II SA/Łd 952/12

Dnia 20 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 2. nakazać zwrot z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej – W. B. kwoty 500 (pięćset) złotych, zaksięgowanej w dniu [...] roku, pod poz. [...], uiszczonej tytułem wpisu od skargi. ko W. B. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. W piśmie datowanym na dzień 16 listopada 2012 roku skarżący oświadczył, iż cofa skargę i wnosi o zwrot kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uznania cofnięcia skargi za dopuszczalne. Można odmówić uwzględnienia cofnięcia skargi w ściśle określonych sytuacjach, które wprost wynikają z uregulowania przepisu art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd uznał cofnięcie skargi w przedmiotowej sprawie za dopuszczalne. W tym stanie postępowanie sądowe, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 p.p.s.a., podlega umorzeniu. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł jak w punkcie drugim postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. ko