II SA/Łd 949/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...], Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) – skrócie: "K.p.a." – w zw. z art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "Pb" – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...], nr [...], zatwierdzającą zamienny projekt budowlany dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej typu Vestas V100 - 2MW o mocy do 2000 kW, oznaczonej w projekcie jako EW A wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym oraz zjazdem z drogi gminnej na działkach nr ewid. 1, 2, 3, 4, położonych w miejscowości Ł., gm. W. i na działce nr ewid. 390 położonej w miejscowości R., gm. W. oraz zmieniającą decyzję Starosty [...] z [...] nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę ww. inwestycji, w części: - zmiany średnicy rotora ze 100 m na 110 m; - zmiany poziomu zera projektu z 165,797 m n.p.m. na 163,900 m n.p.m. oraz poziomu posadowienia fundamentu ze 161,800 m n.p.m. na 159,903 m n.p.m.; - zmiany lokalizacji turbiny, tj. przesunięcia o 5,0 m w kierunku północnym względem pierwotnego położenia. Organ II instancji przedstawił stan faktyczny, z którego wynikało, że przytoczoną wyżej decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...], sprostowaną postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], w zakresie nazwy inwestora – A Sp. z o.o., uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej działki o nr ewid. 25 i w tym zakresie umorzył postępowanie, a w pozostałej części decyzję tą utrzymał w mocy. W dniu 28 kwietnia 2016r. inwestor - A Sp. z o.o. - wystąpił o zmianę powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta [...] zatwierdził zamienny projekt budowlany dla ww. inwestycji oraz zmienił własną decyzję z dnia [...], nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W odwołaniu od tej decyzji R. P. zarzucił wydanie jej z naruszeniem art. 7, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., a także art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016, poz. 353 ze zm.) – powoływaną dalej jako "u.o.ś.". W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie organ odwoławczy przywołał treść art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane i wyjaśnił, że projektowana inwestycja położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw B., G., R., Z., K., M. D. i fragmentu miasta W., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy i Miasta W. z [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...], poz. [...]. Zgodnie z ustaleniami tego planu działki, na których zlokalizowana jest projektowana inwestycja położone są na terenie oznaczonym symbolem 10R-EW, przeznaczonym pod tereny upraw rolnych z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych. Zgodnie z treścią § 16 punktu 6 ustaleń szczegółowych, dotyczących przeznaczenia terenów, zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów powyższy plan dopuszcza w obrębie terenów przyległych do elektrowni wiatrowych, oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1R-EW do 14R-EW zasięg rzutu poziomego śmigła elektrowni wiatrowej, z zastrzeżeniem poszanowania praw osób trzecich. Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, że zamienny projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami powołanego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej organ II instancji przytoczył treść § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213 z 2010r., poz. 1397 ze zm.) – powoływanego dalej jako: "rozporządzenie" – i stwierdził, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył wydaną dla przedmiotowej inwestycji, ostateczną decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...], nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Wojewody przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami tej decyzji. Wobec powyższego zarzut odwołującej się o potrzebie uzyskania przez inwestora nowej decyzji środowiskowej nie znajduje uzasadnienia. Ponadto w ocenie organu odwoławczego zakres zmian objętych projektem zamiennym, tj. zmiana średnicy rotora ze 100 m na 110 m; zmiana poziomu zera projektu z 165,797 m n.p.m. na 163,900 m n.p.m. oraz poziomu posadowienia fundamentu ze 161,800 m n.p.m. na 159,903 m n.p.m. i zmiana lokalizacji turbiny - przesunięcie o 5,0 m w kierunku północnym względem pierwotnego położenia nie wymagają wydania "nowej" decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja środowiskowa określa bowiem m.in. rodzaj i miejsce inwestycji (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o.ś.. Załączona decyzja środowiskowa Burmistrza Gminy i Miasta W., jako miejsce usytuowania turbin wskazuje m. in. działki nr ewid. 413, 414, 411/3, 412, 415 i 397, położone w miejscowości R. gm. W.. W decyzji wskazano dopuszczalne maksymalne parametry turbiny wiatrowej, natomiast konkretyzacja zamierzeń inwestora następuje dopiero podczas projektowania inwestycji, jednak sporządzony i przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany musi się zawierać w ramach tychże parametrów. Organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie miejsce realizacji przedsięwzięcia ustalone w toku postępowania środowiskowego nie zostało zmienione (lokalizacja elektrowni wiatrowej obejmuje działki nr ewid. 1 i 2), a parametry inwestycji nie przekraczają maksymalnych parametrów wskazanych w ww. decyzji, zgodnie z którymi maksymalna średnica wirnika może wynosić 112m; maksymalna wysokość całkowita elektrowni 175m n. p. t., maksymalna moc do 3 MW i wysokość wieży do 119m. Ponadto decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji nie określa głębokości posadowienia fundamentów, dlatego zdaniem organu odwoławczego nie było potrzeby ubiegania się przez inwestora o nową decyzję środowiskową. Załączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji spełnia także wymogi § 6 i § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462 ze zm.). Na koniec organ II instancji stwierdził, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie utrudni możliwości korzystania z użytkowanej rolniczo działki odwołującego się i użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem. Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, że inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co wykazano powyżej, a tym samym, zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy, organ nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożył R. P., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania, a także naruszenie art. 72 ust. 2 pkt 1 oraz art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.ś. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w świetle art. 72 ust. 2 pkt 1 u.o.ś, każda zmiana wymagająca wydania decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, w zależności od jej zakresu, może wymagać albo wydania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albo przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Powyższy wymóg nie dotyczy jedynie w sytuacji, gdy zmiana pozwolenia będzie dotyczyć ustalenia lub zmiany formy lub wielkości zabezpieczenia roszczeń mogących powstać wskutek wykonywania działalności objętej decyzją, a także zmiany danych wnioskodawcy. Uzyskanie nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będzie natomiast konieczne, w sytuacji, gdy zmiany planowane w przedsięwzięciu będą wykraczały poza zakres warunków określonych w wydanej wcześniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, np. będą modyfikowały jego parametry. Jeśli natomiast planowane w projekcie budowlanym zmiany będą odnosiły się do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (będą modyfikowały te wymagania), wówczas zgodnie z przywołanym powyżej art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.ś., konieczne stanie się przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko, bez konieczności wydawania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dalej skarżący wskazał, że analizując ustawowy zakres decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - art. 82 ust. 1 u.o.ś. - można założyć, że dokonania ponownej oceny oddziaływania na środowisko będą wymagać zmiany dotyczące następujących elementów jej sentencji: 1. warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; 2. wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji inwestycyjnych, w szczególności w projekcie budowlanym; 3. wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii; 4. wymogów w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko; 5. wymogów ewentualnej kompensacji przyrodniczej; 6. monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 7. wymagań dotyczących ewentualnego obowiązku utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania; 8. warunków przygotowania i przedstawienia ewentualnej analizy porealizacyjnej (jej zakresu i terminu przedłożenia). W ocenie skarżącego zmiana technologii, usytuowania elektrowni, wielkości obiektu budowlanego, jego wydajności, ingerując w rodzaj przedsięwzięcia, dla którego wcześniej przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko, zdecydowanie wykracza poza zakres wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie będzie ona bowiem związana jedynie ze zamianą jednego urządzenia ograniczającego emisję na inne, a raczej z modyfikacją sposobu funkcjonowania całego obiektu. Tym samym, w wyniku zaplanowanych modyfikacji może powstać zupełnie nowe przedsięwzięcie i jako takie będzie ono wymagało wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.ś. byłoby natomiast możliwe dla tego samego przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącego zachodziła konieczność poprzedzenia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją postępowaniem w sprawie wydania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż inwestor dokonał istotnych zmian w projektach budowlanych wszystkich elektrowni wiatrowych składających się na "Park elektrowni wiatrowej B składającej się z 14 turbin o maksymalnej mocy do 3,0 MW każda, zlokalizowanych w całości w granicach gminy W. w obrębach ewidencyjnych: [...]. na działce nr ewid. 135, [...] na działkach nr ewid. 204, 147, 148, 71, 72, 73, 74, 1, 2, 32, 33, 62, 61, 215, 216, 218, 67; [...] na działkach nr ewid. 412, 413, 414, 393, 365, 366; M. na działkach nr ewid. 61, 39, 40 i G. na działkach nr ewid. 11/2, 12, co do którego została wydana decyzja środowiskowa nr [...]. Ponieważ zmiany, które przedstawił inwestor mają w ocenie skarżącego, charakter istotny, gdyż polegają na zwiększeniu średnicy rotora, co będzie miało wpływ na zasięg oddziaływania elektrowni oraz przesuwaniu turbin wiatrowych względem siebie oraz względem innych budowli położonych w ich pobliżu, co również ma niewątpliwy wpływ na obszar oddziaływania elektrowni, konieczne było aby postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało poprzedzone postępowaniem w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Zmianie ulegnie również wzajemne oddziaływanie przedmiotowego parku elektrowni wiatrowych z oddziaływaniem już istniejących elektrowni wiatrowych, które są usytuowane ok. 600 m od przedmiotowego parku. W ocenie skarżącego nowa decyzja środowiskowa powinna stanowić dopiero podstawę do wydania decyzji zamiennej w przedmiotowej sprawie, gdyż w przedmiotowej sprawie jest ona obligatoryjna w przypadku inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej. Wydanie decyzji zamiennej bez uzyskania nowej, uaktualnionej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, powoduje, że decyzja winna zostać uchylona, a sprawa przekazana organowi do ponownego rozpoznania. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty [...], a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 30 marca 2017r. A sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o oddalenie skargi. W ocenie spółki zarzuty zawarte w skardze są całkowicie bezpodstawne. Projekt budowlany zamienny zatwierdzony zamiennym pozwoleniem na budowę utrzymanym w mocy na podstawie zaskarżonej decyzji jest zgodny z wymogami określonymi w decyzji środowiskowej, której postanowienia były wiążące dla organów l i II instancji rozstrzygających w niniejszej sprawie. Spółka stwierdziła, że w przedmiotowej sprawie brak było konieczności uzyskania przez inwestora nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i konsekwentnie podniesiony przez skarżącego zarzut wydania zamiennego pozwolenia na budowę oraz zaskarżonej decyzji z pominięciem obowiązkowego uzyskania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy uznać za chybiony. Chybione są w związku z powyższym także zarzuty rzekomego naruszenia przez Wojewodę [...] art. 7, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., których w dodatku skarżący w żaden sposób nie wykazał ani nie uzasadnił. Zdaniem spółki zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a Wojewoda [...] przed jej wydaniem ponownie rozpoznał merytorycznie sprawę, w tym dokonał gruntownej analizy i weryfikacji złożonej przez Inwestora dokumentacji projektowej i jej zgodności z postanowieniami decyzji środowiskowej oraz postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto w toku obydwu postępowań administracyjnych strony miały zapewnione prawo do czynnego w nich uczestnictwa. W świetle powyższego, w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Zdaniem sądu zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę dla spornej inwestycji nie wymaga ani wydania nowej decyzji środowiskowej, ani nawet przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 2 pkt 1a w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej nie wymaga się decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określającej warunki realizacji przedsięwzięcia, jeżeli odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego obejmujące zmianę charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, w szczególności: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, nie spowoduje zmian uwarunkowań określonych w decyzji środowiskowej. Jak wynika z akt sprawy proponowana przez inwestora zmiana charakterystycznych parametrów elektrowni wiatrowej nie spowoduje jakichkolwiek zmian w zakresie uwarunkowań określonych w decyzji środowiskowej. Decyzja określa bowiem maksymalne parametry inwestycji, których inwestor nie może przekroczyć. Tak więc jeżeli inwestor mieści się w tych parametrach określonych decyzją środowiskową, to przepisy nie wymagają nowej decyzji środowiskowej. W związku z powyższym zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę ww. inwestycji, w części: - zmiany średnicy rotora ze 100m na 110m; - zmiany poziomu zera projektu z 165,797 m n.p.m. na 163,900 m n.p.m. oraz poziomu posadowienia fundamentu ze 161,800 m n.p.m. na 159,903 m n.p.m.; - zmiany lokalizacji turbiny, tj. przesunięcia o 5,0 m w kierunku północnym względem pierwotnego położenia nie mogą spowodować żadnych zmian w zakresie uwarunkowań określonych w decyzji środowiskowej, skoro decyzja ta ustala, że: maksymalna średnica wirnika może wynosić 112m, zawieszonego na wysokości do 119m n.p.t. (wysokość wieży); maksymalna wysokość całkowita elektrowni wiatrowej – wieży wraz ze śmigłem w pionie nad nią – do 175m n.p.t.; maksymalna moc do 3 MW; maksymalna moc akustyczna turbin nie może przekraczać zarówno w porze dziennej, jak i nocnej 106,5 dB. Ponadto decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji nie określa głębokości posadowienia fundamentu elektrowni, a jedynie jego powierzchnię (do 900mkw). Z tego wniosek, że inwestor – w ramach projektowanych zmian parametrów inwestycji – zmieści się w maksymalnych parametrach zakreślonych ostateczną decyzją środowiskową. Konstatacji tej nie zmienia również podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż wnioskowane zmiany dotyczą każdej z turbin, stanowiących element farmy wiatrowej. Decyzja środowiskowa bowiem uwzględniała wiele turbin i określała maksymalne dopuszczalne parametry dla wszystkich elementów inwestycji. W ocenie sądu również zmiana lokalizacji turbiny tj. przesunięcia jej o 5,0 m w kierunku północnym względem pierwotnego położenia, nie może spowodować żadnych zmian w zakresie uwarunkowań określonych w decyzji środowiskowej. Decyzja środowiskowa nie określa bowiem warunków konkretnego usytuowania obiektu budowlanego na danej działce, a jedynie określa środowiskowe warunki dla jego budowy. Innymi słowy w decyzji środowiskowej (podobnie jak w decyzji o warunkach zabudowy) określa się jedynie nr działki, na której inwestycja ma być realizowana, natomiast nie precyzuje się dokładnej lokalizacji inwestycji na działce. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że projektowana inwestycja pozostaje również w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który został dostosowany właśnie na potrzeby budowy całej farmy wiatrowej. Na terenie, gdzie plan przewiduje lokalizacje elektrowni wiatrowych grunt może być wykorzystywany wyłącznie rolniczo i obowiązuje tam bezwzględny zakaz jakiejkolwiek zabudowy z przeznaczeniem na pobyt ludzi. Proponowane przez inwestora zmiany w projekcie budowlanym z pewnością nie skutkują tym, że mamy do czynienia z zupełnie nowym przedsięwzięciem. Skoro zmiana parametrów elektrowni wiatrowej, w tym nawet zmiany technologiczne, nie wymaga zmiany decyzji środowiskowej, to tym bardziej nie wymaga wydania nowej decyzji, dla zmienianej inwestycji. Jest to bowiem nadal ta sama inwestycja - elektrownia wiatrowa – i ważnym jest tylko to, aby inwestor mieści się w parametrach określonych decyzją środowiskową i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, który mówi, że ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, przeprowadza się także jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wbrew twierdzeniom skarżącego zmiana parametrów inwestycji była przedmiotem analizy organów, które doszły do wniosku, że nie zostały naruszone wymagania określone w decyzji środowiskowej. Jak już zostało podkreślone, jeżeli zmiana parametrów inwestycji nie spowoduje przekroczenia maksymalnych parametrów dopuszczonych decyzją środowiskową, co można stwierdzić przez proste porównanie warunków z decyzji środowiskowej i danych z projektu budowlanego zamiennego, to wskazany wyżej przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej nie może znaleźć zastosowania. Skoro organ administracji architektoniczno-budowlanej uznał, że nie znajdą zastosowania przepisy art. 72 ust. 2 pkt 1 i 1a i art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, to zobowiązany był jedynie do oceny zgodności projektowanej zmiany parametrów inwestycji pod kątem jej zgodności z przepisami ustawy Prawo budowlane, tj. art. 32-35 w zw. z art. 36a ust. 1 i 3. Zdaniem sądu w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. W działaniu organu nie sposób dopatrzeć się zatem ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani też innego naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a., bowiem zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne zawiera natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W związku z tym sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. JK