II SA/Łd 964/03

Dnia 25 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi K. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego oddala skargę. - II SA/Łd 964/03 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] Starosta R. zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. B. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego na cele mieszkalne, na działce nr 63, położonej przy ul. A 9 w R.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1026 ze zm.). Od powyższej decyzji odwołanie złożył K. O., właściciel sąsiedniej działki. Stwierdził on, iż już wcześniejsza budowa budynku gospodarczego w granicy z jego nieruchomością nastąpiła bez jego zgody. Nie zgadza się również na planowaną rozbudowę istniejącego budynku. Spowodowałoby to dodatkowe uciążliwości, jak: hałas, spaliny, przesłanianie widoku. Ponadto planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż mimo planowania budowy w granicy, obowiązujące przepisy nie wymagają zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na takie usytuowanie budynku. Również argument odwołującego się o niezgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego jest chybiony. Zgodność lokalizacji z planem potwierdza decyzja z dnia [...] Prezydenta Miasta R. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Treścią tej decyzji organ architektoniczno-budowlany jest związany. Ponadto, stosownie do treści § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) budynek może być usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli wynika to z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ II instancji wskazał, iż inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę z wymaganymi załącznikami, spełniając tym samym wszystkie warunki przewidziane w art. 35 ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W zaistniałej sytuacji organ architektoniczno-budowlany nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na decyzję z dnia [...] Wojewody [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył K. O. nie precyzując żądania skargi, choć z jej treści wynika, iż wnosi on o uchylenie zaskarżonej decyzji. Stwierdził, iż istniejący budynek gospodarczy W. B. wybudował w ostrej granicy z jego nieruchomością, mimo iż nigdy na taką lokalizację nie wyrażał zgody. Ponadto planowana rozbudowa dotychczasowego budynku o część mieszkalną zmienia dotychczasowy charakter budynku. Stwierdził również, iż postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą decydować za niego o ewentualnych inwestycjach, których nie ma zresztą zamiaru podejmować. Wskazał też, iż obowiązujące przepisy nadal regulują odległości budynków od granicy działki budowlanej, wynoszące 4 m dla ściany z otworami okiennymi oraz 3 m dla ściany bez takich otworów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podnosząc argumenty przytoczone już w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 wyżej powołanego aktu). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku wykazania istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Takie wady i uchybienia nie wystąpiły w rozpatrywanej sprawie. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona. Przede wszystkim podnieść należy, że zawarty w skardze zarzut K. O., iż budynek stanowiący własność inwestora, jest samowolą budowlaną, okazał się być gołosłowny. W toku rozprawy przed sądem skarżący wyjaśnił, że napisał w skardze, iż "budynek został wzniesiony bez czyjejkolwiek zgody, gdyż o prowadzonym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie był informowany". Jak wynika nadto z załączonej do akt administracyjnych mapy sytuacyjno-wysokościowej z geodezyjną inwentaryzacją urządzeń podziemnych z dnia [...] (wniosek o pozwolenie na rozbudowę pochodzi z 17 lutego 2003 r.), przedmiotowy budynek gospodarczy stanowiący własność małż. B. na mapie tej był już wówczas naniesiony. Powyższe powoduje, że zarzut samowoli, jako niezasadny, nie może spowodować oczekiwanego rezultatu. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, stwierdzić należy, co następuje: Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 1999 r., sygn. akt P 9/98 (OTK ZU 2001/2/33), orzekającym o niezgodności § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.) z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), postępowanie dotyczące dopuszczalności sytuowania obiektu budowlanego w granicy jest elementem postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę (wyrok składu siedmiu sędziów NSA z dnia 11 czerwca 2001 r. sygn. akt OSA 4/01 - ONSA 2001, z. 4, poz. 145). W tym postępowaniu zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia, czy jest dopuszczalne zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w granicy. W każdym postępowaniu o pozwolenie na budowę organ administracyjny ma obowiązek uwzględnienia art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Tym bardziej powinien pamiętać o powyższym obowiązku (zwłaszcza o ust. 2 tego artykułu), gdy postępowanie dotyczy budowy przy granicy, a właściciel nieruchomości sąsiedniej sprzeciwia się planowanej lokalizacji. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, jest ochroną bardzo szeroką, gdyż wyliczenie zawarte w cytowanym przepisie ma jedynie charakter przykładowy. Ochrona ta więc może wiązać się także z możliwością prawidłowej zabudowy lub innego zagospodarowania działki sąsiedniej, a także z możliwością korzystania z tej działki według zasad wynikających z przepisów o treści wykonywania własności lub innego prawa do nieruchomości (E. Janeczko: Dopuszczalność sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, [...] 2001, nr 10, s. 13, t. 8). Te okoliczności powinny być brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę (rozbudowę). W rozpoznawanej sprawie stwierdzić jednakowoż należy, że kwestia zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została przesądzona treścią decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] W postępowaniu o pozwolenie na budowę organ architektoniczno-budowlany był związany treścią tej decyzji i nie mógł dokonywać samodzielnej oceny przeznaczenia terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę w tym planie. Rzeczą organu administracji w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz czy jest zgodny z obowiązującym Prawem budowlanym. W tym też zakresie działając organy architektoniczno-budowlane prawidłowo oceniły, że zamierzenie inwestycyjne mieści się w warunkach określonych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Niewadliwa jest również ocena zawarta w motywach zaskarżonej decyzji, że planowana inwestycja pozostaje w zgodności z przepisami Prawa budowlanego. Przed wydaniem decyzji na rozbudowę organ budowlany właściwie ocenił, że spełnione zostały przez inwestora wymogi zawarte w art. 35, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 tej ustawy. Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę planowana rozbudowa istniejącego już w granicy budynku, przewidziana jest w bezpośrednim sąsiedztwie z niezabudowaną działką skarżącego. Udzielone przeto inwestorowi pozwolenie spełnia wymogi przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w szczególności pozostaje w zgodności z treścią § 12 ust. 6 pkt 1 tego rozporządzenia, określającym warunki usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej. Stosownie do treści tego przepisu, budynek może być usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, z zastrzeżeniem ust. 10 oraz § 271 ust. 12 pkt 1, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Rozbudowywany budynek nie posiada otworów w ścianie południowej. Analiza treści decyzji o pozwoleniu na budowę nie daje podstaw do przyjęcia, iż pozwolenie to zostało wydane z naruszeniem chronionych interesów skarżącego, o jakich mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlane, a eksponowane przez K. O. okoliczności związane z narzuceniem mu sposobu zagospodarowania jego działki w przyszłości nie mogą być uznane za naruszenie interesu prawnego skarżącego, skoro o czym była mowa wyżej, sporna rozbudowa ma być dokonana w odległościach przewidzianych obowiązującymi przepisami. W tej sytuacji nie można stwierdzić ani naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego przez organy administracyjne, które prawidłowo przeprowadziły postępowanie w sprawie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.