II SA/Łd 955/16

Dnia 1 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...]; 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. kwotę 1.000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak:[...], Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. [...]-[...] P. ul. [...] 75/67, od decyzji Starosty [...] Nr [...], znak [...] z dnia [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej EW5 wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi, na działkach o nr ewid. 786, 788, 790, 792, 782, 784 i 769 w miejscowości P. gm. R., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a.") w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.- dalej PBud), A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. w dniu 17 czerwca 2016 r. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej EW5 wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi na działkach o nr ewid. 786, 788, 790, 792, 782, 784 i 769 w P., gm. R. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonym wniosku, wskazując, że brak informacji i wpisu geodety w zakresie wkreślenia na projekcie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu ustalonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, projektanci oraz sprawdzający w projekt instalacji elektrycznej nie posiadają wymaganych uprawnień w tym zakresie, występuje niezgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji inwestycji, tj średnica koła zataczanego przez łopaty wirnika nie mieści się w terenie oznaczonym symbolem B4IE-W,. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 9 sierpnia 2016 r. inwestor uzupełnił dokumenty w zakresie braków wskazanych w powołanym postanowieniu. Natomiast odnosząc się do wytkniętej niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji projektowanej elektrowni przedłożył opinię urbanisty G. F. (autora zapisów planu). Autor pisma wyjaśnia w nim, ze inwestycja będzie posadowiona jedynie na działce nr 786 i 788, zaś w przestrzeni nad działkami nr 782, 784, 790, 792 będą się obracały turbiny i na terenach tych czterech ostatnich działek nie zmieni się rolne ich przeznaczenie i dotychczasowy sposób zagospodarowania. W ocenie autora pisma miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zabrania, aby łopaty turbiny wiatrowej wychodziły poza teren, oznaczony jako B4IE-W (teren ten jest wyznaczony do wyłączenia gruntów z produkcji rolnej). Przytoczoną na wstępie decyzją z dnia [...] Starosta [...] odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie wymienionym powyżej z uwagi na niezgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu plan przewiduje możliwość realizowania elektrowni wiatrowej na terenach oznaczonych symbolem I - EW. W obszarze objętym wnioskiem plan przewiduje elektrownię wiatrową na terenie działki 786 i 788, ale nie na terenach działek 782, 784, 790, 792, co do których plan zakłada rolnicze przeznaczenie. Organ podkreślił, że elektrownia to całość funkcjonalna, która obejmuje także skrzydła wiatraka, tym samym rozważając posadowienie inwestycji należy jako teren inwestycji określić teren, działania wszystkich jej elementów, a więc także obszar, na który rozciąga się praca łopat wirnika. Co oznacza, że inwestycja przedstawiona we wniosku jest z planem sprzeczna. Od powyższej decyzji organu I instancji inwestor złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Spółka podważyła stanowisko Starosty odwołując się do załączonej w toku postępowania opinii urbanisty B. F., w której autor wskazał, iż obszar, nad powierzchnią którego pracować będą łopaty wirnika nie mienia przeznaczenia rolniczego i dlatego nie został ujęty w planie jako przeznaczony na budowę elektrowni. W odwołaniu wskazano również na pozytywne uzgodnienia inwestycji dokonane przez Starostę [...] w toku postępowania środowiskowego, jak również na decyzję Wójta Gminy R. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla budowy elektrowni wiatrowych, m.in. na działkach nr 786,788, w której to decyzji Wójt potwierdził zgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko organu I instancji i zaprezentowaną wykładnię uregulowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji wyjaśnił, iż działki inwestora położone są na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] (ogł. Dz.Urz. Woj. [...] z dnia [...], poz. [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębów P. i Ł. w gminie R. Objęte projektowaną inwestycją działki inwestora o nr ewid. 786 i 788, zgodnie z ustaleniami powołanego planu znajdują się na terenie oznaczonym symbolem B4IE-W, natomiast pozostałe działki o nr ewid. 790, 792, 782, 784 i 769 na terenie oznaczonym symbolem B4R. Zgodnie z ustaleniami ogólnymi dla całego obszaru zawartymi w rozdziale 2 § 9 ust. 1 pkt 9 tekstu planu, na obszarze planu wyznacza się tereny infrastruktury technicznej - elektrowni wiatrowych, oznaczone symbolem I-EW. Ustalenia § 20 pkt 10 lit. a tekstu planu stanowią, iż wyznacza się tereny infrastruktury technicznej - elektrowni wiatrowych, oznaczone symbolem I-EW z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych i infrastruktury technicznej elektrowni wiatrowych. Pojęcie elektrowni wiatrowej zostało natomiast zdefiniowane w § 6 ust. 1 pkt 33 planu zgodnie z którym, ilekroć w uchwale jest mowa o elektrowni wiatrowej - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne i budowle stanowiące funkcjonalną całość, wykorzystujące energię wiatru do wytwarzania energii elektrycznej. Z projektu zagospodarowania działki inwestora oraz opisu do tego projektu wynika natomiast, iż na działkach o nr ewid. 786 i 788 zlokalizowana jest turbina wiatrowa wraz z łopatami, których zasięg wykracza poza wskazane działki i obejmuje działki przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod tereny rolne. Wojewoda zwrócił uwagę, że na terenach rolnych plan dopuszcza elektrownie wiatrowe w granicach obrębu P., o mocy nie przekraczającej 100 kW, realizowane wyłącznie jako związane z zaopatrzeniem w energię elektryczną zabudowy zagrodowej i/lub zabudowy służącej wyłącznie produkcji i obsłudze produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, pod warunkiem jednoczesnego spełnienia wymogów zawartych w § 11 pkt 12. Wobec ustaleń powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podzielając stanowisko organu I-szej instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż projektowana inwestycja narusza ustalenia powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto podkreślił, iż mając na względzie ustalenia art. 35 ust. 1 Pr. Bud. organ jest zobligowany do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi akt prawa miejscowego, ustanawiając przepisy powszechnie obowiązujące na danym terenie, będące podstawą wydawania decyzji administracyjnych. Tym samym Wojewoda [...] stwierdził, iż inwestor nie wypełnił obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. we wskazanym w nim zakresie, w określonym w nim terminie, co skutkowało wydaniem decyzji w trybie art.35 ust. 3 Pr. Bud. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożył inwestor - A Sp. z o.o. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) a) § 9 ust. 1 pkt 9, § 20 pkt 10 lit. a) w zw. z § 6 ust. 1 pkt 33 uchwały nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębów P. i Ł. w gminie R. (dalej w skrócie nazywanego mpzp) poprzez przyjęcie, że przepis ten nakazuje, aby łopata wirnika elektrowni wiatrowej w całości mieściła się w zakresie pola wyznaczonego w planie symbolem l-EW, b) § 33 ust. 1 i ust. 2, § 6 ust. 1 pkt 6 i pkt 10 mpzp poprzez ich pominięcie przy ocenie zgodności z mpzp przedłożonego projektu budowlanego, c) § 34 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 mpzp poprzez ich pominięcie i w konsekwencji przyjęcie, że na terenach rolnych nie można realizować infrastruktury technicznej związanej z elektrowniami wiatrowymi, w tym w szczególności, że nad tymi terenami nie mogą omiatać śmigła elektrowni wiatrowych, d) art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ich pominięcie, w sytuacji gdy przepisy te zawierają istotną dyrektywę interpretacyjną odnośnie do rozumienia treści przepisów mpzp wskazanych wyżej w pkt II. 1) lit. a), b) i c) niniejszej skargi, 2) art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wpływa na sposób użytkowania przestrzeni, która nie jest już objęta własnością właściciela gruntu. Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o uchylenie w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Starosty [...] oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w świetle przywołanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór między stroną skarżącą a organami sprowadza się do oceny, czy elektrownia wiatrowa EW5, planowana przez A Spółkę z o.o. z siedzibą w P. wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi, na działkach o nr ewid. 786, 788, 790, 792, 782, 784 i 769 w miejscowości P. gm. R. jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działki inwestora położone są na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] (ogł. Dz.Urz. Woj. [...] z dnia [...], poz. [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębów P. i Ł. w gminie R. W dalszej części uzasadnienia akt ten powoływany jest jako m.p.z.p. Poza sporem jest, że naziemne instalacje i droga dojazdowa planowane są na nieruchomościach, które w planie zostały przeznaczone pod tego typu inwestycję, ale łopaty wirnika pracować będą nad powierzchnią nieruchomości rolnych, co do których w planie pozostawiono takież przeznaczenie. Plan nie wskazuje tego obszaru jako terenu infrastruktury technicznej. Ze wskazanych przez inwestor we wniosku nieruchomości jedynie działki 786 i 788 zostały ujęte w planie , jako przeznaczone na infrastrukturę techniczną – elektrownie wiatrowe. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zgodnie z ustaleniami ust. 3 powyższego przepisu, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie inwestor został zobowiązany do usunięcia kilku nieprawidłowości złożonego projektu. Organ nie zakwestionował wykonania obowiązku poza usunięciem niezgodności z m.p.z.p. Tę zaś niezgodność w ocenie inwestora usunął on przez złożenie opinii osoby, sporządzającej plan oraz - na etapie postępowania odwoławczego - dokumentacji planistycznej, która w jego ocenie potwierdza zgodność przedsięwzięcia z planem. Zauważyć też należy, że organ wskazując nieprawidłowości projektu nie sprecyzował, w jaki sposób inwestor może usunąć stwierdzoną niezgodność z planem, co usprawiedliwia złożenie przez inwestora tak wielu dokumentów dopiero na etapie odwołania. Z unormowania przytoczonego wcześniej art. 35 ust.1 pkt PBud wynika, że organ architektoniczno-budowlany samodzielnie ocenia zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności projektowanego obiektu budowlanego z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi nakłada na organ architektoniczno-budowlany obowiązek analizy treści poszczególnych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i oceny złożonego projektu pod kątem jego zgodności z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi. Jednakże w sytuacji sporu co do wykładni zapisów planu organ może, a wręcz powinien wykorzystać wszelkie środki dowodowe w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy i usunięcia wątpliwości. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organ winien dokonać oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym wskazać, które z dowodów uznał za wiarygodne, których dowodów nie uwzględnił i z jakich przyczyn. Powyższych reguł, wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. organy nie zachowały. Jak wynika z uzasadnień obydwu kontrolowanych decyzji, organy zupełnie zignorowały dokumenty złożone przez inwestora. Skarżąca Spółka A złożyła szereg dokumentów - zaświadczenie autora zapisów planistycznych, decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia wraz z uzgodnieniem Starosty [...], decyzję Ministra Rolnictwa odmawiającą wyłączenia gruntów rolnych tych działek, wskazanych przez Wójta Gminy jako tereny inwestycji wiatrowych, na których nie będą posadowione fundamenty, wieże i drogi dojazdowe. Wszystkie te dokumenty mają potwierdzać tezę strony skarżącej o zgodności inwestycji z przyjętymi na tym terenie rozwiązaniami planistycznymi. W ocenie sądu nie było przeszkód, aby organy orzekające w niniejszej sprawie zapoznały się z prezentowanym stanowiskiem i zweryfikowały je z własnym stanowiskiem. Zarówno w decyzji środowiskowej, jak i w piśmie urbanisty wprost zawarto ocenę, że realizacja spornej inwestycji jest zgodna z m.p.z.p. Przy tym w uzasadnieniu pisma urbanisty wyjaśniono, ze wyznaczając tereny przeznaczone pod budowę elektrowni wiatrowych organ planistyczny miał na uwadze jedynie tereny służące do instalowania naziemnych elementów instalacji, nie uwzględniono potencjalnych chociażby gabarytów skrzydeł, ich zasięgu w przestrzeni a to z uwagi na to, że praca łopat wirnika nie powoduje zmiany sposobu użytkowania terenów rolnych. Urbanista powołał się przy tym na stanowisko wyrażone przez Ministra Rolnictwa. Stanowisko to jest o tyle istotne, że wskazuje ono kierunek intencji autorów tych rozwiązań planistycznych, a także kierunek pożądanej wykładni zapisów planu, potwierdzając trafność wniosku inwestora, ze zaplanował budowę elektrowni w sposób niesprzeczny z planem. Złożone dokumenty zdają się wskazywać na to, że zamiarem organu planistycznego było wskazanie pod budowę wiatraków tych terenów, na których posadowione będą fundamenty i postawiona wieża, zorganizowana droga dojazdowa. Nie wskazano zaś jako terenów IE-W tych nieruchomości, które jedynie w ten sposób "dotknięte będą skutkami inwestycji, że nad ich powierzchnią działać będą ramiona rotora. Natomiast rozważając możliwość posadowienia elektrowni na nieruchomościach wskazanych w planie jako tereny IE-W organ winien przede wszystkim zweryfikować, czy elektrownia spełnia parametry wskazane w ogólnych zapisach planu, to jest w § 11 pkt 12. Określono tu m.in. odległości turbiny od psa przelotów i głównymi ostojami gniazdowania ptaków, odległości od napowietrznych linii elektroenergetycznych, maksymalną wysokość elektrowni w stanie wzniesionego skrzydła, konieczność zachowania wymogów akustycznych. Te parametry zdają się nie budzić wątpliwości organu, skoro organ w wezwaniu z dnia 20 lipca 2016 roku do usunięcia braków projektu tych kwestii nie podniósł. Zatem należałoby wnosić, że wymagane w § 11 parametry inwestycja spełnia. W ocenie sądu nietrafnie też Wojewoda odwołuje się do treści § 34 ust.1 pkt d ( a nie, jak wskazano w uzasadnieniu § 11 pkt 12) dla uzasadnienia tezy, że plan nie dopuszcza realizacji wnioskowanej elektrowni. Zgodnie z zawartym tu unormowaniem plan dopuszcza elektrownie wiatrowe na terenach rolniczych oznaczonych symbolem R w granicach obrębu P., o mocy nie przekraczającej 100 kW, realizowane wyłącznie jako związane z zaopatrzeniem w energię elektryczną zabudowy zagrodowej i/lub zabudowy służącej wyłącznie produkcji i obsłudze produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, pod warunkiem jednoczesnego spełnienia wymogów zawartych w przepisach odrębnych. Podsumowując tę część rozważań, unormowanie § 34 ust.1 pkt d planu powoływane przez Wojewodę, nie niweczy ogólnych zasad realizacji elektrowni wiatrowych na terenach oznaczonych symbolem IE-W, uregulowanych w innych zapisach planu, cytowanych zresztą przez organ II instancji. Taka interpretacja § 11 pkt 12 i § 34 planu wynika też z załączonej prze inwestora prognozy oddziaływania na środowisko (załącznik nr 7 do odwołania), w której wprost na stronie 34 podano, że "w projekcie planu wyznaczono możliwość realizacji elektrowni, oznaczone symbolami I-EW. Dodatkowo możliwość realizacji elektrowni wiatrowych przewidziano dla terenów rolniczych R, jednak wyłącznie w obrębie P., z dodatkowymi ograniczeniami". Innymi słowy plan przewiduje, że elektrownie co do zasady realizowane mogą być na terenach infrastruktury technicznej, oznaczonych symbolem IE-W oraz – w drodze wyjątku, jako elektrownie na potrzeby obsługi własnych gospodarstw rolnych, na terenach rolniczych R, ale tylko w obrębie P. i przy spełnieniu określonych w § 34 warunków. Bezspornie zaś wniosek Spółki A nie dotyczy elektrowni realizowanej w trybie § 34 m.p.z.p. Co więcej, porównanie wielkości również innych działek wskazanych na rysunku planu jako tereny przeznaczone pod budowę elektrowni wiatrowych wskazuje, że w istocie niemożliwa byłaby budowa żadnej z planowanych elektrowni, ujętych w decyzji środowiskowej, pomimo zachowania parametrów technicznych, o których mowa w § 11 pkt 12 planu. Reasumując, w pełni usprawiedliwiony jest wniosek skarżącej Spółki A, że wyznaczając tereny B 4IE-W organ miał na uwadze parametry części naziemnych elektrowni wiatrowych, ale nie uwzględniał zasięgu łopat wirnika, gdyż praca łopat ani nie powoduje zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, ani też nie wiąże się ze zmianą sposobu zagospodarowania. Oszczędność w zakresie przeznaczania gruntów na tereny elektrowni wiatrowej oparto m. in. na konsekwentnym stanowisku Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazującym, iż na cele nierolnicze powinny być przeznaczone wyłącznie tereny, które ulegają przekształceniu w wyniku realizacji inwestycji. Natomiast pozostałe grunty, te w zasięgu rotora, ponieważ zachowują swój rolniczy charakter, nie powinny być przeznaczane na cele nierolnicze. Zaprezentowana przez Ministerstwo Rolnictwa wykładnia legła, jak się wydaje u podstaw konkretnych rozwiązań, przyjętych w miejscowym j planie zagospodarowania przestrzennego. Wskazano w nim tereny, na których dopuszcza się tego typu inwestycje. Wśród nich także działki objęte wnioskiem w niniejszej sprawie. Bez wątpienia z załączonych dokumentów wynika, że motorem doprowadzenia planu do obecnego kształtu był zamiar wprowadzenia do terenów umożliwiających realizację elektrowni wiatrowych. W rozpoznawanej sprawie wykładnia zaprezentowana przez organy rozstrzygające wniosek Spółki A prowadziłaby do zniweczenia efektów pracy planistycznej, bowiem na żadnej z działek wskazanych w planie niemożliwe byłoby zrealizowanie tego typu inwestycji.. Przestrzeń zajęta podczas pracy wiatraka przez obracające się skrzydła, choć nie zmienia rolniczego charakteru użytkowania, wykracza poza przestrzeń działek, na których ma zostać posadowiona część naziemna instalacji. Przy wykładni organów, że inwestycja dopuszczalna będzie tylko wówczas, gdy jako teren pod nią planowany uwzględnione zostaną również nieruchomości, na których części naziemnej nie będzie, a jedynie przestrzeń nad nią dotknięta będzie działaniem skrzydła, powodowałaby pozorność zapisów planu w tym znaczeniu, ze plan jedynie pozornie dopuszczałby taką inwestycję. To z pewnością nie było zamierzeniem uchwałodawcy. Już chociażby powyższe wątpliwości winny były skłonić organy do uzyskania wyjaśnienia organu planistycznego co do spornych zapisów. Ponadto wykładnia dokonana przez organy jest nie do pogodzenia z zasadą państwa prawa. Za wysoce niepożądaną należy uznać sytuację, gdy inwestor w toku w procedury ubiegania się o realizację przedsięwzięcia uzyskuje krańcowo sprzeczną wykładnię tych samych unormowań , bowiem organ architektoniczno-budowlany inaczej interpretuje przepisy miejscowego planu zagospodarowania niż organ planistyczny. W zaistniałej sytuacji – wobec konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego obu zakwestionowanych decyzji – Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c", w związku z art. 135 p.p.s.a. W punkcie drugim wyroku, na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej. Prowadząc ponownie postępowanie organy administracji winny zastosować się do oceny prawnej wyrażonej w niniejszym uzasadnieniu wyroku, zarówno co do ustalenia, czy planowana inwestycja spełnia parametry określone w § 11 pkt 12 planu, jaki i konieczności pełnej oceny zebranego materiału dowodowego, jak i zastosowania prawa materialnego, w szczególności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. (art. 153 P.p.s.a.). ds