II SA/Łd 944/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA: Tomasz Zbrojewski (spr.), Sędziowie: WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska, p.o. WSA: Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K.L. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : umorzenia postępowania administracyjnego p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, 2) zwrócić skarżącej K.L. kwotę 10 (dziesięć) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. II S.A./Łd 944/01 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku o przyznanie uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej. W uzasadnieniu decyzji Kierownik Urzędu wskazał, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż stosownie do treści art. 4 ust 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. Nr 87, poz. 395 ze zm.) wnioski o przyznanie uprawnienia do świadczenia pieniężnego osoby zainteresowane mogły składać do Kierownika Urzędu do dnia 31 grudnia 1999 r. W niniejszej sprawie strona nie przedstawiła dowodów, iż wniosek o przyznanie ww. uprawnienia złożyła w ustawowym terminie. Powyższą decyzję K.L. zaskarżyła do Sądu w dniu 10 maja 2001 roku, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała losy swojej rodziny w okresie II Wojny Światowej, deportację na przymusowe roboty na rzecz III Rzeszy w okolice K., wskazała na trudności związane z uzyskaniem dokumentów koniecznych do uzyskania pomocy finansowej za świadczenie z tytułu pracy przymusowej. Skarżąca podkreśliła, iż w niniejszej sprawie po raz pierwszy zwróciła się do Stowarzyszenia Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę mającego siedzibę w Ł. w piśmie z dnia 2 czerwca 1992 r. na które nie uzyskała odpowiedzi. Skarżąca wskazała, iż w dniu 23 lutego 1996 r. otrzymała pismo z Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie, z którego wynikało, iż fundacja nie znalazła podstaw do przyznania pomocy finansowej za świadczenie pracy przymusowej, z uwagi na brak wszystkich dokumentów potwierdzających w/w okoliczności i rozstrzygnęła sprawę negatywnie. W dalszej części uzasadnienia skargi K.L. podniosła, iż w dniu 16 lutego 2001 r. otrzymała decyzję Nr [...] z dnia [...] wydana przez Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, w uzasadnieniu której wskazano, iż została pozbawiona prawa do ubiegania się o świadczenie pieniężne z tytułu pracy przymusowej z uwagi na to, iż wniosek o przyznanie w/w świadczeń złożyła po terminie tj. po dniu 31 grudnia 1999 r. Skarżąca wskazała, iż uchybienie terminowi do złożenia wniosku nastąpiło nie z jej winy, ale było spowodowane opóźnieniami w uzyskaniu odpowiednich dokumentów potwierdzających jej prawo do ubiegania się o świadczenia z tytułu deportacji. W odpowiedzi na skargę z dnia 19 czerwca 2001 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie wskazując, iż skarżąca została pozbawiona prawa do ubiegania się o świadczenie pieniężne z tytułu pracy przymusowej z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku o przyznanie w/w świadczeń. Kierownik Urzędu podkreślił ponadto, iż termin z art. 4 ust 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniach pieniężnych przysługujących osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich jest terminem materialnym i nie podlega przywróceniu. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wskazał, że Fundacja ,,Polsko- Niemieckie Pojednanie" jest instytucją w pełni samodzielną i przy wypłacaniu odszkodowań kieruje się własnymi wewnętrznymi przepisami, a nie przepisami cytowanej ustawy. Pismem z dnia 29 stycznia 2004 r. i precyzującym je pismem z dnia 10 lutego 2004 r. K.L. cofnęła skargę, powołując się na okoliczność iż w miesiącu sierpniu 2003 r. otrzymała zawiadomienie z Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie w Warszawie o przyznaniu świadczeń pieniężnych ze środków fundacji, wobec czego sprawa jest bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący cofnął ze skutkiem prawnym skargę. W myśl art. 60 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zatem następstwem procesowym cofnięcia skargi ze skutkiem prawnym jest umorzenie przez Sąd postępowania. Zanim jednak Sąd umorzy postępowanie z tej przyczyny obowiązany jest z urzędu poddać kontroli skuteczność cofnięcia skargi - z tego punktu widzenia, czy tego rodzaju czynność procesowa skarżącego nie jest niezgodna z prawem i czy nie spowoduje ona pozostawienia w obrocie prawnym decyzji administracyjnej dotkniętej jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Jeżeli sąd nie wyrazi zgody na cofnięcie skargi - uznając je za niedopuszczalne – w takim wypadku cofnięcie skargi nie wywołuje skutków prawnych. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wada nieważności. Należy zatem uznać, iż skarżąca K.L. składając pisemne oświadczenie woli z dnia 28 stycznia 2004 r. skorzystała z przysługującego jej prawa do cofnięcia skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 60 i 161 §1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 46 ust.2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz 368 ze zm.), w związku z art. 97 §1 i 2 powołanej ustawy- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz.U. nr 153 poz.1271) należało orzec jak w postanowieniu. Z uwagi na treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, Sąd nie podjął orzeczenia przewidzianego w art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.