony otrzymał. Takie rozumienie przepisu zgodne jest z art. 71 ust. 1 Konstytucji RP, preambułą i wykładnią celowościową ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Podkreślić należy, że wskazana ustawa ma na celu wsparcie osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej z powodu niemożności wyegzekwowania alimentów. Tym samym więc, zaproponowana przez organy interpretacja cytowanego § 13 ust. 1 rozporządzenia, mijałaby się z celem i duchem wskazanych uregulowań ustawowych. Na konieczność uzależnienia prawa do wsparcia wyłącznie od rzeczywistej sytuacji materialnej rodziny wskazywał również w swoim orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny ( por. wyrok z dnia 15 października 2001 r. sygn. akt K 12/01, OTK 2001/7/213). Wskazane uchybienia obligowały sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonego rozstrzygnięcia jak i go poprzedzającego. Rozstrzygając ponownie sprawę, organ winien, biorąc pod uwagę podniesione wyżej argumenty, przeanalizować zarówno okoliczności sprawy jak i zgromadzone dokumenty w kontekście przesłanek art. 9 ust. 1 i 2 oraz wymogów art. 15 ust. 1 – 7 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, uwzględniając także przywołane wyżej przepisy cytowanego rozporządzenia wykonawczego, mając na uwadze przepis § 7 tegoż rozporządzenia. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. B.C.