II SA/Łd 958/18

Dnia 12 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 roku sprawy ze skargi J. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych - oddala skargę. a.bł. Pismem z 11 września 2018 r. J.B. wniósł do sądu administracyjnego skargę na decyzję Szefa Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z [...] odmawiającą potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z [...] odmówił J.B. potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 5 ust. 1 w zw. z art. 2 oraz art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 690 ze zm.). J.B. nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, w ustawowym terminie wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną wcześniejszą decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następuje cytując treść art. 5 ust. 1 ustawy wskazał, iż status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, iż osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ustawy. Do złożonego wniosku strona dołączyła: legitymację Stowarzyszenia Poszkodowanych przez III Rzeszę, akt weryfikacji ojca Strony Zarządu Głównego Stowarzyszenia Weteranów b. Armii Polskiej we Francji, dokument w języku francuskim z dnia 28.02.1939 r., dokument nadania Brązowego Krzyża Zasługi dla ojca strony z dnia 30.12.1936 r., kserokopie zdjęć, zaproszenie na spotkanie uczestników Powstania Warszawskiego, pismo Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Z. z dnia 24.10.1962 r. dotyczące kwestii przydziału mieszkania, zaświadczenie Zarządu Miejskiego ZMP z dnia 13.09.1950 r. o przynależności do organizacji oraz pismo Szkoły Wyższej A w Ł. z dnia 03.09.1950 r. w przedmiocie uzupełnienia danych, a ponadto decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej z dnia 7.02.2018 r. w której stwierdzono, że J.B. nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa oraz, że w archiwach Instytutu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez stronę lub przy jej udziale w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa, które w ocenie organu nie potwierdzają prowadzenia działalności opozycyjnej w myśl art. 2 ustawy lub doznania represji określonych w art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Ubiegając się o potwierdzenie statusów określonych w ustawie J.B. podniósł, że doznał represji z powodów politycznych na terenie W. w latach 1945-1948 oraz w okresie 1948-1970 na terenie Z. Stronę miano pozbawić praw obywatelskich poprzez uniemożliwienie wstępu na wyższą uczelnię, pozbawiono go po wojnie prawa do mieszkania w W. przez co został zmuszony do zamieszkania u siostry ojca w Z., odmówiono mu także przyznania mieszkania komunalnego oraz inwigilowano. Wskazanych represji wnioskodawca miał doznać represji ze strony urzędu bezpieczeństwa i funkcjonariuszy SB. Odwołując się do treści art. 6 Kpa organ wskazał, że kwerenda przeprowadzona w zasobach Instytutu Pamięci Narodowej dotycząca spełnienia warunków określonych w art. 2 i 3 ustawy przyniosła wynik negatywny. Pismem z dnia 22.02.2018 r. Instytut Pamięci Narodowej poinformował, że w jego zasobach archiwalnych znajdują się akta paszportowe strony, w których znaleziono wyrok Sądu Okręgowego w Ł. [...] Wydział Karny z dnia [...]. oddalający wniosek o zadośćuczynienie z uwagi na brak dowodów potwierdzających, że w okresie od stycznia 1944 r. do grudnia 1989 r. J.B. był prześladowany przez organ ścigania i wymiar sprawiedliwości. Dodatkowo ustalono, iż ww. nie należał do żadnej nielegalnej organizacji niepodległościowej oraz nie był internowany w związku z wprowadzeniem stanu wojennego. Biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy organ uznał, iż w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających, iż wnioskodawca prowadził działalność opozycyjną w rozumieniu przepisów ustawy, jak i doznał represji określonych w art. 3 ustawy. Z tego powodu organ nie znalazł podstaw do przyznania stronie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.B. wskazał, że decyzja z [...] Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymująca w mocy własną decyzję z [...] jest zaskakująca i niezrozumiała i budzi uzasadnione podejrzenia o niezbyt wnikliwą ocenę materiału dowodowego, co w konsekwencji prowadzi do dyskryminacji skarżącego oraz do naruszenia konstytucyjnych zasad równości, sprawiedliwości oraz nienaruszalnej ludzkiej godności. Zdaniem skarżącego decyzja zawierająca w swoim uzasadnieniu liczne ustawy, artykuły i paragrafy jest dowodem bezdusznej, biurokratycznej interpretacji przepisów prawa, a poza martwą literą prawa nie widzi jego ducha i stojącego za nim człowieka, a ponadto dowodzi braku zrozumienia szczególnej sytuacji i okoliczności, w których miały miejsce represje wobec strony z powodów politycznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Pismem procesowym z 14 listopada 2018 r. skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację, podkreślając zaniedbania i błędy popełnione przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia zaskarżonego do sądu administracyjnego stały się dokumenty przedstawione przez skarżącego, w tym zwłaszcza legitymacja Stowarzyszenia Poszkodowanych przez III Rzeszę, akt weryfikacji J.B. seniora Zarządu Głównego Stowarzyszenia Weteranów b. Armii Polskiej we Francji, dokument nadania Brązowego Krzyża Zasługi J.B. seniorowi, kserokopie fotografii przedstawiających skarżącego i J.B. seniora, zaproszenie na spotkanie uczestników Powstania Warszawskiego, pismo Prezydium Rady Narodowej w Z. z 24 października 1962r. dotyczące odmowy przydziału mieszkania, zaświadczenie Zarządu Miejskiego ZMP z 13 września 1950r.o przynależności skarżącego do tej organizacji i pismo państwowej Szkoły Wyższej A z 3 września 1950r. Ponadto z punktu widzenia procedury dotyczącej przyznania statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych (o której poniżej) istotne znaczenie ma załączona do akt ostateczna decyzja Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu z 7 lutego 2018r., zgodnie z którą skarżący nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa i nie zachowały się w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu dokumenty wytworzone przez niego lub przy jego udziale, w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Nie bez znaczenia pozostaje również informacja Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu z 22 lutego 2018r., zgodnie z którą w zasobie archiwalnym IPN odnaleziono akta sprawy [...] Sądu Okręgowego w Ł., w których wyrokiem z [...] oddalono wniosek skarżącego w przedmiocie zadośćuczynienia za represjonowanie z powodu działalności na rzecz niepodległego bytu RP skarżącego oraz jego ojca, J.B. seniora. Wniosek został oddalony, z uwagi na brak dowodów potwierdzających, ze w okresie od stycznia 1944r. do grudnia 1989r. skarżący oraz jego ojciec byli prześladowani przez organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości oraz, że należeli do organizacji niepodległościowej jak również nie byli internowani w związku z wprowadzeniem stanu wojennego. Materialnoprawną podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia były przepisy ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 690), zwanej dalej ustawą. Akt ten wprowadza dwie kategorie podmiotów, którym na gruncie tej ustawy przyznano różnorakie uprawnienia. Pierwszą kategorię, "działaczy opozycji antykomunistycznej" ustawodawca uregulował w art. 2 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Przy czym, w myśl art. 2 ust. 2 ustawy, do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 r. do dnia 12 grudnia 1981 r. Ponadto ustawa w art. 3 wprowadza definicję "osoby represjonowanej z powodów politycznych" statuując, że jest nią osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r.: 1) przebywała w: a) więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, b) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. poz. 154, z 1982 r. poz. 18, z 1989 r. poz. 178 oraz z 2011 r. poz. 342) za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 2) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 3) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym: a) na skutek działania, w tym niejawnego, wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 oraz z 2018 r. poz. 5 i 369), zwanych dalej "organami bezpieczeństwa państwa", poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni, b) była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia, c) była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu, d) została z nią rozwiązana umowa o pracę, e) została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły, f) była objęta zakazem publikacji przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, wojewódzki lub miejski urząd kontroli prasy, publikacji i widowisk albo Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk lub okręgowy urząd kontroli publikacji i widowisk przez okres dłuższy niż jeden rok; 4) była poszukiwana listem gończym, oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Należy podkreślić, że status "działacza opozycji antykomunistycznej" lub "osoby represjonowanej z powodów politycznych" może zostać potwierdzony przez właściwy organ wyłącznie osobom spełniającym warunki określone wprost przez ustawodawcę odpowiednio w art. 2 oraz art. 3 ustawy. W niniejszej sprawie, co jest niesporne, skarżący uzyskał decyzję Prezesa IPN, w której organ ten stwierdził, że skarżący nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa i w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez nią lub przy jej udziale, w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Tym samym należy wskazać, że wobec skarżącego nie zachodzą przesłanki negatywne, co do przyznania wnioskowanego statusu. Jednakże, co należy stwierdzić z całą mocą nie zachodzą też podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącego. W ocenie sądu organ prawidłowo zastosował powyższe przepisy, albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nawet z uwzględnieniem pisemnych wywodów strony, nie daje wystarczających podstaw do uznania, że wnioskodawca swą działalnością wypełnił przesłanki określone w art. 2 lub 3 ustawy o działaczach i osobach represjonowanych. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w sprawie nie budzi żadnych wątpliwości to, że skarżącego nie można uznać za osobę represjonowaną z powodów politycznych w rozumieniu ustawy o działaczach i osobach represjonowanych, albowiem brak jest w tym względzie jakichkolwiek odmiennie dowodzących dowodów. W drugiej kolejności wskazania wymaga, że rację ma organ, iż w przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy nie uzasadnia przyjęcia, że wnioskodawca w okresie wyznaczonym ustawą (art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o działaczach i osobach represjonowanych) prowadził zagrożoną odpowiedzialnością karną działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, co trafnie stwierdził także organ. Podkreślenia przy tym wymaga, że z cytowanej wyżej decyzji Instytutu Pamięci Narodowej wynika, iż w zasobach tego podmiotu brak jest informacji o działalności opozycyjnej wnioskodawcy lub o doznanych przez niego represjach. Wbrew przy tym odmiennym twierdzeniom i zarzutom skargi stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do tego, by skarżącego uznać za działacza opozycji antykomunistycznej w rozumieniu art. 2 ustawy o działaczach i osobach represjonowanych. Z preambuły tego aktu wynika, że dotyczy on tych osób, które w latach 1956-1989 z narażeniem własnego życia, wolności, majątku lub praw pracowniczych angażowały się w działalność antykomunistyczną zmierzającą do odzyskania suwerenności i niepodległości Polski. Art. 2 ust. 1 ustawy o działaczach i osobach represjonowanych doprecyzowuje, że za działacza opozycji antykomunistycznej może być uznana wyłącznie osoba, która prowadziła zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi. W sprawie brak jest także dowodów pozwalających na uznanie wypełnienia przez stronę i tych przesłanek. Nadto jego argumenty podnoszone na każdym etapie postępowania nie czynią im zadość. Organ w tym zakresie poczynił pełne i prawidłowe ustalenia odwołując się do stanowiska prezentowanego przez IPN. W tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Jednocześnie zauważenia wymaga, co także zasadnie podniósł organ, że zgodnie z art. 3 ustawy za osobę represjonowaną może być uznana jedynie taka osoba, która spotkała się z dolegliwościami wymienionymi w art. 3 ustawy o działaczach i osobach represjonowanych. Tymczasem żaden z dowodów zgromadzonych w sprawie nie potwierdza, by wobec wnioskodawcy stosowane były, z powodów politycznych, tego rodzaju środki represji, co oznacza, że skarżącego nie można było uznać za osobę represjonowaną z powodów politycznych. W ocenie sądu organ administracji dokonał właściwej wykładni przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę jego rozstrzygnięcia, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Dokonał prawidłowego dowodzenia, właściwie dokumentując okoliczności mające znaczenia dla przedmiotu rozstrzygnięcia, stosownie do wymogów art. 7 Kpa i art. 77 Kpa. Zgodnie z art. 7 Kpa organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 Kpa obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 Kpa). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Zebrał bowiem wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał analizie oraz dokonał prawidłowej jego oceny, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kpa. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, dając temu wyraz w należycie uzasadnionej decyzji. Z treści którego wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej wnioskodawcy. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Konstatacji takiej nie zmienia w żaden sposób wyrażone przez skarżącego oświadczenie wyrażające de facto subiektywną ocenę jego sytuacji w jakiej funkcjonował w latach 1956 - 1989, albowiem poza nim brak jest jakichkolwiek innych obiektywnie poddających się ocenie dowodów. Zdaniem Sądu organ nie naruszył także dyspozycji art. 107 § 1 Kpa albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane tym przepisem. Podsumowując wskazania wymaga, że rację ma organ, iż w przedmiotowej sprawie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia przyjęcia, że wnioskodawca w okresie wyznaczonym ustawą (art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o działaczach i osobach represjonowanych) prowadził zagrożoną odpowiedzialnością karną działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, co trafnie stwierdził organ. Jedynie na marginesie, w związku z treścią skargi, podnieść należy, że nie ma podstaw faktycznych i prawnych twierdzenie, iż życiorys ojca stanowi dowód antykomunistycznych poglądów skarżącego, zaś przebieg przedmiotowego postępowania nie dostarczył podstaw do przyjęcia, że w związku z nimi skarżący dozna brutalnych represji. Również na marginesie, gdyż wykracza to poza granice rozpoznawanej sprawy, zauważyć należy, że odmowa przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich z tytułu represji w czasie II wojny światowej, w tym pobytu w obozie przy ul. A w obozie w P., o którym mowa w piśmie skarżącego z dnia 14 listopada 2018r., była przedmiotem prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z dnia 25 lutego 2015r. , sygn. akt II SA/Łd 1066/14 oddalającego skargę. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) należało oddalić skargę. IB