II SA/Łd 947/13

Dnia 9 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant St. Specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 roku sprawy ze skargi M. C. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta R. w rejonie ulic: A-B-C, przedłużenie D, do terenów PKP postanawia: - zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lodzi. LS Pismem z dnia 12 sierpnia 2013 r. M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej R. z dnia [...] nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta R. w rejonie ulic: A - B - C, przedłużenie D, do terenów PKP. Uzasadnił swój interes prawny w kwestionowaniu przedmiotowej uchwały tym, że jest właścicielem nieruchomości gruntowych położonych na obszarze uchwalonego planu o numerach geodezyjnych 44/1, 44/2, 44/3 i 45. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie naruszone zostały zasady sporządzania uchwalonego planu miejscowego. Skarżący zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) poprzez niewskazanie w planie wskaźnika intensywności zabudowy, bowiem wskazanie jedynie maksymalnej powierzchni zabudowy, tj. 60% powierzchni działki, nie spełnia wymogu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Stwierdził, że doszło do naruszenia przysługującego mu prawa własności poprzez brak ustalenia zasad kształtowania sposobu wykonywania prawa własności w zakresie dostępu do drogi publicznej tj. art. 2 pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy. Skarżący podniósł także naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) poprzez niezamieszczenie w planie dla obszarów oznaczonych symbolami 1UC (działki o nr 5/1, 5/2, 6, 7, 44/1, 44/2, 44/3, 45), 3U (działki o nr 46, 43/2) oraz 2U (działki o nr 4/4 i 3/9) ustaleń dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i sieci infrastruktury technicznej. Zdaniem skarżącego organ naruszył także § 106 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. nr 243 poz. 2063) oraz art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez bezzasadne, nieracjonalne oraz sprzeczne z wymogami funkcjonalnymi i społeczno-gospodarczymi ładu przestrzennego podwyższenie minimalnej wysokości zabudowy do 9 m na obszarze oznaczonym symbolem 1UC, na którym dopuszczono lokalizację stacji paliw (§ 19 ust. 1 pkt 2 planu). Dodał, że plan narusza art. 2 pkt 6 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez sprzeczne z zapisami Studium wprowadzenie w miejscowym planie "strefy przestrzeni reprezentacyjnej" - strefy ogólnodostępnej (publicznej), mimo jej braku w Studium. W opinii skarżącego przy uchwalaniu planu doszło nadto do naruszenia art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie dla terenu 1UC dachów o kącie nachylenia połaci dachowych w przedziale 10-25° oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez wyznaczenie w miejscowym planie obowiązującej linii zabudowy od północnej strony terenu działek o nr 44/3 i 45 w sposób niepozwalający na wykonanie dróg pożarowych w wymaganych odległościach od budynków. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska R. wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że procedura planistyczna sporządzania projektu planu przebiegała bez zakłóceń - projekt planu uzyskał wymagane przepisami odrębnymi opinie i niezbędne uzgodnienia odpowiednich organów i instytucji. Wyjaśnił, że Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym stwierdził nieważność przedmiotowej uchwały. Rozstrzygnięcie to zostało następnie zaskarżone przez Gminę Miasta R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zauważył, że zarzut naruszenia przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2013 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisu § 4 pkt 9 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury i dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez niezamieszczenie w planie zagospodarowania przestrzennego ustaleń dotyczących zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i sieci infrastruktury technicznej" dla wskazanych w skardze terenów jest powtórzeniem zarzutu Wojewody [...] zawartego w rozstrzygnięciu nadzorczym zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W przedmiotowym stanie faktycznym, skarżący kwestionuje uchwałę Rady Miejskiej R. z dnia [...] nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta R. w rejonie ulic: A - B - C, przedłużenie D, do terenów PKP. Przed tutejszym sądem toczy się postępowanie sądowoadministracyjne (sygn. akt [...]), w którym Gmina Miasto R. zaskarżyła rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] stwierdzające nieważność uchwały nr [...], będącej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 23 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...], nie stwierdzając jednocześnie naruszenia przez organ uchwałodawczy naruszenia procedury planistycznej. Od wyroku wniesiona została skarga kasacyjna. Zatem kontroli sądu poddana została uchwała Rady Miejskiej R. w dwóch, różnych i odrębnych trybach, przy czym rozstrzygnięcie sprawy zainicjowanej skargą na rozstrzygnięcie nadzorcze (sygn. akt [...]) ma bezpośredni wpływ na możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy M. C.. Wniesienie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze skutkuje bowiem brakiem prawomocności rozstrzygnięcia Wojewody, gdyż stosownie do art. 98 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym rozstrzygnięcia nadzorcze stają się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd. W ocenie sądu rozstrzygnięcie sprawy [...] przesądzi o mocy obowiązującej zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały, co oznacza, że wynik niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku sprawy ze skargi Gminy Miasta R. na rozstrzygnięcie nadzorcze. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. a.bł.