II SA/Łd 951/06

Dnia 20 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Referendarz sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 roku sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; 2. przyznać adwokatowi W. H., Kancelaria Adwokacka w Ł., ul. A., wynagrodzenie w kwocie [...], powiększone o należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oraz kwotę [...] tytułem zwrotu opłaty od pełnomocnictwa i nakazać wypłacić powyższe kwoty z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność zażalenia Z. P. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] odmawiające "uzupełnienia co do rozstrzygnięcia w Decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...]" w sprawie przyjęcia zgłoszenia budowy altany na działce nr ew. 412/5 oraz altany na działce nr ew. 412/6 w miejscowości B. gmina A. W uzasadnianiu zaskarżonego postanowienia wyjaśniono, iż decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu [...] zgłosił sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia zamiaru budowy altany na działce nr ewid. 412/5 oraz altany na działce nr ewid. 412/6 w miejscowości B. gm. A. W dniu [...] skarżący złożył wniosek o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji, a postanowieniem z dnia [...] Starosta Powiatu [...] odmówił uzupełnienia. Zważono, iż postanowienie wydane na podstawie art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego winno zawierać pouczenie, iż na postanowienie nie przysługuje zażalenie, można je kwestionować wraz z decyzją, której dotyczy, a termin do złożenia odwołania od decyzji z [...] biegnie od dnia doręczenia postanowienia. W wyniku błędnego pouczenia w postanowieniu inwestor Z. P. złożył w określonym terminie zażalenie na postanowienie z [...]. Podniesiono, iż zgodnie z art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast w myśl art. 142 powołanej ustawy postanowienie, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Postanowienie Starosty [...] z dnia [...], zostało wydane w oparciu o art. 111 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, iż strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia. Powyższy przepis nie przewiduje możliwości, że na postanowienie wydane w tym trybie przysługuje zażalenie, co skutkuje tym, że możliwość jego zaskarżenia przysługuje tylko w odwołaniu od decyzji. W związku z powyższym zważono, że błędne pouczenie co do możliwości odwołania zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie zmienia faktu, że zażalenie na to postanowienie nie może być uwzględnione przez organ odwoławczy. W dniu [...] Wojewoda [...] przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniesioną w dniu 12 października 2006 r. skargę Z. P. na swoje postanowienie z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. pełnomocnik skarżącego złożył oświadczenie, z którego wynika, że cofa skargę. Podniósł, iż w jego ocenie pismo skarżącego z dnia [...] oraz zażalenie na postanowienie z dnia [...] stanowią odwołanie od decyzji z [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1271 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego, na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r., cofnął skargę. Ponieważ z okoliczności faktycznych i prawnych sprawy nie wynika, aby czynność ta zmierzała do obejścia prawa lub była z innych przyczyn niedopuszczalna, Sąd na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawniony był orzec jak w sentencji. Pełnomocnikowi z urzędu przyznano wynagrodzenie w wysokości określonej w § 19 pkt 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 roku, nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w związku z art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.