II SA/Łd 933/07

Dnia 28 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S.K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia oceny technicznej budynku gospodarczego postanawia: 1. umorzyć postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego S.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w części dotyczącej zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego; 2. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałym zakresie. W dniu 19 listopada 2007 r. S. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, podając iż ma 80 lat i jest osobą schorowaną. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, posiada dom o powierzchni 54 m2 oraz nieruchomość rolną o powierzchni 1,71 ha, która ze względu na stan zdrowia skarżącego leży odłogiem. Dochód skarżącego stanowi emerytura w wysokości 1.220,58 zł, której znaczna część przeznaczana jest na zakup leków, a obecnie również na zakup opału. Skarżący nie zadeklarował posiadania żadnych wartościowych przedmiotów, papierów wartościowych ani oszczędności. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 21 grudnia 2007 r. uczestniczka postępowania R. K. złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia, podnosząc iż skarżący ma żonę, która sprzedaje artykuły spożywcze, co daje małżonkom dodatkowy dochód. Małżonkowie K., mimo iż nie mają rozwodu, mieszkają osobno. Żona skarżącego mieszka w bloku, gdzie ma mieszkanie własnościowe. Ponadto, skarżący posiada ogród, z którego również czerpie dochód. Pismem z dnia 18 stycznia 2008 r. Sąd wezwał skarżącego do wypowiedzenia się, co do okoliczności zawartych w treści sprzeciwu R. K., a dotyczących jego stanu majątkowego i rodzinnego - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi, S.K. wniósł o oddalenie sprzeciwu i wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, gdyż jego żona z którą faktycznie nie ma rozwodu mieszka oddzielnie. Z uwagi na fakt, że oświadczenie skarżącego okazało się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, Sąd wezwał stronę - w terminie 14 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy do: - złożenia poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów rocznych zeznań podatkowych za rok 2005 i 2006, - udokumentowania podanej we wniosku o przyznanie prawa pomocy wysokości otrzymywanej emerytury za ostatnie trzy miesiące, - zaświadczenia o dochodowości posiadanego gospodarstwa rolnego za 2006 i 2007 r., - złożenia stosownych zaświadczeń o sytuacji rodzinnej (np. wydanego przez właściwą do spraw zdrowia lub opieki społecznej jednostkę organizacyjną gminy) lub rachunków w celu udokumentowania wydatków związanych z utrzymaniem i leczeniem. Wezwanie w tym przedmiocie doręczono skarżącemu w dniu 19 lutego 2008 r. W zakreślonym przez Sąd terminie, który biegł od dnia 20 lutego 2008 r. do dnia 4 marca 2008 r. S. K. nie złożył żądanych dokumentów. Natomiast w dniu 28 lutego 2008 r. uiścił wpis sądowy od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 243 § 1 zd. 1, art. 244 § 1, art. 245 § 1 powołanej wcześniej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Obejmuje ono zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika (adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego), natomiast w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 2 i 3). Po myśli art. 246 § 1 przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W rozpoznawanej sprawie skarżący wnioskował o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Pod pojęciem kosztów sądowych należy rozumieć stosownie do treści art. 211 - 213 powołanej wcześniej ustawy, opłaty sądowe, czyli wpis i opłatę kancelaryjną oraz zwrot wydatków. Podkreślić trzeba, że S.K., mimo wezwania Sądu do przedłożenia stosownych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i rodzinnej, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie, nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Co więcej, w dniu 28 lutego 2008 r. skarżący uiścił wpis sądowy od skargi. Biorąc zatem pod uwagę fakt, że skarżący uiścił wpis sądowy od skargi, postępowanie o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie stało się, w ocenie Sądu, bezprzedmiotowe i wobec tego musiało zostać umorzone. O powyższym, Sąd orzekł w punkcie pierwszym sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w/w ustawy. W pozostałym zakresie, Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w/w ustawy oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, o czym orzekł w punkcie drugim sentencji postanowienia. B.C.