II SA/Łd 940/06

Dnia 20 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. - Decyzją Nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odmówił P.P. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na zlokalizowaniu kiosku handlowego o konstrukcji stalowej z wypełnieniem z blachy o wymiarach 2,5 x 5 m wraz z przyłączem energetycznym, przewidzianej do realizacji w Ł., przy ul. A 303 (działka nr 23/13 obrębu [...]). W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż z przeprowadzonej analizy w sprawie sposobu ustalania wymagań, dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono, że obiekt budowlany określony w treści wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie może zostać zrealizowany w analizowanym terenie, ponieważ wnioskowana inwestycja, przedstawiona w charakterystyce załączonej do wniosku nawiązuje wprawdzie do funkcji, istniejącej na obszarze objętym analizą (usługowo-handlowej), jednakże znacznie odbiega formą architektoniczną oraz swoimi gabarytami od zabudowy na działkach sąsiednich (zwarta zabudowa pierzejowa o wysokości 5-8 m, zlokalizowana poza pasem drogowym oraz obiekty zabytkowe – dwór i fabryka L.G.) i z nią nie harmonizuje. W obszarze analizowanym jest zlokalizowany jeden obiekt o podobnych gabarytach, ale jest to wiata przystankowa, będąca elementem wyposażenia technicznego, związanym z bezpośrednią obsługą komunikacyjną. Ustalenie warunków zabudowy, dla wnioskowanej lokalizacji kiosku handlowego nie jest zatem, w ocenie organu, możliwe w oparciu o przyjętą kontynuację funkcji w obszarze objętym analizą, nie został więc spełniony warunek, wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 18.maja 2006r. P.P. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z powodu "rażącego naruszenia prawa procesowego i materialnego tj. art. 2, art.7 i art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej, art. 6, art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 6, art. 56, art.61 ustęp 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". W uzasadnieniu wskazał, iż w obszarze analizowanym obok wiaty przystankowej znajduje się kiosk handlu detalicznego, który podobnie jak wnioskowana przezeń inwestycja spełnia dwie funkcje – funkcje handlu detalicznego oraz funkcję związaną z "bezpośrednią obsługą komunikacyjną poprzez sprzedaż biletów komunikacji miejskiej (...)". Ponadto, w ocenie wnioskodawcy, zasadę dobrego sąsiedztwa należy interpretować rozszerzająco, natomiast na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej strony drogi publicznej znajdują się kioski handlu detalicznego – jeden obok Muzeum Włókiennictwa oraz trzy na wysokości budynku poczty (A313/315). Odmowa ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji narusza zatem, zdaniem P.P., w sposób rażący zasady: demokratycznego państwa prawa, zasadę legalizmu, równości wobec prawa, "sprawiedliwości proceduralnej", uwzględnienia słusznego interesu obywatela, dochodzenia prawdy obiektywnej, udzielania informacji prawnej i faktycznej stronom i uczestnikom postępowania oraz prawo wolności zabudowy i zagospodarowania terenu jak również obowiązek wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, zgodnego z przepisami odrębnymi. Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm.), art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odmówiło stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] W obszernym uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazało, że kwestionowana przez wnioskodawcę decyzja organu I instancji nie posiada cech, określonych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności zaś nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W przedmiotowej sprawie obszar analizowany znacznie przekraczał wartości minimalne, określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Natomiast wskazywane przez wnioskodawcę kioski handlowe, zlokalizowane u zbiegu ulic A i B, przy ul.A313/315 oraz na rogu ulic A i C, znajdują się, poza wyznaczonym w toku postępowania wyjaśniającego, obszarem analizowanym. Tym samym więc nie mogły stanowić podstawy do określenia cech zabudowy projektowanej inwestycji. W obszarze analizowanym bezspornie zlokalizowana jest jedynie wiata przystankowa z punktem handlowym tj. obiekt przy ul. A 303. Ta zaś nie jest samodzielnym obiektem handlowym, lecz jedynie elementem zagospodarowania terenu, związanym z obsługą komunikacyjną. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia wolności zabudowy, określonej w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ nadzoru podniósł, iż wolność ta jest wprawdzie elementem prawa własności, jednakże podlega ustawowym ograniczeniom, które w rozpatrywanej sprawie zostały prawidłowo wskazane przez organ orzekający. Wobec faktu natomiast, że kwestionowana decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, brak jest również, zdaniem organu, podstaw do twierdzenia, że narusza ona zasadę legalizmu czy też zasadę uwzględnienia słusznego interesu obywatela. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P.P. podniósł, iż wiata przystankowa i kiosk handlu detalicznego pełnią tę samą funkcję co wnioskowana inwestycja, a zatem spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa, określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie wnioskodawcy nie ma bowiem znaczenia, czy istniejący obiekt, stanowiący podstawę dla ustalenia kontynuacji funkcji jest obiektem samodzielnym czy też nie. W konkluzji, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznał za "całkowicie bezpodstawną i niewłaściwą". Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 1, art. 56, art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] W motywach rozstrzygnięcia podniosło, iż postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego celem jest wyłącznie badanie czy zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności czy też nie, co oznacza, iż organ nadzoru nie może rozpatrywać sprawy, co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. W ocenie Kolegium, ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, nie została wydana z wadą, uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności. Przez rażące naruszenie prawa należy bowiem rozumieć oczywistą sprzeczność między treścią decyzji a treścią przepisu, będącą konsekwencją prostego ich zestawienia, a więc musi mieć miejsce przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W przedmiotowej sprawie natomiast, zdaniem Kolegium, w żaden sposób nie można wywodzić, iż decyzja ostateczna Prezydenta Miasta Ł. zawiera taką wadę. Fakt, iż w decyzji Prezydenta Miasta Ł. dokonano wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która nie koresponduje z poglądem wnioskodawcy, nie stanowi wszakże o rażącym naruszeniu prawa. Wykładnia ta nie pozostaje bowiem w oczywistej sprzeczności z normami prawa, stanowiącymi podstawę materialnoprawną tej decyzji. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie P.P. wniósł o stwierdzenie jego nieważności, nadto zaś o stwierdzenie nieważności poprzedzających je decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. dnia [...] oraz Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], podnosząc, iż wszystkie kwestionowane decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, "gdyż wbrew ustawowemu obowiązkowi oraz wszystkim przesłankom odmówiono stwierdzenia nieważności lub ustalenia warunków zabudowy". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do motywów rozstrzygnięcia, zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 29.grudnia 2006r., opatrzonym nazwą "uzupełnienie skargi" P.P. wskazał dodatkowo, iż organ I instancji nieprawidłowo określił obszar analizowany, bowiem działka drogowa nr 23/13, w obrębie której miała być zlokalizowana inwestycja ma powierzchnię ponad 2 ha. Szerokość tej działki na całej jej długości waha się w granicach 40 m. Trzykrotna zatem szerokość frontu działki, która winna określać obszar analizowany wynosi, zdaniem skarżącego 120 m. W obszarze tym znajdują się liczne obiekty budowlane (apteka, sklep obuwniczy, sklep z herbatami i kawami, wiata, jubiler) "które posiadają funkcję tożsamą z funkcją wnioskowanej inwestycji". Dodatkowo wiata przystankowa i kiosk handlu detalicznego w bliskim sąsiedztwie wnioskowanej inwestycji sprawia, że "nowa zabudowa w sposób niewątpliwy harmonizuje z zabudową zastaną, powodując spełnienie art. 61 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy i zawartej w nim zasady dobrego sąsiedztwa". Tym samym więc obowiązkiem organów administracji, było uwzględnienie żądania inwestora, ponieważ zamierzenie inwestycyjne było zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Przez proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu art. 56 ustawy należy zatem, w ocenie skarżącego, stwierdzić jej bezwzględną sprzeczność, co daje podstawę do stwierdzenia, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Na rozprawie w dniu 6.lutego 2007r. skarżący wskazał dodatkowo, iż wniosek o stwierdzenie nieważności został przezeń złożony w terminie otwartym do złożenie odwołania. W piśmie z dnia 7.lutego 2007r. wyjaśnił natomiast, iż świadomie wybrał tego rodzaju nadzwyczajny środek zaskarżenia orzeczenia Prezydenta Miasta Ł., rezygnując z przysługującego mu prawa złożenia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego lub też przepisy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie. W pierwszej kolejności zbadania i rozważenia wymagała kwestia dopuszczalności złożenia wniosku o stwierdzenie nieważność decyzji organu I instancji w terminie otwartym do złożenia odwołania w toku instancji oraz konsekwencji z tym związanych. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, badaniu podlegają bowiem jedynie okoliczności, wskazane w art. 156 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań k.p.a. (tzw. wady kwalifikowane decyzji), co oznacza, iż strona pozbawiona zostaje możliwości skutecznego powoływania się na inne (tzw. zwykłe) wady rozstrzygnięcia. Organ nadzoru nie rozstrzyga zaś sprawy merytorycznie co do istoty, ograniczając się wyłącznie do badania, czy kontestowana decyzja dotknięta jest wadą kwalifikowaną. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wszakże wątpliwości, iż skarżący wybrał nadzwyczajny tryb kwestionowania decyzji organu I instancji, rezygnując z zaskarżenia go w zwykłym toku instancji. Podzielając zatem, prezentowane przezeń stanowisko o dopuszczalności tego rodzaju wyboru, odstąpiono ostatecznie od precyzyjnego ustalania daty doręczenia mu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Skoro bowiem jest niewątpliwe, że decyzja wspomniana została skarżącemu doręczona (wprowadzona do obrotu) przed datą wystąpienia przezeń z wnioskiem o stwierdzenie nieważności (18.maja 2006r.), zaś nie było jego intencją składanie odeń odwołania, przeto bez znaczenia jest czy wniosek o stwierdzenie nieważności złożony został w terminie otwartym do złożenia odwołania czy też po ustatecznieniu się wspomnianej decyzji. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.sierpnia 2005r., sygn.akt II OW 10/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 188292, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.grudnia 2005r., sygn.akt II SA/Wa 1616/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 187383). Przechodząc natomiast na grunt rozważań, dotyczących zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, podzielić należy stanowisko wyrażone w jej uzasadnieniu, że rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na zlokalizowaniu kiosku handlowego o konstrukcji stalowej wraz z przyłączem energetycznym w Ł. przy ul. A 303, nie zawiera żadnej z wad, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Podkreślenia wymaga w szczególności, że podstawą do negatywnego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy dla planowanego przezeń przedsięwzięcia, stanowił przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) Zatem żadne przepisy odrębne, na które powołuje się skarżący, wskazując na naruszenie przez organy art. 56 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie miały w sprawie zastosowania, w konsekwencji więc przepis ten nie mógł zostać przez organy naruszony. Jeżeli natomiast chodzi o prawidłowość dokonanej przez organ I instancji oceny niespełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odnoszącej się do tzw. dobrego sąsiedztwa, wskazać należy, że ocena wspomniana wynika w sposób niebudzący wątpliwości z przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Cytowany przepis uzależnia bowiem wydanie decyzji o warunkach zabudowy od ustalenia, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W celu natomiast ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art.1 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Cytowany przepis wskazuje na "działkę budowlaną", która nie w każdym wypadku oznaczać musi działkę geodezyjnie wyodrębnioną. W niniejszej sprawie działka geodezyjna, na której wzniesiony miał być projektowany obiekt (kiosk blaszany) stanowi drogę publiczną o powierzchni 2,1601 ha. Tym samym więc określenie frontu działki, którego definicja ustawowa znajduje się w § 2 pkt 5 cytowanego rozporządzenia (część działki budowlanej, która przylega do drogi z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę) nie uprawnia do przyjęcia, że jest to którakolwiek z granic całej działki, stanowiącej w całości drogę publiczną. Skarżący zresztą, określając "działkę budowlaną", w uzupełnieniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia 1.stycznia 2005r. (k.3 akt administracyjnych) wskazał, iż jest to teren w kształcie prostokąta o wymiarach 10 x 6 m, którego granice stanowią od strony wschodniej krawężnik, oddzielający chodnik od jezdni, od strony zachodniej mur hali fabrycznej, od strony północnej słup linii trakcyjnej, od strony południowej zaś hydrant przeciwpożarowy. Oznacza to, że sformułowany w skardze zarzut nieprawidłowego określenia obszaru analizowanego, który w ocenie skarżącego winien znajdować się w odległości 120 m, bowiem około 40 metrów liczy granica działki nr 23/13, nie jest zasadny. Tym samym zaś wskazywane przezeń obiekty, położone poza obszarem analizowanym, wyznaczonym na kopii mapy zasadniczej, stanowiącej załącznik do decyzji z dnia [...], nie mogły przesądzać o spełnieniu przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten uzależnia natomiast zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 tejże ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowania terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). W rozpoznawanej sprawie, przeprowadzona analiza urbanistyczna wskazuje, że w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, występuje zwarta zabudowa pierzejowa o wysokości 5-8 m. Budynki te zlokalizowane są poza pasem drogowym i pełnią funkcję usługowo-handlową. Ponadto na obszarze tym znajduje się budynek figurujący w rejestrze zabytków (Dwór L.G.) oraz zabudowa znajdująca się w ewidencji zabytków (Fabryka L.G.). Zabudowania wspomniane dyscyplinują organizację ładu przestrzennego na tym terenie. Także forma architektoniczna planowanego do realizacji obiektu (kiosk) i zastosowane materiały (konstrukcja stalowa, pokryta blachą) znacznie odbiegają od pozostałych budynków, istniejących w obszarze analizowanym. W obszarze tym zlokalizowany jest jeden obiekt o podobnych gabarytach, jednakże jest to wiata przystanku komunikacji miejskiej z punktem handlowym. Podzielić należy zatem stanowisko organu nadzoru, że jakkolwiek obiekt ten pełni również funkcję handlową, architektonicznie stanowi część wiaty przystankowej, będącej elementem zagospodarowania terenu, związanym z obsługą komunikacyjną. Zatem nie pozostaje wyznacznikiem dla odmiennego określenia cech zabudowy planowanego przedsięwzięcia. Niezależnie od tego, podkreślenia wymaga, iż kwestionowanie dokonanej przez organy oceny i wykładni prawa nie może stanowić uzasadnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z przywołanym już przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanowiskiem judykatury, o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, stanowiące skutki decyzji. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.lutego 2005r., sygn.akt OSK 1134/04, Lex nr 165717). Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W rozpoznawanej sprawie, dokonanej przez organy oceny o niespełnieniu przez wnioskowane przedsięwzięcie przesłanki dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można uznać za rażąco naruszającej prawo. Tym samym też nie można podzielić zrzutów skarżącego o naruszeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawa (art.2 Konstytucji), legalizmu (art.7 Konstytucji) i równości wobec prawa (art.32 Konstytucji), jak też zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 6 (zasada praworządności) i 7 (zasada ustalenia prawdy obiektywnej) k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o jej oddaleniu.