II SA/Łd 940/04

Dnia 12 sierpnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. II SA/Łd 940/04 U Z A S A D N I E N I E Starosta S. decyzją Nr [...] z dnia [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. B. pozwolenia na budowę placu manewrowego i zjazdu z drogi gminnej (kategoria VIII) na działkach nr ew. 5/2 i 133, położonych w M., gm. S.. W odwołaniu od powyższej decyzji J. Z., powołując się na fakt, iż jest właścicielem nieruchomości o nr ew. 5/1 przylegającej do działki o nr ew. 5/2, podniósł, iż inwestor w projektowanej zabudowie działki przekroczył linię zabudowy nieruchomości, ustaloną do 70 m głębokości działki. Podniósł także kwestię nawiezienia przez inwestora dużej ilości ziemi na działce o nr ew. 5/2, która to spowodowała zablokowanie cieku wodnego i wybicie wód gruntowych na terenie nieruchomości 5/1 i zalanie pomieszczeń w podpiwniczonych częściach budynku mieszkalnego oraz w budynkach gospodarczych. Poinformował przy tym, iż sprawa znana była organowi I instancji, jak i pracownikom Urzędu Gminy S., gdyż inwestor zobowiązany został przez Wójta Gminy S. do podjęcia skutecznych działań zapobiegających podtapianie sąsiednich nieruchomości. Wskazał, iż w jego ocenie problem wód gruntowych nie został nadal rozwiązany, ponieważ inwestor nie wywiązał się w całości z zaleceń Wójta Gminy S.. Ponadto podniósł kwestię braku dojazdu do działki o nr ew. 133, której właścicielem jest małżonka inwestora - G. B., kwestionując w szczególności odległości wydzielonych miejsc postojowych w projektowanej inwestycji od granic działki. Stwierdził przy tym, iż w jego ocenie, odległości te winny wynosić co najmniej 3,0 m w przypadku czterech stanowisk, a w przypadku samochodów ciężarowych i autobusu odległości te powinny być większe. Poinformował także, iż inwestor jest właścicielem samochodu ciężarowego z przyczepą i autobusu, co wskazuje, że projektowane miejsca postojowe będą również służyły dla tych pojazdów . W oparciu o przedstawione zarzuty J. Z. stwierdził, iż przedmiotowa decyzja wydana została bez uwzględnienia wszystkich istotnych elementów sprawy i bez rzetelnego ustalenia jej stanu faktycznego. Z tych względów wniósł o jej uchylenie przez organ II instancji. Decyzją Nr [...] z dnia [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał m.in., iż do złożonego w dniu 27 kwietnia 2004 r. wniosku o wydanie pozwolenia na budowę placu manewrowego i zjazdu z drogi gminnej na działkach nr ew. 5/2 i 133 położonych w M., gm. S., inwestor dołączył projekt budowlany sporządzony na aktualnej mapie, mogącej służyć do celów projektowych (pieczęcie na mapie). Projekt ten wykonany został przez osoby posiadające stosowne do tych celów uprawnienia. Inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 27 kwietnia 2004 r. w postaci zgody małżonki G. B., jako współwłaścicielki działki nr ew. 5/2 i zgody Wójta Gminy S. na wykonanie zjazdu z drogi gminnej o nr ew. 133, ozn. nr ew. 07 w obrębie ewidencyjnym M., w jednostce ewidencyjnej gm. S. oraz ostateczną decyzję o warunkach zabudowy Nr [...], wydaną przez Wójta Gminy S. w dniu 31 grudnia 2003 r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę placu manewrowego oraz zjazdu z drogi gminnej na terenie - działce położonej w obrębie M. - gmina S. nr ew. działek: 5/2, 133. Ponadto do wniosku inwestor załączył opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Starostwa Powiatowego w S. z dnia [...], Nr [...], pozytywnie opiniującą lokalizację projektowanego obiektu. Oznacza to więc, iż inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż z akt sprawy wynika, iż organ I instancji pismem z dnia 12 stycznia 2004 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. W dniu 19 maja 2004 r. J. Z. wniósł do organu I instancji swoje zastrzeżenia, które dotyczyły: rozbieżności w podkładzie geodezyjnym, na którym zaprojektowano budynki szkoleniowo-biurowe oraz garażowe i w podkładzie geodezyjnym, na którym zaprojektowano przedmiotową inwestycję placu manewrowego, nawiezionej przez T. B. nadmiernej ilości ziemi, powodującej podtapianie sąsiadów. Ponadto wniósł o utworzenie na działce inwestora pasa zieleni o szer. 10 m, który w jego ocenie zapobiegnie ewentualnym zaprószeniom ognia, co zabezpieczy jego istniejące drewniane zabudowania, jak również ograniczy emisję szkodliwych spalin samochodowych z terenu placu manewrowego. Organ rozpatrujący powyższe zastrzeżenia, postanowieniem z dnia [...] Nr [...] przekazał pismo J. Z., w części dotyczącej usunięcia nawiezionej ziemi na przedmiotowej działce, powodującej podtapianie działki odwołującego się, celem załatwienia do Wójta Gminy S. - jako organu właściwego. W odniesieniu zaś do pozostałych zastrzeżeń organ ten postanowieniem z dnia [...], Nr [...], znak: [...], nałożył na T. B. obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym projekcie budowlanym, w terminie do dnia [...]. Braki te inwestor uzupełnił w ustalonym terminie. Stąd też Starosta S. skarżoną decyzją Nr [...]udzielił T. B. pozwolenia na budowę w w/w zakresie. Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, iż nie są one zasadne. W szczególności bowiem nie można uznać zarzutu odwołania, iż linia zabudowy, wskazana w decyzji Wójta Gminy S. o warunkach zabudowy z dnia 31 grudnia 2003 r., dla terenu o symbolu [...] - 70 m od linii rozgraniczających drogę, została przekroczona. Projekt zagospodarowania terenu, dostarczony przez inwestora do organu I instancji w dniu [...] po dokonanej przez projektanta zmianie (zgodnie z w/w postanowieniem Starosty S.), spełnia wymóg w/w decyzji Wójta Gminy S., dotyczący linii zabudowy. Odległość ta według projektu zagospodarowania działki wynosi 68,5 m. Wyjaśniając zaś podniesioną w odwołaniu kwestię odległości zaprojektowanych 4 miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki odwołującego się, organ ten stwierdził, iż zgodnie z § 19 ust. 1, obowiązującego w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "najbliższa odległość rzeczywista wydzielonego, niezadaszonego zgrupowania miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego (z wyjątkiem hoteli), opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw dziecięcych i boiska dla dzieci i młodzieży nie może być mniejsza niż 7 m". Z dokumentacji projektowej wynika, iż spełniony został ten wymóg, więc zarzut podnoszony przez skarżącego nie jest zasadny. Oznacza to więc, iż projekt zagospodarowania działki wykonany został przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690, ze zm.). Ponadto odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczącej braku dojazdu do nieruchomości o nr ew. 133, położonej od strony drogi gminnej poza granicą działki o nr ew. 5/2 organ ten stwierdził, iż wedle wypisów z rejestrów właścicielami działki o nr ew. 5/2, na której zaprojektowano przedmiotową inwestycję, są G. i T. B., a właścicielem działki o nr ew. 133 (drogi gminnej) jest Skarb Państwa-użytkownik Urząd Gminy w S.. Natomiast J. Z. jest właścicielem działki o nr ew. 6, przylegającej do działki inwestora, a nie jak wskazał w odwołaniu, działki o nr ew. 5/1. Właścicielką tej ostatniej nieruchomości jest L. G. (wypisy z rejestrów gruntów w aktach sprawy). Tym samym twierdzenia skarżącego odnośnie właścicieli nieruchomości graniczących z działką, będącą przedmiotem inwestycji, nie znajdują potwierdzenia w stanie rzeczywistym ustalonym na podstawie dokumentów źródłowych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, organ II instancji stwierdził, iż projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 34 ustawy Prawo budowlane i organ I instancji, stosownie do art. 35 ust. 4 oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdziwszy zatem, iż zachodzi brak podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty S. Nr [...] z dnia [...]. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, J. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze tej, wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty S. Nr [...] z dnia [...], J. Z. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego (art. 23, art. 33, art. 43 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane) przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co mogło mieć istotny wpływ na treść wydanej decyzji oraz naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 8, 9, 10 i 107 § 3 k.p.a.), a także zasad współżycia społecznego i społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa przez ich pominięcie, względnie niedanie wyrazu ich zastosowania, co mogło mieć istotny wpływ na treść wydanych decyzji. Podniósł ponadto, iż sporna inwestycja nie spełnia wymogów określonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 150, poz. 1681, ze zm.). W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wnosząc o jej oddalenie, wywiódł jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 12 sierpnia 2005 r., w związku z pouczeniem przez Sąd o treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 150, poz. 1681, ze zm.), pełnomocnik skarżącego wyjaśniła, że rezygnuje z zarzutów opartych na przepisach tego rozporządzenia. Zwróciła ponadto uwagę, że sporny plac manewrowy został zlokalizowany w bliskości z prowadzoną przez skarżącego uprawą porzeczek, jak również niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Skarżący natomiast stwierdził, iż "nie wyraża zgody na realizację placu manewrowego w miejscu, w którym został wykonany". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych (...), przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi, skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji, następuje zaś jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.)/, zwanej dalej "upsa". Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a kwestionowana decyzja znajduje oparcie w obowiązujących, w dacie jej wydania, przepisach prawa materialnego. W tym kontekście wskazać przede wszystkim należy, iż przedmiotem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty S. Nr [...]z dnia [...], znak: [...], było udzielenie pozwolenia na budowę placu manewrowego i zjazdu z drogi gminnej, o którym mowa w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Jak wynika z akt sprawy, do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę placu manewrowego i zjazdu z drogi gminnej na przedmiotowych działkach inwestor dołączył spełniający wymogi ustawowe projekt budowlany, sporządzony na aktualnej mapie mogącej służyć do celów projektowych, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Starostwa Powiatowego w S., pozytywnie opiniującą lokalizację projektowanego obiektu. Tenże inwestor, w związku ze zgłoszonymi przez skarżącego zastrzeżeniami do projektu budowlanego, usunął nieprawidłowości i uzupełnił braki w projekcie budowlanym, zgodnie z postanowieniem Starosty S. z dnia [...] Nr [...], znak: [...]. Jednocześnie zgodzić się przyjdzie ze stanowiskiem organu, iż dokumentacja czyni zadość wymogom określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Wszakże, jak wynika z § 19 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, (...), z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m – w przypadku 4 stanowisk włącznie. Niewątpliwie złożona dokumentacja wymóg ten spełnia, sporna odległość według projektu zagospodarowania działki wynosi bowiem 68,5 m. Podobnie rzecz się ma, gdy idzie o kwestię dotyczącą braku dojazdu do nieruchomości o nr ew. 133, położonej od strony drogi gminnej poza granicą działki o nr ew. 5/2. Podzielić bowiem należy stanowisko organu odwoławczego, iż twierdzenia skarżącego odnośnie właścicieli graniczących z działką, będącą przedmiotem inwestycji, nie znajdują potwierdzenia w stanie rzeczywistym ustalonym na podstawie dokumentów źródłowych (wypisów z rejestru gruntów). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, powyższe okoliczności niewątpliwie czynią zasadnym ustalenie organu odwoławczego, iż przedłożona dokumentacja projektowa spełniała wymogi określone w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Konsekwencją zaś ustalenia tego faktu, stosownie do art. 35 ust. 4 tej ustawy, było zobowiązanie organu do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie bowiem z tym przepisem, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Czyniąc zadość temu obowiązkowi Starosta S. decyzją Nr [...] z dnia [...] (znak: [...]), zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. B. pozwolenia na budowę placu manewrowego i zjazdu z drogi gminnej (kategoria VIII) na działkach nr ew. 5/2 i 133, położonych w M., gm. S.. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę okoliczność, iż ustalony w sprawie stan faktyczny spełniał hipotezę normy określonej w art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.), w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę uznać należało, iż organ orzekający, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., prawidłowo utrzymał w mocy wyżej powołaną decyzję Starosty S. Nr [...]z dnia [...], znak: [...]. Tym samym za niezasadne uznać należało zarzuty, podniesione w skardze o naruszeniu przez organy administracji publicznej przepisów art. 28, 33 ust. 1, 43 ust. 4 i 6 Prawa budowlanego z 1994 r. oraz naruszeniu przepisów postępowania, w tym: art. 7, 8, 9, 10 i 107 § 3 k.p.a, a także zasad współżycia społecznego i społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa przez ich pominięcie, względnie niedanie wyrazu ich zastosowania, co mogło mieć istotny wpływ na treść wydanych decyzji. W tym miejscu trzeba dodatkowo wyjaśnić, że podstawą zaskarżenia decyzji administracyjnych nie może być zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego (art. 5 kodeksu cywilnego). Przepis ten wytycza granice, w jakich osoba uprawniona może czynić użytek z przysługującego jej prawa. Z uwagi jednakże na swą przynależność do systemu prawa cywilnego, klauzula zgodności z zasadami współżycia społecznego nie może być stosowana wprost przy ocenie uprawnień lub obowiązków, powstających w zakresie unormowanym przepisami prawa administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na zasadzie art. 151 upsa orzekł, jak w wyroku.