II SA/Łd 966/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 30 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. i R. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi gminnej dla inwestycji p o s t a n a w i a: odrzucić skargę R. W. W dniu 26 listopada 2009 r. A. W. oraz R. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi gminnej dla inwestycji. Postanowieniem z dnia 6 marca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 60 i art. 161 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej (p.p.s.a.), umorzył postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi A. W.. Zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2009r. R. W. został wezwany do wypowiedzenia się czy w skardze złożonej do WSA w Łodzi, na powyższą decyzję Wojewody [...], występuje jako pełnomocnik córki A. W., czy też, jako skarżący, zaś przypadku drugiej ewentualności R. W. został zobowiązany do wykazania swojego interesu prawnego, którego dotyczy wynik postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na wezwanie R. W. oświadczył, że jego interes prawny w rozpatrywanej sprawie oparty jest na interesie publicznym, oraz na tym, że na nieruchomości, która jest własnością jego córki A. W. – prowadzi od wielu lat pasiekę produkcyjno – doświadczalną, gdzie spędza większość czasu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie niekwestionowany jest pogląd, iż interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa, który odnosi się do uprawnień lub obowiązku danego podmiotu. Oznacza to, iż skarżący musi mieć interes prawny, który jest rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżoną decyzją. Interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Musi być to interes, który wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu" (wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2002 r., IV SA 2238/01, Monitor Prawniczy 2002, nr 12, s. 532). Inaczej mówiąc ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej, wobec tego osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98, LEX nr 41827, z dnia 5 października 1998 r., sygn. akt II SA 1104/98, LEX nr 41301, z dnia 19 stycznia 1995 r., sygn. akt I SA 1326/93, Glosa 1996/1/5, z dnia 13 grudnia 1993 r., sygn. akt I SA 1725/93, Glosa 1997/4/13, z dnia 6 września 1999 r., sygn. akt IV SA 2473/98, LEX nr 47873). W przedmiotowej sprawie legitymacja do złożenia skargi oparta została na kryterium interesu prawnego (indywidualnego), nie jak to ma miejsce m.in. w przypadku skargi wniesionej przez prokuratora na kryterium ochrony interesu publicznego, oznacza to, że zaskarżone przez R. W. rozstrzygnięcie organu administracji musi dotyczyć jego interesu prawnego, a nie naruszenia interesu ogólnego. Z akt administracyjnych załączonych do sprawy jednoznacznie wynika, że R. W.: na etapie postępowania administracyjnego był pełnomocnikiem swojej córki (pełnomocnictwo z dnia 5 września 2008r.), nie figuruje w rejestrze ewidencji gruntów i budynków jako właściciel nieruchomości położonych w rejonie objętym lokalizacją przedmiotowej drogi gminnej, co potwierdza zaświadczenie z dnia 28 sierpnia 2009r. wystawione przez Starostę [...]. Okoliczności związane z faktycznym korzystaniem z nieruchomości córki A. W. – prowadzenie pasieki produkcyjno – doświadczalnej nie mogą mieć żadnego wpływu na postępowanie w niniejszej sprawie Wobec tego, że skargę wniósł R. W., któremu w świetle przepisów prawa materialnego przymiot strony postępowania nie przysługuje, nie wykazując swojego interesu prawnego, którego dotyczy wynik postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w przedmiotowej sprawie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.