II SA/Łd 958/21

Dnia 11 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) Protokolant asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2022 roku sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do domu pomocy społecznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...]. a.bł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z [...] r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z [...] r. w sprawie odmowy skierowania W.K. do Domu Pomocy Społecznej w B. W uzasadnieniu podjętej decyzji Kolegium wskazało, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ pierwszej instancji wymienioną decyzją, odmówił skierowania W.K. do Domu Pomocy Społecznej w B. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na art. 54 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U . z 2020 r., poz. 1876 ze zm. - u.p.s.) organ wskazał, że: - decyzją z [...] r. W.K. został skierowany do dps dla osób przewlekle somatycznie chorych na dalszy pobyt czasowy, tj. na okres do 31 grudnia 2021 r., a decyzją Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w T. z [...] r. umieszczony w Domu Pomocy Społecznej Nr [...] w T. na pobyt czasowy do 31 grudnia 2021 r., gdzie przebywa od 31 stycznia 2020 r. na podstawie wydanego zaświadczenia lekarskiego z 30 grudnia 2020 r. o stanie zdrowia oraz zaświadczenia lekarza psychiatry z 3 czerwca 2019 r., w którym jest zapis, iż może przebywać w dps o profilu ogólnym. Organ zaznaczył, że zaświadczenie lekarskie stanowi podstawę dla pracownika socjalnego do wskazania właściwej placówki. Koszt pobytu w domu pomocy, w którym obecnie przebywa W.K., tj. w DPS Nr [...] w T. wynosi 4.121,08 zł miesięcznie. Z dochodu W.K. naliczana jest odpłatność w wysokości 70%, co daje kwotę: 779,91 zł miesięcznie, zatem Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w T. (Gmina Miasto T.) dopłaca do pobytu ww. w dps miesięcznie kwotę 3.341,17 zł. Rodzice W.K. do tej pory zwalniani są z pomocy pieniężnej na jego rzecz, tj. odpłatności za pobyt w dps. W dniu 7 stycznia 2021 r. W.K. wniósł o przeniesienie do dps w B., ponieważ chciałby przebywać bliżej matki i siostry, zamieszkujących w W. Średni miesięczny koszt pobytu od 1 marca 2021 r. w DPS w B. wynosi 6.740 zł. Wobec powyższych ustaleń decyzją z [...] r. odmówiono W.K. wydania skierowania do DPS w B. , jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., wskutek odwołania W.K. uchyliło powyższą decyzje w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie pracownik socjalny wystąpił z pismem do DPS Nr [...] w T. o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego i udzielenie odpowiedzi na kilka wątpliwych zagadnień. Z informacji zawartych w wywiadzie środowiskowym wynika, że W.K. utrzymuje systematyczny kontakt z rodziną (telefoniczny kontakt z siostrą), okresowo przebywał również na urlopie u siostry i matki w W. oraz odwiedza ojca przebywającego w DPS nr [...] w T. W chwili kierowania W.K. do domu pomocy społecznej siostra już mieszkała w W. i wiedział on, że matka będzie przebywać u siostry. Ponadto z informacji uzyskanych od pracowników domu pomocy społecznej wynika, iż "chętnie nawiązuje kontakty z innymi mieszkańcami oraz personelem domu pomocy społecznej". DPS, w którym przebywa W.K. proponuje różne formy spędzania czasu wolnego oraz usługi (sala terapii zajęciowej, muzykoterapia, rehabilitacja, usługi fryzjerskie i gabinet zabiegowy), z których systematycznie korzysta. Ponadto na bieżąco zgłasza potrzebę rozmowy z psychologiem, ma zapewnioną godność, intymność oraz poczucie bezpieczeństwa. Dodatkowo ma zapewniony dostęp do lekarzy specjalistów oraz opieki pielęgniarskiej. Po ponownej analizie sytuacji W.K. organ pierwszej instancji odmówił wydania skierowania do DPS w B., z uwagi na fakt, że skierowany został do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych na podstawie zaświadczenia lekarskiego, gdzie ma zapewnione wszelkie indywidualne potrzeby oraz zapewniony zakres i poziom usług świadczonych przez dom, a w szczególności wolność, intymność, godność oraz poczucie bezpieczeństwa, jak również stopień sprawności fizycznej i psychicznej w myśl art. 55 ust. 1 i 2 u.p.s. W odwołaniu W.K. wskazał, że w jego sytuacji nic nie uległo zmianie. Placówka, w której przebywa jest przeznaczona dla osób w podeszłym wieku i nie jest domem o odpowiednim dla niego profilu. Nie ma tu dla niego odpowiedniego towarzystwa, ani terapii przystosowanej do jego schorzenia. Nie czuje się dobrze w środowisku, w którym przebywa. Proponowane usługi w domu pomocy społecznej nie są dla niego wystarczające. W DPS w B. będzie miał możliwość skorzystanie z usług realizowanych w ramach projektu PFRON. Placówka ta zapewni mu odpowiednią terapię, jak i swobodę praktyk religijnych. Nie zgodził się także z odmową z powodu możliwości finansowych organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy ww. decyzję wyjaśniło, że w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wobec skarżącego zaistniały przesłanki uzasadniające skierowanie do dps, co zostało ustalone w ostatecznej decyzji z dnia [...] r. Nie jest też sporne, że decyzja administracyjna o przyznaniu określonego świadczenia z pomocy społecznej, a więc również w zakresie skierowania do domu pomocy społecznej, może być, stosownie do art. 106 ust. 5 u.p.s. zmieniona lub uchylona, a zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody. W ocenie Kolegium o zmianie decyzji wydanej w przedmiocie zmiany domu pomocy społecznej, powinny decydować okoliczności sprawy, które podlegają ustaleniu zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie organ po rozważeniu, czy okoliczności sprawy przemawiałyby za taką zmianą uznał, że takie okoliczności nie zachodzą. Wyjaśnił, że zapewnienie kontaktów z rodziną, tj. matką i siostrą jest realizowane. Skarżący utrzymuje bowiem z nimi bardzo częsty kontakt telefoniczny. Ponadto jest osobą na tyle sprawną, że odwiedza swoich bliskich. Odległość miejsca położenia domu pomocy społecznej od miejsca zamieszkania rodziny, tj. W. również nie jest znaczna. Placówka zapewnia wszystkie niezbędne potrzeby mieszkańców, w tym różne formy spędzania czasu wolnego oraz usługi, jak sala terapii zajęciowej, muzykoterapia, rehabilitacja, usługi fryzjerskie, i gabinet zabiegowy, z których zainteresowany korzysta. Ponadto na bieżąco skarżący ma możliwość korzystania z usług psychologa, lekarza i opieki pielęgniarskiej. Organizacja placówki i świadczone w niej usługi bytowe i wspomagające uwzględniają jego wolność, godność, intymność, poczucie bezpieczeństwa oraz sprawność fizyczną i psychiczną. Sam skarżący nigdy nie zgłaszał uwag do pobytu. Jest osobą kontaktową, utrzymująca bardzo dobre relacje z innymi mieszkańcami oraz personelem. Zdaniem organu wpływ na postawę skarżącego z pewnością ma również rodzina, która chciałaby, aby przebywał blisko ich miejsca zamieszkania. Nie ulega również wątpliwości, że rozpoznanie wniosku skarżącego wymaga uwzględnienia słusznego interesu strony, o ile jednak nie koliduje to wyraźnie z ważnym interesem publicznym, który w tym przypadku zasadniczo dotyczy możliwości finansowych gminy kierującej. Dom pomocy społecznej jest jednostką budżetową finansowaną z budżetu gminy. Z uwagi na pandemię powszechnie wiadomym jest, że pogorszeniu uległa sytuacja finansowa gmin. Nie bez znaczenia jest więc również fakt, że mając miejsca w swojej placówce organ kierując osobę do placówki o znacznie wyższym koszcie utrzymania, zobligowany jest pokryć z własnych środków różnicę pomiędzy kosztem ponoszonym przez mieszkańca a kosztem utrzymania w placówce. Z pewnością w świetle ustawy o finansach publicznych nie leży to w interesie publicznym. W konkluzji Kolegium uznało, że zakres i poziom pomocy świadczonej przez placówkę, w której skarżący aktualnie przebywa, jest dostosowany do jego potrzeb i wystarczający do umożliwienia mu życia w warunkach, które uwzględniają jego wolność, intymność, godność, poczucie bezpieczeństwa oraz stopień jego fizycznej i psychicznej sprawności. Wszystkie niezbędne potrzeby zgłaszane przez skarżącego, w tym i związane z jego niepełnosprawnością są realizowane przez dom pomocy społecznej. Dom pomocy społecznej, w którym przebywa skarżący ze względu na jego niepełnosprawność realizuje indywidualne i obiektywne jego potrzeby. W.K. zaskarżył powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzająca ją decyzją organu pierwszej instancji. Wskazał, że jest nieszczęśliwy w placówce, w której obecnie przebywa. Popada w coraz większą depresję. Dlatego chciałby się przenieść do placówki, gdzie ma szansę na szczęśliwie spędzenie reszty życia. Zdaniem skarżącego w sprawie najważniejsze wydają się pieniądze, ponieważ koszt pobytu w dps w B. jest większy od dps, w którym przebywa obecnie. Zdaniem skarżącego osoba powinna być kierowana do dps przeznaczonego dla osób o podobnych schorzeniach. Dla niego dps dla osób somatycznie i przewlekle chorych okazał się miejscem nieodpowiednim. Skarżący źle czuje się wśród starszych i schorowanych osób, jest też osobą, która ze względu na swoją niepełnosprawność intelektualną czuje się inna i nieakceptowana przez w większości sprawnych pod względem intelektualnych współmieszkańców. Dlatego uważa, że najlepszym dla niego miejscem byłby dps dla osób niepełnosprawnych intelektualnie - gdzie przebywałyby osoby podobne do niego, a terapia i zajęcia też dostosowane byłyby do jego poziomu intelektualnego. Skarżący dodał, że chciałby być bliżej matki i siostry, gdyż utrzymywany z nimi kontakt telefoniczny to dla niego zbyt mało. Chciałby częściej widywać rodzinę - nie widuje jej dostatecznie często, ponieważ odległość do T. to ok. 100 km. Dojazd samochodem zajmuje 1,5 godz. Do B. to 15 km i 20 min jazdy. Jego ojciec, który przebywa w innym dps w T., jest osobą właściwie bez kontaktu, więc odwiedzanie go to nie samo co spotkania z matką i siostrą. Dostępne w obecnym dps formy spędzania czasu to tak naprawdę minimum jakie może zaoferować współczesny dps. W B. miałby o wiele bogatszą ofertę: program PFRON, mający na celu usamodzielnienie osób niepełnosprawnych, rehabilitację w ramach NFZ i PFRON, zajęcia usprawniające, hipoterapię, zajęcia informatyczne, trening emocjonalny i społeczny, zajęcia kulinarne, grupę teatralno-muzyczną, liczne wycieczki, udział w konkursach i olimpiadach dla osób niepełnosprawnych. Zdaniem skarżącego nie da się nawet porównać oferty obu dps-ów. Skarżący chciałby mieć możliwość rozwoju. W jego ocenie treść zaskarżonej decyzji sugeruje, że dobro osoby niepełnosprawnej jest sprawą drugorzędną, w stosunku do interesu publicznego i możliwości finansowych gminy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przechodząc do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2014 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1876 ze zm. – u.p.s.. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość odmowy przeniesienia skarżącego do Domu Pomocy Społecznej w B. Wskazać zatem należy, że decyzja administracyjna o przyznaniu określonego świadczenia może być stosownie do treści art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej zmieniona lub uchylona, a zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody. Z kolei przesłanki i zasady umieszczenia osoby w domu pomocy społecznej reguluje ustawa o pomocy społecznej, która w art. 54 ust. 1 stanowi, że osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Umieszczenie osoby w placówce zapewniającej właściwą ze względu na indywidualne potrzeby opiekę - jako prawo tej osoby - realizowane jest na jej wniosek, a dobór placówki dokonany przez właściwy organ wymaga akceptacji ze strony osoby umieszczanej w tej placówce. Wyjątkiem od tej reguły jest sytuacja, o której mowa w art. 54 ust 4 ustawy. Zgodnie z art. 54 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej osobę wymagającą całodobowej opieki kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem ust. 2a, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej. Przepis ten ustanawia zasadę, w myśl której właściwy organ pomocy społecznej ma obowiązek kierować osoby wymagające całodobowej opieki do domu pomocy społecznej odpowiedniego dla danej osoby kierowanej typu, położonego najbliżej jej miejsca zamieszkania chyba, że termin oczekiwania na umieszczenie w domu pomocy społecznej przekracza 3 miesiące. Unormowanie to ustanawia jeszcze jedno wyłączenie. Otóż nie kieruje się osoby wymagającej całodobowej opieki do domu pomocy społecznej odpowiedniego dla niej typu, leżącego najbliżej miejsca zamieszkania, jeżeli wymagają tego okoliczności sprawy. Okolicznościami, które należy wziąć pod uwagę przy wydawaniu decyzji w przedmiocie skierowania osoby do domu pomocy społecznej, jak i przy zmianie tej decyzji są te, wskazane w treści art. 55 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, tj. zakres świadczonych usług odpowiadający indywidualnym potrzebom osoby kierowanej z uwzględnieniem wolności, intymności, godności, poczucia bezpieczeństwa, stopnia fizycznej i psychicznej sprawności. Powyższe zaś oznacza, że organ pomocy społecznej, dokonując wyboru domu pomocy społecznej do którego ma być kierowana osoba zobowiązany jest okoliczności te brać pod uwagę, nie ograniczając się w tym zakresie tylko do typu domu pomocy społecznej, czasu oczekiwania na miejsce w tym domu, zakresu świadczonych w nim usług. Musi zatem uwzględniać indywidualne potrzeby osoby kierowanej, a zatem i jej poczucia bezpieczeństwa, które wiąże się m.in. z nastawieniem do danej placówki (i jej personelu, współmieszkańców itp.). To zaś w pełni może uzasadniać zmianę decyzji i skierowanie zgodnie z wolą samego zainteresowanego do innego, nawet dalej położonego od dotychczasowego miejsca zamieszkania, domu pomocy społecznej, pod warunkiem, że zostały spełnione pozostałe przesłanki, łącznie interpretowane z przepisów art. 54 ust. 2 i 2a u.p.s. Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] skarżący został skierowany do na pobyt czasowy do 31 grudnia 2020 r. do dps dla osób przewlekle i somatycznie chorych w T., a decyzją z [...] r. umieszczony w tej placówce. Decyzją z [...] r. W.K. został skierowany do dps dla osób przewlekle i somatycznie chorych na dalszy pobyt czasowy, tj. na okres do 31 grudnia 2021 r., a decyzją Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w T. z [...] r. umieszczony w Domu Pomocy Społecznej Nr [...] w T. na pobyt czasowy do 31 grudnia 2021r., gdzie przebywa od 31 stycznia 2020 r. na podstawie wydanego zaświadczenia lekarskiego z 30 grudnia 2020 r. o stanie zdrowia oraz zaświadczenia lekarza psychiatry z 3 czerwca 2019 r., w którym jest zapis, iż może przebywać w dps o profilu ogólnym. Akta sprawy wskazują także, że skarżący jest osobą od dzieciństwa leczoną psychiatrycznie, o rozpoznanych dysfunkcjach intelektualnych, co wynika z załączonego do odwołania zaświadczenia lekarza psychiatry. Z zaświadczenia tego wynika ponadto, że w dacie 23 sierpnia 2021 r. pacjent przyjmuje leki i pozostaje pod opieką lekarza psychiatry. Lekarz psychiatra, wydający zaświadczenie wskazał, że pacjent czuje się źle w kontekście przebywania w obecnym dps, z powodu przyczyn wskazanych w zaświadczeniu. Lekarz psychiatra wobec tego zalecił, w miarę możliwości, zmianę miejsca przebywania pacjenta na inną placówkę dps, ze względu na stan zdrowia psychicznego, jak i warunki logistyczne (bliskość rodziny). Zaburzenia psychiczne i dysfunkcję intelektualną skarżącego potwierdza także znajdujący się w aktach wywiad środowiskowy z 14 czerwca 2021 r. Pomimo powyższego Kolegium w ślad za organem pierwszej instancji niejako a priori założyło, że najkorzystniejsze jest dla skarżącego pozostanie w obecnym dps. Organ odwoławczy wskazał, że dps, w którym obecnie skarżący przebywa jest dostosowany do jego potrzeb i wystarczający do umożliwienia mu życia w warunkach, które uwzględniają jego wolność, intymność, godność, poczucie bezpieczeństwa oraz stopień jego fizycznej i psychicznej sprawności. Wszystkie niezbędne potrzeby zgłaszane przez skarżącego, w tym i związane z jego niepełnosprawnością są realizowane przez dom pomocy społecznej. Stanowisko organu pozostaje w jawnej sprzeczności ze stanowiskiem W.K. Sąd zauważa, że podstawowe gwarancje postępowania administracyjnego, do których zaliczyć należy zasadę praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, nakazują zachowanie szczególnej staranności w ramach prowadzonego postępowania. Nie bez znaczenia pozostaje charakter postępowań w przedmiocie skierowania do dps, gdyż osoby, które domagają się skierowania do domu pomocy społecznej lub zmiany decyzji w tym przedmiocie, to osoby starsze, czy schorowane, którym bez wątpienia zależy na szybkim umieszczeniu w odpowiedniej placówce. Zatem konieczność sprawnego skierowania danej osoby do domu pomocy społecznej, a następnie umieszczenia takiej osoby w wybranej placówce, leży także w interesie organów pomocy społecznej, których podstawowym zadaniem jest wspieranie osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, a rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 1 i 2 powołanej ustawy). Rozpoznanie wniosku o umieszczenie osoby w dps wymaga zatem dokładnego zbadania, a następnie wykazania w uzasadnieniu decyzji, okoliczności faktycznych, wskazanych w art. 55 ust. 1 i 2 u.p.s., to jest zakresu świadczonych usług odpowiadających indywidualnym potrzebom osoby kierowanej z uwzględnieniem wolności, intymności, godności, poczucia bezpieczeństwa, stopnia fizycznej i psychicznej sprawności. Powyższe oznacza, że organ pomocy społeczne, dokonując wyboru domu pomocy społecznej, do którego ma być kierowana osoba, zobowiązany jest wziąć te okoliczności pod uwagę, nie ograniczając się w tym zakresie tylko do typu domu pomocy społecznej, czasu oczekiwania na miejsce w tym domu, czy zakresu świadczonych w nim usług. Musi przede wszystkim uwzględniać indywidualne potrzeby osoby, w tym potrzebę kontaktu z bliskimi osobami, co wpływa na poczucie bezpieczeństwa tej osoby. W niniejszej sprawie skarżący podkreśla, że przebywa w domu dla osób przewlekle i somatycznie chorych, i ze względu na swoją niepełnosprawność intelektualną, czuje się nieakceptowany przez w większość sprawnych pod względem intelektualnych współmieszkańców domu. Powyższe stanowi podstawową przyczynę chęci zmiany obecnego dps, na taki który przeznaczony jest dla osób niepełnosprawnych intelektualnie, gdzie przebywają osoby z podobnymi co skarżący schorzeniami. Także terapia i zajęcia dostosowane są we wskazanym przez skarżącego dps w B. do potrzeb i poziomu intelektualnego skarżącego. Obejmuje ona choćby program PFRON, mający na celu usamodzielnienie osób niepełnosprawnych, trening emocjonalny i społeczny, udział w zróżnicowanych zajęciach dostosowanych do potrzeb osób niepełnosprawnych intelektualnie. Drugą przyczyną jest chęć częstszych kontaktów z matką i siostrą, które obecnie ograniczają się w większości do rozmów telefonicznych, ze względu na odległość dzieląca T. od W. Z pism procesowych składanych przez skarżącego jednoznacznie wynika, iż udzielona mu pomoc w aspektach zaspokajania jego potrzeb, które wspomagałyby go w jego trudnej sytuacji jest niewystarczająca. Skarżący twierdzi, że Dom Pomocy Społecznej w B. może mu zaoferować szeroką gamę pomocy, która mogłaby w jakimś stopniu eliminować jego ograniczenia, a takiemu twierdzeniu organ nie zaprzeczyły. Zdaniem sądu w rozpatrywanej sprawie organy nie przywiązały należytej wagi do treści art. 55 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej przy ocenie zasadności zmiany decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej - w zakresie wyboru domu pomocy społecznej, do którego strona chciałaby zostać przeniesiona. Za bezpodstawne także uznać należało argumenty dotyczące wysokości odpłatności za pobyt w dps, gdyż nie są to ustawowe kryteria skierowania do dps. Podkreślić wobec tego należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie powinny uwzględnić wskazane powyżej okoliczności, kierując się dobrem skarżącego, w tym stopniem jego psychicznej sprawności (szczególnie w kontekście okoliczności, że dps w B. jest przeznaczony dla osób niepełnosprawnych intelektualnie). Nie bez znaczenia jest także okoliczność, iż skarżący znajdzie się wśród osób jemu podobnych, przez co łatwiej będzie mu uzyskać akceptację pozostałych mieszkańców dps. Istotna jest także okoliczność, że skarżący będzie mógł utrzymywać częstsze kontakty z rodziną, nie tylko telefoniczne, szczególnie w kontekście tego, że z ojcem, jak wyjaśnił nie ma praktycznie kontaktu, prawdopodobnie ze względu na stan zdrowia ojca. W ocenie sądu powyższe okoliczności mogą uzasadniać zmianę decyzji i skierowanie zgodnie z wolą zainteresowanego do innego, nawet położonego dalej od dotychczasowego miejsca zamieszkania, domu pomocy społecznej, pod warunkiem, że zostały spełnione pozostałe przesłanki z art. 54 u.p.s. Końcowo wskazać należy także na treść Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych z 13 grudnia 2006 r., która zobowiązuje Państwo, stronę tej konwencji do zapewnienia osobom niepełnosprawnym możliwości wyboru miejsca zamieszkania i podjęcia decyzji, co do tego, gdzie i z kim będą mieszkali. Takiego wyboru odmówiono skarżącemu, co jest sprzeczne z celami pomocy społecznej. Mając na uwadze powyższe uwagi stwierdzić należy, że organy administracyjne, orzekające w niniejszej sprawie naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie wyjaśniły bowiem w sposób wyczerpujący okoliczności faktycznych sprawy i nie rozpoznały sprawy w jej całokształcie. Nie uczyniły też w związku z tym zadość obowiązkowi dotyczącemu uzasadnienia decyzji, określonemu w art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji naruszone zostały wskazane wyżej przepisy ustawy o pomocy społecznej. Ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organów będzie dokonanie raz jeszcze całościowej analizy materiału dowodowego z uwzględnieniem dotychczasowych uwag i wskazówek sądu. Reasumując, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., w zw. z art. 135 p.p.s.a., sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. is