II SA/Łd 960/25

Dnia 8 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek – Krzywicka po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu S. T. od postanowienia Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 13 października 2025 roku Nr 161/2025 Znak: WOP.7722.145.2025.BZ w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego budynku letniskowego postanawia: 1. odrzucić sprzeciw; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz S.T. kwotę 100,00 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od sprzeciwu w sprawie o sygn. II SA/Łd 960/25, zaksięgowaną w dniu 2 grudnia 2025 roku, pod pozycją [...]. Postanowieniem z dnia 13 października 2025 r. Nr 161/2025, znak: WOP.7722.145.2025.BZ Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim Nr 81/2025, znak: PINB/7355/2247/1949/AT/25 w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego budynku letniskowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ II instancji pouczył strony, iż wydane przez niego postanowienie jest ostateczne, jednakże stronom przysługuje prawo do wniesienia skargi na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, za pośrednictwem Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi, w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Postanowienie to zostało doręczone r. pr. M.N. – pełnomocnikowi S. T. – w dniu 3 listopada 2025 r. Przedmiotowe postanowienie zostało sprostowane postanowieniem Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 11 grudnia 2025 r. Nr 251/I/2025, znak: WOP.7722.145.2025.BZ. Pismem nadanym w dniu 2 grudnia 2025 r., które wpłynęło do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi w dniu 8 grudnia 2025 r., S. T. wniosła skargę na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 13 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Sprzeciw podlega odrzuceniu. Na wstępie rozważań należy jednak wskazać, iż na mocy ustawy z dnia 21 maja 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu deregulacji prawa gospodarczego i administracyjnego oraz doskonalenia zasad opracowywania prawa gospodarczego (Dz.U. z 2025 r. poz. 769, dalej również jako: "ustawa nowelizująca") zmianie uległy przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej również jako: "k.p.a.") oraz przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej również jako: "p.p.s.a."). Na mocy art. 15 pkt 4 ustawy nowelizującej do p.p.s.a. dodany został przepis art. 64f, zgodnie z którym od postanowienia, do którego odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści postanowienia może wnieść od niego sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od postanowienia". Przepisy art. 64b-64e stosuje się odpowiednio. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem postanowieniem z dnia 13 października 2025 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi na mocy art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. uchylił postanowienie organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podkreślić należy, że postanowienia ustawy nowelizującej w większości weszły w życie w dniu 13 lipca 2025 r. Zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 7 ustawy nowelizującej do wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy postępowań, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 15 (czyli p.p.s.a.) – stosuje się przepisy tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym, z wyjątkiem określonym w art. 39. W ocenie Sądu okolicznością decydującą o tym, czy w danej sprawie należy zastosować przepisy p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, czy też w brzmieniu poprzednim, będzie zatem moment wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie zaś z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Analiza treści powyższych przepisów oraz jednolitego stanowiska przyjętego w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje, iż datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi administracji publicznej, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. Jak natomiast stanowi art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż środek zaskarżenia w niniejszej sprawie został wniesiony w dniu 2 grudnia 2025 r. Jest to bowiem dzień nadania pisma w placówce pocztowej. To zaś wskazuje, iż zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, która weszła w życie w dniu 13 lipca 2025 r., a w konsekwencji od postanowienia kasatoryjnego organu II instancji nie przysługuje skarżącej skarga, lecz sprzeciw. Nie ma przy tym znaczenia fakt błędnego pouczenia o środku zaskarżenia oraz terminie do jego wniesienia. Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Jednakże błędna informacja (w tym brak pouczenia) co do prawa, trybu, terminu i sposobu złożenia przysługujących środków prawnych nie może wprawdzie powodować dla strony negatywnych konsekwencji, ale też nie może stronie dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Mylne informacje lub brak informacji co do sposobu wniesienia środków prawnych nie oznaczają, że termin do złożenia stosownych środków zaskarżenia nie rozpoczyna biegu w ogóle. Przepis art. 112 k.p.a. dla strony błędnie pouczonej stanowi gwarancję skutecznego uchylenia się od skutków uchybienia terminu stanowiącego skutek zastosowania się do błędnego pouczenia, ale przy zastosowaniu środków prawnych przewidzianych w danym postępowaniu, pozwalających na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybienia terminu (zob. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. II OSK 1363/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl"). W myśl art. 64c § 1 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Przepisy te, zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio również do sprzeciwu. Skoro zatem kwestionowane przez skarżącą postanowienie zostało doręczone jej pełnomocnikowi w dniu 3 listopada 2025 r., to termin na wniesienie sprzeciwu upływał z dniem 17 listopada 2025 r. Sprzeciw skarżącej został nadany w placówce pocztowej w dniu 2 grudnia 2025 r., a więc już po upływie wskazanego terminu, podlega zatem odrzuceniu. Uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu jest okolicznością obiektywną i samo jego stwierdzenie obliguje sąd do odrzucenia środka zaskarżenia. Jak wskazano powyżej, nie ma na to wpływu fakt błędnego pouczenia skarżących o środku zaskarżenia, w tym o terminie na jego wniesienie. Może to być jednak okoliczność uzasadniająca przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64f p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd rozstrzygnął w pkt 2 postanowienia na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a, zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.