II SA/Łd 962/12

Dnia 18 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant pomocnik sekretarza Agata Zarychta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi M. Ł. i A. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. LS Prezydent Miasta R., decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1, w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98 poz. 1071 ze zm.), odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta R., nr [...] z dnia [...], zmienionej w dniu [...] decyzją nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego branży spożywczo - przemysłowej z funkcją usługową na terenie działki nr 259/2, położonej przy ul. A w R., w obrębie [...], z wniosku J. B. W uzasadnieniu tejże decyzji organ wskazał, że wnioskodawcy, tj. M. i A. Ł. nie mają interesu prawnego, który uzasadniałby uchylenie kwestionowanej przez nich decyzji o warunkach zabudowy, bowiem decyzja ta obejmuje wyłącznie teren działki nr 259/2 i budowę obiektu handlowo-usługowego o powierzchni zabudowy 1.500 m2. Projektowana inwestycja nie jest kwalifikowana z punktu widzenia przepisów o ochronie środowiska do mogących mieć wpływ na środowisko. Teren inwestycji oddziela od nieruchomości skarżących działka nr 259/1, która nie jest objęta projektowaną zabudową i zagospodarowaniem i której nie obejmowała kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy. Zdaniem organu wpływ na nieruchomość odwołujących się i ich budynki ma wykorzystywanie działki nr 259/1, jako drogi dojazdowej, dla funkcjonowania budynku handlowego na terenie działki nr 259/2, na co wskazuje opinia biegłego J. C. sporządzona na zlecenie M. i A., małżonków Ł., jednakże postępowanie w tej sprawie prowadzi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. Od powyższej decyzji M. i A. małż. Ł. złożyli odwołanie, zarzucając obrazę przepisów prawa, poprzez nieuznanie ich za strony postępowania i nieuwzględnienie podnoszonych twierdzeń i wniosków. O interesie prawnym nie decyduje bowiem fakt, iż dwie działki bezpośrednio ze sobą graniczą, lecz to że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania drugiej. W spawie niniejszej, zdaniem odwołujących się, oddziaływanie jest bezsporne, o czym świadczy ponadnormatywny hałas i drgania z rampy rozładunkowej. Wskazali, iż organ pierwszej instancji nie przeprowadził oględzin terenu, do czego był zobligowany ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie dokonał analizy zagospodarowania terenów, ani obsługi komunikacyjnej. Zarzucili również, że decyzja o warunkach zabudowy dla budowy obiektu handlowo - usługowego wydana została z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 tejże ustawy, bowiem ich zdaniem inwestycja nie spełnia zasady dobrego sąsiedztwa, nie uzyskała zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nie jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przy wydaniu decyzji organ gminy dokonał też nieprawidłowej analizy w zakresie linii zabudowy, funkcji zabudowy i intensywności zabudowy. Wadliwie przy tym ustalił obszar analizowany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy wskazaną na wstępie decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium przypomniało, iż w postępowaniu wznowieniowym uchylenie ostatecznej decyzji może nastąpić wyłącznie z przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145 a) i b) K.p.a., podnosząc, iż w niniejszej sprawie podstawę wznowienia, a następnie szczególnej oceny stanowi przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., t.j. okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ odwoławczy wskazał także, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje wydanie decyzji o warunkach zabudowy, której rolą jest wytyczenie podstawowego kształtu projektowanej zabudowy na zasadach przewidzianych w tejże ustawie oraz wskazanie zasad ochrony interesów innych osób - osób trzecich, jak stanowi art. 54 pkt 2 lit. d) ustawy. Uszczegółowienie projektowanej inwestycji następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, na podstawie przepisów prawa budowlanego, przy uwzględnieniu ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, a zatem i wymagań związanych z ochroną interesów osób trzecich, którymi to ustaleniami organ wydający pozwolenie na budowę jest związany. Kolegium dodało, że z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich, co podkreśla art. 63 ust. 2 u.p.z.p., bowiem decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zakres ochrony interesów osób trzecich na etapie podejmowania decyzji o warunkach zabudowy oraz w trakcie wydania pozwolenia na budowę jest różny. W konsekwencji dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę podlegają rozstrzygnięciu szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania terenu i wpływu inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że już na etapie ustalenia warunków zabudowy osoby trzecie mogą w konkretnych okolicznościach wystąpić w postępowaniu w charakterze stron, choć ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera regulacji dotyczących wskazań pozwalających na definitywne ustalenie kręgu podmiotów będących stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W tej sytuacji zastosowanie znajdują art. 28 K.p.a., w myśl którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wskazano, iż dla przyznania danemu podmiotowi statusu strony decydujące jest zatem istnienie interesu prawnego lub obowiązku, rozpatrywanego wedle norm prawa materialnego, a więc prawa administracyjnego i cywilnego. W każdym jednak przypadku interes prawny musi mieć charakter osobisty, własny, indywidualny i konkretny, znajdujący potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, które uzasadniały zastosowanie określonej normy prawa materialnego. Wobec tego wymaga zbadania, jakie prawa właściciela nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji narusza decyzja o warunkach zabudowy, czy uprawnienia z tej decyzji wpływają na uprawnienia właściciela tej nieruchomości, do korzystania z niej i rozporządzania nią. Kolegium podkreśliło, że nie akceptuje poglądu, że interes prawny w sprawie ustalenia warunków zabudowy mają automatycznie właściciele działek znajdujących się w sąsiedztwie terenu inwestycji, a tym bardziej osoby, których działki znajdują się w obszarze objętym analizą urbanistyczno-architektoniczną, lecz jedynie te spośród nich, które wykażą własny i konkretny interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. Krąg stron postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest przy tym ustalany z uwzględnieniem zasady dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jako że zasada ta odnosi się do ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Kolegium wskazało, że wnioskujący nie mogą upatrywać naruszenia ich interesu prawnego w fakcie wydania kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy, który przecież jest zabezpieczony przez określone w tej decyzji warunki ochrony. Muszą one być natomiast bezwględnie uwzględnione na następnym etapie procesu inwestycyjnego związanego z wydaniem inwestorowi pozwolenia budowlanego i zatwierdzeniem projektu budowlanego obiektu oraz jego budowy. Zatem na tym etapie możliwa jest dopiero w istocie ocena rodzaju i zakresu uciążliwości związanych ze sporną inwestycją, tak jak w okolicznościach niniejszej sprawy, jako że skarżący wskazują na oddziaływanie funkcjonującego obiektu, co wiąże się z zupełnie innym przedmiotem, niż należącym do decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy podkreślił, iż oddziaływanie zabudowy objętej kwestionowaną przez skarżących decyzją, nie jest regulowane przepisami prawa ochrony środowiska, nie jest ona kwalifikowana do uciążliwych z tego punktu widzenia. Ponadto zabudowę tą dzieli z nieruchomością skarżących działka gruntu nr 259/1, nie objęta kwestionowaną decyzją o warunkach zabudowy. Z ustaleń tej decyzji wynika natomiast obowiązek komunikacji terenu inwestycji, tj. działki 259/2 z ul. B, poprzez projektowane zjazdy na tej działce. Okoliczności związane z faktycznym zagospodarowaniem, czy wykorzystywaniem działki nr 259/1 dla potrzeb zabudowy będącej przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy, nie mają zatem żadnego znaczenia dla oceny bytu tej decyzji. Powyższą decyzję M. i A. Ł. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 28 K.p.a., w związku z art. 61 ust. 1 pkt 2 i art. 54 pkt. 2 lit d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez błędne przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nie narusza interesu prawnego skarżących już na etapie ustalania warunków zabudowy dla spornego budynku handlowego mimo, iż przy wydawaniu tej decyzji oczywistym było, że działka nr 259/2, dla której była wydawana decyzja o warunkach zabudowy budynku handlowego z funkcją usługową, nie miała i nie ma dostępu do drogi publicznej dla samochodów dostawczych o tonażu powyżej 40 ton (na ulicy B, do której działka ta ma dostęp, obowiązuje zakaz poruszania się samochodów o tonażu powyżej 8 ton) i że dostęp do ulicy C, gdzie nie ma ograniczeń tonażu, będzie jedynie możliwy przez działkę nr 259/1, która graniczy bezpośrednio z działką nr 116, stanowiącą własność skarżących, i że dojazd do przedmiotowego budynku handlowego przez sąsiadującą z nami działkę, wykorzystywany przede wszystkim na dowóz towarów i materiałów do tego budynku będzie uciążliwy i będzie powodował wymierne szkody w postaci pęknięć, zarysowań i zniszczeń ścian budynków posadowionych na działce nr 116. Zdaniem skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze wadliwie nie dopatrzyło się w niniejszej sprawie takich okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie stanowiska, iż przy wydawaniu decyzji z dnia [...] o warunkach zabudowy dla budynku handlowego z funkcją usługową na nieruchomości nr 259/2 został naruszony interes prawny skarżących w rozumieniu art. 28 K.p.a., bowiem pominęło istotne okoliczności, przemawiające za tym, że interes prawny skarżących już na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowego budynku handlowego z przeznaczeniem na usługi został naruszony i to w sposób istotny w rozumieniu art. 28 K.p.a., przez co przysługuje skarżącym przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Skarżący podtrzymali stanowisko, iż w dacie wydawania kwestionowanej decyzji było oczywiste, że zlokalizowany na działce nr 259/2 budynek handlowy nie będzie miał dostępu do drogi publicznej, umożliwiającego dowóz i wywóz do niego towarów transportem samochodowym o tonażu znacznie przekraczającym 8 ton. Musiało być więc również oczywiste, że dla działki nr 259/2 dostęp do drogi publicznej (ulicy C) możliwy będzie tylko przez działkę nr 259/1, która graniczy bezpośrednio z działką nr 116, stanowiącą ich własność. Podnieśli także zarzut, iż wbrew stanowisku Kolegium w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy znany był obszar oddziaływania inwestycji i obejmował on teren działki nr 116, ponieważ bez przejazdu przez, sąsiadującą z działką skarżących, działkę nr 259/1, planowana inwestycja, pozbawiona dojazdu do drogi publicznej o nieograniczonym tonażu pojazdów, nie mogłaby funkcjonować. Skarżący wskazali, iż ich zdaniem, skoro przysługuje im prawo do bycia stroną w dalszych postępowaniach, prowadzonych przez inwestora po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, np. o pozwoleniu na budowę, to takie prawo przysługuje im na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organ drugiej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie, ustalił stan faktyczny i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...], nr [...] zmienioną w dniu [...] decyzją nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego branży spożywczo - przemysłowej z funkcją usługową na terenie działki nr 259/2, położonej przy ul. A [...] w R., w obrębie [...]. Wobec tego podkreślić wypada, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych dotkniętych jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1, art. 145 a) i art. 145 b) K.p.a. Zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145 a) i art. 145 b) następuje jednak tylko na żądanie strony. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 K.p.a.). Dopiero to postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, o czym stanowi art. 149 § 2 K.p.a. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że ani w doktrynie ani w orzecznictwie nie ma wątpliwości co do tego, że w pierwszym kolejności, po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego, organ musi zbadać, czy powołana we wniosku o wznowienie podstawa (przesłanka wznowieniowa) faktycznie zaistniała, czy też w rzeczywistości brak jest podstawy wznowieniowej, bowiem twierdzenia zawarte we wniosku o wznowienie były gołosłowne. Dopiero bowiem przesądzenie o tym, że przesłanka wznowieniowa w sprawie wystąpiła, umożliwia przejście do kolejnej fazy (etapu) postępowania, to jest już tym razem merytorycznej, rozpoznania istoty sprawy (co do meritum). Te właśnie fazy postępowania uwzględnia regulacja art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., w myśl której organ administracji publicznej, który po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 dojdzie do przekonania, że powołana we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka (podstawa wznowienia) w rzeczywistości nie zaistniała w danej sprawie, a więc brak jest podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, wydaje decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Ustalenie dopuszczalności wznowienia postępowania, w tym przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wymaga więc wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. O ile zatem po przeprowadzeniu takiego postępowania, właściwy organ stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b K.p.a., czyli nie stwierdzi wymienionych w tych przepisach przesłanek wznowieniowych, wówczas wydaje decyzję o odmowie uchylenia decyzji, objętej żądaniem wznowienia postępowania (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.). W sytuacji więc, gdy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a., właściwy organ ustali, że podanie o wznowienie postępowania nie pochodzi od podmiotu, któremu przysługiwałby przymiot strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, to wówczas wydaje decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Tak też się stało w rozpatrywanej sprawie, gdyż skarżący M. Ł. we wniosku o wznowienie postępowania - jako jego przesłankę - wskazał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wskazał także, iż działka, której jest współwlaścicielem sąsiaduje, choć nie bezpośrednio (przedziela owe nieruchomości działka 259/1) z działką, dla której ustalone zostały warunki zabudowy, wobec czego planowana inwestycja będzie w sposób bezpośredni oddziaływać na ich własność. Nie jest też sporne, że wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu zwykłym, zakończonym wskazaną wyżej decyzją z dnia [...]., zmienioną w dniu [...]. Na skutek owego żądania organ pierwszej instancji w dniu [...] wydał postanowienie o wznowieniu postępowania zakończonego wskazaną ostateczną decyzją z dnia [...], a następnie decyzją z dnia [...], na podstawie art. 151 § 1, w związku z art. 145 § 4 K.p.a. odmówił jej uchylenia, uznając, że wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, zakończonym tą decyzją. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy normą prawną określającą strony postępowania administracyjnego w przedmiocie warunków zabudowy, jest art. 28 K.p.a., myśl, którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W uchwale 5 sędziów z dnia 25 września 1995r., sygn. akt VI SA 13/95 (ONSA 1995/4/154, Lex nr 10650) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził wprawdzie, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek, lecz jednocześnie zaznaczył, iż nie każda budowa będzie rodziła uprawnienie uczestniczenia w postępowaniu właściciela sąsiedniej nieruchomości. Tym samym, po przesądzeniu zasady dopuszczalności udziału właściciela sąsiedniej nieruchomości w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, w konkretnych okolicznościach sprawy rozumianej ad casum kryterium oceny będzie wykazanie przesłanek z art. 28 K.p.a. W tejże uchwale Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił też uwagę, że nawet w wypadku inwestycji o szczególnej uciążliwości lub które wpływają na uciążliwości w środowisku naturalnym nie sposób wykluczyć, że owo oddziaływanie nie będzie wykraczać poza nieruchomość, na której wznoszony jest obiekt, a wtedy trudno byłoby poszukiwać uzasadnienia lub przesłanek z art. 28 K.p.a. po stronie właściciela sąsiedniej nieruchomości. Oznacza to, że przymiot strony i wystąpienie przesłanek z art. 28 K.p.a. właściciel sąsiedniej nieruchomości może wykazywać w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach sprawy, z wszystkimi tego konsekwencjami. Stanowisko to Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela. Należy również zwrócić w tym miejscu uwagę, że z art. 28 K.p.a. wynika, iż podstawową cechą charakteryzującą stronę postępowania administracyjnego jest jej interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, określany jako kwalifikowany interes faktyczny, tj. nie tylko interes rozumiany jako zainteresowanie podmiotu, co do danego rozstrzygnięcia administracyjnego (co wyraża interes faktyczny), ale również materialnoprawna podstawa tego zainteresowania. W doktrynie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, iż interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a., ma materialnoprawny charakter (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1995r., w sprawie o sygn. akt I SA 1326/93 i z dnia 2 czerwca 1998r., w sprawie o sygn. akt IV SA 2164/97). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Innymi słowy o tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola, czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny, a contrario - brak jest podstaw do uznania danego podmiotu jako strony postępowania administracyjnego w sytuacji, kiedy nie można ustalić przepisu prawa materialnego, z którego wywieść można byłoby jego konkretne prawa lub obowiązki. W niniejszej sprawie organ drugiej instancji uznał, że skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o warunkach zabudowy będącej przedmiotem wniosku o wznowienie, gdyż zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie przekroczy granic działki inwestora. Zdaniem organu wpływ na nieruchomość odwołujących się i ich budynki ma wykorzystywanie działki nr 259/1, jako drogi dojazdowej, dla funkcjonowania budynku handlowego na terenie działki nr 259/2, na co wskazuje opinia biegłego J. C. sporządzona na zlecenie M. i A., małżonków Ł. Zatem zakres uciążliwości wskazywanych przez skarżących, związanych z ową drogą oraz jej oddziaływanie na ich nieruchomość wiąże się z zupełnie innym przedmiotem, nie objętym kwestionowaną decyzją o warunkach zabudowy, bowiem sporna droga dojazdowa znajduje się na działce nr 259/1, oddzielającej nieruchomość skarżących od działki 259/2, objętej ustaleniami kontestowanej decyzji o warunkach zabudowy. Z ustaleń tej decyzji wynika bowiem jedynie obowiązek komunikacji terenu inwestycji, tj. działki 259/2 z ul. B, poprzez projektowane zjazdy na tej działce. W konsekwencji organy uznały, że okoliczności związane z faktycznym zagospodarowaniem, czy wykorzystywaniem działki nr 259/1 dla potrzeb zabudowy będącej przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy, nie mają znaczenia dla oceny bytu tej decyzji. W toku postępowania skarżący nie podważyli w żaden sposób tych ustaleń. Nie wykazali, że realizacja planowanej przez inwestora inwestycji, w sposób określony w decyzji o warunkach zabudowy, będzie zakłócała korzystanie z ich nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, bowiem jak słusznie zauważyły organy faktyczne wykorzystywanie działki nr 259/1 jako drogi dojazdowej do zabudowy będącej przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy, było zdarzeniem jakie nastąpiło po wydaniu tejże decyzji i dlatego nie ma znaczenia dla oceny bytu kwestionowanej decyzji, bowiem decyzja ta nie obejmowała swymi ustaleniami działki nr 259/1. W efekcie powyższego za trafne uznać trzeba stanowisko organów, iż skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i nie byli oni legitymowani do skutecznego złożenia podania o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...]. Brak przymiotu strony oznaczał zaś, że decyzja ta nie była obarczona wadą z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W istocie skarżący bowiem kwestionują zasadność istnienia na działce nr 259/1 drogi dojazdowej, czy też utwardzenia terenu, która to droga (utwardzenie) nie jest objęta kwestionowaną decyzją o warunkach zabudowy. Skutkiem takiego ustalenia, jak już wyżej wskazano, winno być zaś wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej - bez badania, czy w sprawie występują inne przesłanki wznowieniowe. Tytułem wyjaśnienia należy wskazać, iż legalność "drogi dojazdowej", zlokalizowanej na działce nr 259/1, była już przedmiotem rozważań zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 25 maja 2011r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1505/10, w efekcie skargi M. Ł. i A. Ł., uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...], nr [...] umarzająca postępowanie w sprawie legalności budowy "drogi dojazdowej", przez D Spółkę z o.o. z siedzibą w M., na działce nr 259/1, położonej w obrębie [...], w R. przy ul. B, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 6 września 2012r., w sprawie o sygn. akt II OSK 2187/12, oddalił skargę kasacyjną od w/w wyroku, wniesioną przez Spółkę D. W konsekwencji powyższych orzeczeń, sprawa której przedmiotem jest "legalność" wskazywanej przez skarżących drogi dojazdowej, zlokalizowanej na działce nr 259/1, będzie przedmiotem postępowania prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego, w którym to postępowaniu argumentacja dotycząca zasadności lokalizacji tejże drogi oraz uciążliwości wywoływanych przez samochody ciężarowe z niej korzystające i ich wpływu na nieruchomość skarżących może zostać podniesiona. Z tych względów, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa zaskarżoną decyzją skutkującego koniecznością uwzględnienia skargi i na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. LP