II SA/Łd 934/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. F. o wystąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z postanowieniem sygnalizacyjnym w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. a.bł. Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność zaskarżonej przez J. F. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Nadto rozstrzygnął o kosztach postępowania sądowego. W dniu 17 stycznia 2014r. wpłynął do sądu wniosek J. F. o wystąpienie przez sąd z postanowieniem sygnalizacyjnym, stosownie do art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) w sprawie zakończonej przywołanym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2013r.. Uzasadniając skarżący wskazał, iż od ponad 2 lat zabiega o zmianę decyzji środowiskowych, aby rozszerzyć ilość i rodzaj odpadów objętych odzyskiem poprzez produkcję RDF oraz poddawać sortowaniu odpady komunalne zmieszane i wydzielać z nich frakcje, które można poddawać odzyskowi. Dalej, iż w dotychczasowym postępowaniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego doszło do licznych, rażących naruszeń polegających m.in. na tym, że organ błędnie pouczył stronę o środkach odwoławczych, nie przeprowadził postępowania celem ustalenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz błędnie uznał, że organ I instancji dopuścił się naruszenia powagi rzeczy osądzonej, w konsekwencji bezpodstawnie przyjął, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Skarżący stwierdził, iż ma uzasadnione obawy, iż organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględni wskazań sądu co do dalszego procesowania. Podkreślił, iż określone w art. 155 § 1 p.p.s.a. pojęcie "istotnych naruszeń prawa" należy interpretować bardzo szeroko, nie można zawężać tego pojęcia tylko do przyczyn skutkujących uwzględnieniem skargi, zatem pojęciem tym należy objąć także tego rodzaju naruszenia, które bezpośrednio nie skutkują uchyleniem zaskarżonego aktu, jednocześnie jednak świadczą w sposób oczywisty o nieprawidłowościach w stosowaniu prawa przez organ administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Jak wskazuje sposób sformułowania przywołanej normy prawnej, sąd nie jest obowiązany wystąpić z postanowieniem sygnalizacyjnym, może lecz nie ma takiego obowiązku. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego w sprawie, której tutejszy sąd wyrokiem z dnia 2 grudnia 2013r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje inwestycji. Po pierwsze istotne jest, iż podstawą takiego rozstrzygnięcia było ustalenie sądu, iż przy wydaniu kwestionowanej decyzji doszło do rażącego naruszenia przepisów procesowych, co stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skutkowało stwierdzeniem jej nieważności. Jak wykazał sąd organ II instancji rozpatrzył środek odwoławczy złożony z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony. Po wtóre, wobec stwierdzonego rażącego naruszenia prawa procesowego sąd nie badał sprawy merytorycznie i nie odnosił się do zarzutów skargi, gdyż kwestionowane rozstrzygnięcie nie ostało się na etapie oceny formalnej zgodności z prawem. Z kolei wnosząc o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego skarżący wskazuje na naruszenia prawa procesowego, które sąd dostrzegł i czemu dał wyraz w wydanym orzeczeniu. Nadto skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, polegające m.in. na niezastosowaniu lub niewłaściwym zastosowaniu określonych norm prawa. W ocenie sądu wydanie w tym zakresie postanowienia sygnalizacyjnego jest niedopuszczalne, gdyż prowadziłoby w istocie do wydania wiążących organ wytycznych wskazujących konkretny kierunek załatwienia sprawy. Niewątpliwie, postanowienie sygnalizacyjne nie może służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy. Z tych wszystkich względów w niniejszej sprawie wniosek skarżącego ocenić trzeba jako niezasadny. W tym stanie stosownie do art. 155 § 1 p.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji. a.bł.