II SA/Łd 956/10

Dnia 27 września 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B.C. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi B.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w Centrum Rehabilitacyjno – Opiekuńczym w Ł. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Ł., w pozostałej części oddalić wniosek. AG II SA/Łd 956/10 U z a s a d n i e n i e B.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w Centrum Rehabilitacyjno – Opiekuńczym w Ł. Jednocześnie skarżący wystąpił z żądaniem przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Składając wniosek na urzędowym formularzu skarżący wniósł natomiast o zwolnienie od kosztów sadowych. W konsekwencji należało uznać, iż przedmiotem wniosku skarżącego jest przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zarówno zwolnienie od kosztów sądowych, jak i ustanowienie adwokata. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący jest osobą niepełnosprawną, niesamodzielną. Skarżący otrzymuje rentę w wysokości 847 złotych, które pokrywają pobyt w placówce opiekuńczej oraz zakup leków. Strona nie zadeklarowała posiadania żadnego innego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. Wnioskodawca oświadczył również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przede wszystkim należy zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącej leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżąca uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada ona majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy w pierwszej kolejności na treść art. 214 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Jednakże stosownie do art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Oznacza to, iż w związku z udziałem w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawie ze skargi na decyzję dotyczącą ustalenia odpłatności za pobyt w placówce opiekuńczej, skarżący nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W konsekwencji wniosek skarżącego w tej części nie może zostać uwzględniony. Rozważenia zatem wymagają jedynie przesłanki przyznania stronie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata. Mając na uwadze okoliczności przedstawione w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego w tej części zasługuje na uwzględnienie. Na uwadze należało mieć przede wszystkim fakt, iż skarżący jest osobą niepełnosprawną i deklaruje osiąganie dochodów jedynie z tytułu renty, których wysokość nie pozwala na pokrycie kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru do reprezentowania interesów strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG