II SA/Łd 942/09

Dnia 22 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek Sędziowie Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Anna Tuczek - Podczaska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2010 roku sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku I. i Z. małż. D. oraz A. i J. małż.R. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem, usługami w parterze oraz infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji w Ł. ul. A [...], działka nr 78, fragment działki drogowej nr 93/1. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż na wniosek inwestorów decyzją z dnia [...]r. ustalono warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, jednakże w wyniku odwołania organ II instancji uchylił w całości decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W konsekwencji podjęto ponownie postępowanie zmierzające do ustalenia, czy spełnione są łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, iż działka sąsiednia tj. działka nr 77 jest zabudowana obiektami o charakterze stałym pozwalającym określić wymagania dotyczące kształtowania zabudowy, dominującą funkcją obszaru analizowanego jest funkcja mieszkaniowa, planowana zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna stanowi kontynuację tej funkcji, zatem warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy uznać należy za spełniony. Zapewniony jest również dostęp do drogi publicznej, ulicy A, oraz obsługa inwestycji w media z istniejących i projektowanych przyłączy na warunkach gestorów. Działka inwestycyjna składa się w całości z gruntów budowlanych, co uzasadnia stwierdzenie, iż brak konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne. Wskazując na wypełnienie łącznie wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 w/w ustawy organ dodał, iż omówioną analizę przeprowadzono w odniesieniu do obszaru analizowanego wyznaczonego w promieniu trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem tj. 60m, stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kończąc organ zaznaczył, iż planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie wymagania stawiane w art. 61 oraz wynikające z odrębnych przepisów wykonawczych. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji złożył J. R. zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ograniczenie się do wskazania, iż warunek został spełniony i ma miejsce kontynuacja funkcji. Zdaniem strony, skoro organ uwzględnił wyłącznie działkę nr 77 i pominął jej nieruchomość to powinien był omówić charakter zabudowy działki nr 77, jej architekturę i funkcję aby ustalić czy rzeczywiście mamy do czynienia z kontynuacją parametrów, cech i funkcji kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Strona argumentowała, iż nie można mówić o kontynuacji funkcji bowiem na działce nr 77 ani na innej pobliskiej nieruchomości nie ma garażu podziemnego, ani dróg dojazdowych wewnętrznych czy części usługowej. Przepis wyraźnie wymaga aby zachowana została kontynuacja co do cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Ponadto budowa garażu podziemnego doprowadzi do naruszenia wód gruntowych i przyczyni się do dewastacji środowiska, na granicy działek przy ul.A [...] i [...] rośnie bowiem osiemdziesięcioletnie drzewo, któremu inwestycja zagraża. Realizacja budowy spowoduje również zacienienie budynku mieszkalnego odwołującego i zwiększy się poziom hałasu. Reasumując odwołujący zakwestionował prawidłowość wyznaczenia linii zabudowy, usytuowanie obiektu względem granic działki i odległości jakie winny zostać zachowane, jak również ustaloną wysokość planowanego obiektu na 11 m w sytuacji gdy wysokość elewacji fontowej istniejącej zabudowy wynosi 6 m. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 61 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W pełni podzielając stanowisko organu I instancji Kolegium zaznaczyło, iż w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna z przewagą wielorodzinnej, część budynków przy ul. A [...] i [...] tworzy typową zabudowę pierzejową, posesje przy nr [...], [...] i [...] charakteryzują się zabudową mieszaną, pomiędzy budynkami wielorodzinnymi o trzech i czterech kondygnacjach znajdują się budynki jednorodzinne dwukondygnacyjne. W obszarze analizowanym znajdują się także parterowe budynki wielorodzinne. Natomiast linia zabudowy wyznaczona została jako kontynuacja linii zabudowy na działce przy ul. A [...]. Z kolei z uwagi na znajdującą się w obszarze analizowanym zabudowę pierzejową organ dopuścił zwiększenie wskaźnika średniej szerokości elewacji frontowej i określił ją na 16,3m. Z kolei wskaźnik wysokości ustalony na 11m odpowiada zaś średniemu wskaźnikowi wysokości obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym, podobnie geometria dachu, którą określono na spadek pomiędzy 5º a 45º uzasadniona jest nachyleniem połaci dachowych w tym obszarze. Kolegium podkreśliło, iż analiza urbanistyczno-architektoniczna wykazał, iż planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie wymagania określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, iż podstawą ustalenia wymagań dla nowej zabudowy nie była jedynie działka nr 77, organ I instancji niefortunnie sformułował swoje stanowisko w tym zakresie, niewątpliwie bowiem jak wynika z dokumentów sprawy przedmiotem analizy był szereg działek objętych obszarem analizowanym. Organ nie zgodził się również, iż w obszarze analizowanym nie znajduje się zabudowa o takim charakterze jak planowana inwestycja a stan ten uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy. Planowana zabudowa nie musi bowiem być identyczna z dotychczasową, uzasadniona jest zatem realizacja zabudowy z garażem podziemnym, jeżeli istnieje konieczność zapewnienia miejsc parkingowych nowym obiektom i częścią usługową, drogami wewnętrznymi. Pozostałe zarzuty odwołania, stanowiące o zachowaniu odpowiednich odległości od granicy działki, ewentualnego zacienienia mogą być przedmiotem rozpoznania dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego zmierzającego już do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając rażące naruszenie art. 2 pkt 1, art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 64 pkt 2 Konstytucji RP, poprzez rażące naruszenie praw podmiotowych i istoty prawa własności. Uzasadniając postawione zarzuty powtórzył uzasadnienie odwołania, dodatkowo wskazując na stanowisko organu odwoławczego, iż zapewniona jest kontynuacja funkcji cech zabudowy, gdyż w budynkach objętych obszarem analizowanym znajdują się garaże podziemne i część usługowa, które nie zostało poparte żadnymi wskazaniami konkretnych nieruchomości, na których taka zabudowa znajdowałaby się. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkować mogły uchyleniem zaskarżonych decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem, usługami w parterze oraz infrastrukturą techniczną. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy cel, jakiemu służy wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla danej inwestycji. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei w myśl art. 61 ust. 1 w/w ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, jeżeli bowiem zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 powołanej ustawy i jest zgodne z przepisami odrębnymi to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Każdy przypadek wymagający pozwolenia na budowę wydanego na podstawie ustawy Prawo budowlane musi być poprzedzony wydaniem decyzji na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym należy oddzielić te dwa etapy, tym bardziej, iż każdy z nich regulowany jest innymi przepisami, których nie wolno dowolnie czy naprzemiennie stosować. Decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie pewne ramy postępowania, ustala wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich, jej podjecie nie wymaga zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, jej wydanie nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze, iż inwestycja powstanie, gdyż dopiero po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z samą budową. Z tych względów w decyzji o warunkach zabudowy określone są zarówno wymagania dotyczące przyszłej budowy, jej wpływu na środowisko, nieruchomości sąsiednie, wymagania w zakresie warunków i wymagań w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Wydawana jest natomiast wyłącznie po przeprowadzeniu analizy architektoniczno-urbanistycznej i ustaleniu w jej wyniku, iż spełnione są łącznie wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uwagi na taki właśnie charakter decyzji ustalającej warunki zabudowy zarzuty skarżącego dotyczące ewentualnego zacienienia, podwyższonego poziomu hałasu i naruszenia prawa własności, obniżenia wartości nieruchomości nie mogą dotyczyć tego etapu procesu inwestycyjnego. Jak już wyjaśniono jest to etap procesu inwestycyjnego, który znajduje oparcie w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuty strony, aby mogły wywołać pożądany przez nią skutek, winny zostać podniesione na kolejnym etapie tj. po złożeniu przez inwestora projektu budowlanego i wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Natomiast podnoszony zarzut braku zabezpieczenia interesów osób trzecich nie znajduje oparcia w materiale sprawy, ponieważ w zaskarżona decyzja w pełni zabezpiecza te interesy. W pkt II.4 decyzji Prezydent Miasta Ł. nakazał aby obiekt budowlany został zaprojektowany zgodnie z obowiązującymi przepisami ze szczególnym uwzględnieniem interesów osób trzecich stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, m.in. w zakresie dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, ochrony przed zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż zarzuty strony, jak słusznie wskazywał organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie znajdują oparcia w materiale sprawy i nie mogą skutecznie wpłynąć na zmianę zaskarżonej decyzji. Na tym etapie organ zabezpieczył interesy osób trzecich w sposób, jaki wyznaczają obowiązujące przepisy prawa, ewentualne spory sąsiedzkie rodzące się po zrealizowaniu inwestycji w zależności od ich rodzaju znajdą rozwiązanie przed organami nadzoru budowlanego lub przed sądem powszechnym, w przypadku naruszenia prawa własności czy immisji. Przechodząc do kontroli merytorycznej poprawności zaskarżonego aktu Sąd orzekający w pełni podziela, oparte na obszernym materiale sprawy, stanowisko organu, iż planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza urbanistyczno-architektoniczna została przeprowadzona w odniesieniu do obszaru analizowanego wyznaczonego wokół działki inwestycyjnej, stanowiącego trzykrotną szerokość frontu działki, co stanowi 60 m. Taki sposób wyznaczenia przedmiotowego obszaru odpowiada wymaganiom prawnym przewidzianym w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. Jednocześnie zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały na kopii mapy obejmującej teren, którego wniosek dotyczy. Przechodząc do analizy poszczególnych warunków zakreślonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodzić należy się z organem administracji, iż znajdująca się w obszarze analizowanym zabudowa pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W oparciu o zgromadzony w sprawie obszerny materiał dowodowy stwierdzić należy, iż w obszarze analizowanym przeważa zabudowa wielorodzinna, budynki jednorodzinne stanowią jej uzupełnienie. Budynki zlokalizowane na działkach nr 76 i 75, przy ul. A [...] i [...], oraz dalej w kierunku ul.B tworzą zabudowę pierzejową, przeciwną pierzeję ulicy A tworzy zabudowa wielorodzinna o trzech lub czterech kondygnacjach z incydentalnie usytuowanymi budynkami jednorodzinnymi dwukondygnacyjnymi. Działka inwestycyjna z jednej strony sąsiaduje z zabudową wielorodzinną z drugiej budynkiem jednorodzinnym. W obszarze analizowanym występują w parterach budynków wielorodzinnych funkcje usługowe i handlowe. Wobec powyższych wyników analizy zgodzić należy się z organem, iż planowana inwestycja odpowiada charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej, zaskarżona decyzja dotyczy bowiem zabudowy wielorodzinnej z garażem, usługami w parterze oraz infrastrukturą techniczną. W tym miejscu podkreślić trzeba, iż pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnia systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień inwestora po to aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008r., sygn.akt II OSK 58/07, niepubl., dostępny w Systemie informacji Prawnej LEX, Lex nr 465665). Na uwagę zasługuje również fakt, iż omawiany przepis nie zastrzega, iż planowana zabudowa ma być identyczna z już istniejąca tak aby tworzyła jednorodną całość. Założenie takie nie jest możliwe do wypełnia gdyż w obszarze analizowanym znajdują się obiekty budowlane zrealizowane w różnych, czasami bardzo odległych, okresach czasu, co za tym ich powstanie niewątpliwie obwarowane było innymi warunkami. W konsekwencji nie jest dopuszczalne aby zabudowa była ściśle jednorodna należałoby bowiem przyjąć założenie, iż jeżeli tak to każdą nowopowstającą zabudowę należy dopasować do najwcześniej powstałej, a zatem najstarszej, przy takim założeniu nie byłoby możliwe zrealizowanie żadnej nowej inwestycji budowlanej z uwagi na jej sprzeczność z obecnie obowiązującymi przepisami. Z tych względów nie jest uzasadniony zarzut skarżącego, iż planowana inwestycja zaburzy istniejący ład urbanistyczny, gdyż niewątpliwie stanowi jego kontynuację. Na marginesie zauważyć należy, iż inwestor zmienił swoje pierwotne założenie, iż realizowany będzie garaż podziemny, natomiast nawet jeśli nie uczyniłby tego, to okoliczność, iż w sąsiednich zabudowaniach takich garaży nie ma, nie dyskwalifikuje przedmiotowej zabudowy właśnie z uwagi na poodnoszone już okoliczności wyłączające konieczność zachowania jednorodnej architektoniczno i urbanistycznie zabudowy. Kontrola wyznaczonych parametrów zabudowy tj. linii zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej, wielkość powierzchni zabudowy, geometria dachu, pozwala na stwierdzenie ich zgodności z postanowieniami ustawy a w szczególności §4-§8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Linia zabudowy wyznaczona została jako kontynuacja linii zabudowy budynku na działce nr 79 przy ul.A [...]. Wobec ustalenia wskaźników powierzchni zabudowy do powierzchni terenu na obszarze analizowanym pomiędzy wartościami 0,18-0,56, ustalony dla inwestycji średni wskaźnik powierzchni zabudowy na 0,40 należy uznać za prawidłowy. Podobnie ustaloną szerokość elewacji frontowej, gdzie średnia szerokość elewacji frontowych budynków mieszkalnych w obszarze analizowanym jest równa 16,3 m jednakże z uwagi na występująca przy ulicy A zabudowę pierzejową oraz zaproponowany sposób zagospodarowania terenu inwestycji – ściana szczytowa planowanego budynku frontowego ma być posadowiona w śladzie ściany szczytowej istniejącego budynku w granicy z działką sąsiednią nr 79, dopuszcza się powiększenie średniej szerokości elewacji spornego obiektu o 20%, co daje wartość 19,56 m. Jednocześnie z uwagi na ustalenie, iż tak wyznaczona szerokość elewacji odpowiada szerokości działki inwestycyjnej organ zastrzegł, iż jest dopuszczalne aby szerokość elewacji frontowej planowanego budynku od ulicy A wypełniała całą szerokość działki, pod rygorem spełnienia wszystkich warunków technicznych wynikających z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przeprowadzona analiza potwierdza również zasadność ustalonej wysokości planowanego obiektu na 11 m, gdyż w obszarze analizowanym znajdują się budynki I-IV kondygnacyjne, zaś średnia wysokość jest równa 11 m, zatem dopuszczalne było określenie takiej właśnie wysokości budynku. Jak również wskazanej geometrii dachu, spośród budynków uwzględnionych w analizie większość z nich ma dachy dwuspadowe z kalenicami skierowanymi równolegle do ulicy, o spadkach połaci dachowych z przedziału 5º-45º, wartości te odpowiadają tym wyznaczonym dla inwestycji. Kontrola zaskarżonej decyzji w kontekście pozostałych warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy, uzasadnia stanowisko organu administracji architektoniczno-budowlanej, iż planowana inwestycja spełnia je wszystkie. Niewątpliwie bowiem ma zapewniony dostęp do drogi publicznej jaką jest ulica A, jak również zaopatrzenie w odpowiednie media, a sama działka, jak wynika z wypisu z rejestru gruntów, ma charakter budowlany, a projekt decyzji został uzgodniony z odpowiednimi organami m.in. z zarządcą ulicy A. Należy również wskazać na oświadczenia pełnomocnika skarżącego wypowiedziane w toku rozprawy, które potwierdzają występowanie odpowiedniej zabudowy w obszarze analizowanym co do jej funkcji, to jest sklepu z częściami zamiennymi i budynków z garażami. W sprawie nie ma również znaczenia, aby przypisany był konkretnym działkom atrybut przeznaczenia, czy są to działki przeznaczone pod usługi czy pod sklepy, kwestie te zostały wyjaśnione we wcześniejszej części uzasadnienia. Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Natomiast podnoszone w skardze zarzuty strony skarżącej odnoszą się do przepisów Prawa budowlanego, do których rozstrzygania organy administracji architektonicznej nie mają kompetencji. Drobne uchybienia organów administracji nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. ar