II SA/Łd 936/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. przyznać i nakazać wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat K. F.-B. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A, kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. a.bł. W dniu 7 stycznia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu skarga W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 października 2015 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego oraz złożenie 10 egzemplarzy odpisów skargi własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru opisane wezwania skarżący odebrał osobiście w dniu 10 listopada 2015 r. i w dniu 18 listopada 2015 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz odpisy skargi. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2015 r. Starszy Referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącego z ostrożności procesowej wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w całości, ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), zdanie pierwsze, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Do opłat sądowych zaliczamy natomiast wpis i opłatę kancelaryjną, które można uiszczać w kasie właściwego sądu, albo na rachunek bankowy tego sądu. I jak wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Ponadto, stosownie do przepisu art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, określonym w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Po myśli art. 47 p.p.s.a. do każdego pisma procesowego należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Wymóg powyższy uzasadnia fakt, iż w niektórych sprawach sądowoadministracyjnych obok strony skarżącej i organu występują również uczestnicy postępowania na prawach stron (art. 33 p.p.s.a.), którym również doręczana jest wszelka korespondencja, wszelkie wydawane w toku postępowania rozstrzygnięcia, w związku z tym również skarga wszczynająca postępowanie sądowe. Czyniąc zadość przywołanym uregulowaniom, skarżący został wezwany do usunięcia opisanych braków skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, stosowne wezwanie skarżący odebrał w dniu 10 listopada 2015 r. Wskazany w wezwaniu termin upływał zatem z dniem 17 listopada 2015 r., braki skargi strona usunęła dzień później, w dniu 18 listopada 2015 r., oznacza to, iż nie zachowała siedmiodniowego terminu. Istotne jest przy tym, iż siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków pisma jest terminem ustawowym i nie może być przez przewodniczącego przedłużony, ani skrócony. W art. 49 § 2 p.p.s.a. ustawodawca, kierując się ekonomią procesową, przyjął zasadę, iż pismo, którego strona nie uzupełniła lub nie poprawiła w wyznaczonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku natomiast pisma jakim jest skarga, stwierdzenie, iż braki skargi zostały uzupełnione po terminie, wywołuje skutek określony w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wnikliwa analiza akt sądowych nie pozostawia wątpliwości, skoro braki skargi, mimo prawidłowego wezwania w tym zakresie, skarżący uzupełnił jeden dzień po upływie wyznaczonego terminu, to należy uznać, że czynności tej dokonał po terminie. Skargę zatem należało odrzucić, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd uwzględnił wniosek ustanowionego w ramach pomocy prawnej pełnomocnika z urzędu, który złożył na rozprawie stosowny wniosek wraz z oświadczeniem. Jak wynika z akt sądowych adwokat podjęła czynności w ramach udzielenia pomocy prawnej: zapoznała się z aktami sprawy, uzyskała potrzebne dokumenty oraz kontaktując się ze stroną na wezwanie sądu ustaliła niezbędne okoliczności i udzieliła odpowiedzi w tym zakresie. W tych okolicznościach, o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1c, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.Dz.U. z 2013 r., poz. 461).