II SA/Łd 94/10

Dnia 19 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. w przedmiocie przyznania pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej postanawia: odrzucić skargę. M. P. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę dotyczącą przyznania pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej. Zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2010 roku, Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: - oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarg dotyczy; - wskazanie numeru i daty zaskarżonych aktów lub zaskarżonych czynności; - określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono skarżącej w dniu 2 lutego 2010 roku, wyznaczony termin do uzupełnienia braków skargi upłynął bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 57 § 1 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Natomiast 49 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że w sytuacji, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, Przewodniczący wzywa do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zaś w myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, bowiem mimo wezwania nie wskazała oznaczenia organu, którego działalności lub bezczynności skarg dotyczy oraz numeru i daty zaskarżonych aktów lub zaskarżonych czynności, a także nie określiła naruszenia prawa bądź interesu prawnego. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. Na marginesie należy wskazać, że nawet jeśli przyjąć, że skarga wniesiona przez M. P., dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], oznaczonej numerem [...] (który widnieje w treści tejże skargi), taka skarga również podlegała by odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., albowiem wskazana wyżej decyzja została doręczona skarżącej w dniu 15 października 2009 roku, zaś przedmiotowa skarga została złożona w dniu 23 grudnia 2009 roku, zatem z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, zakreślonego przepisem art. 53 § 1 p.p.s.a. Ponadto, zakładając, że celem M. P. było zaskarżenie którejkolwiek z decyzji wydanych w dniu 8 grudnia 2009 roku przez Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w P., działającego z upoważnienia Starosty [...], skargę taką także należałoby odrzucić stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2), zaś M. P. miała możliwość odwołania się od wskazanych powyżej decyzji z dnia [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., zgodnie z prawidłowym pouczeniem zawartym w ich treści. m.o.