II SA/Łd 968/17

Dnia 14 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 roku sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji pozwalającej na użytkowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej oddala skargę. LS [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...] – na podstawie przepisów art. 59 ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 55 pkt 1 i 3, art. 56 i art. 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1332 ze zm.) – udzielił "B" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej C nr 29749 TNP Ł. zlokalizowanej na nieruchomości w Ł. przy ul. A 10/12 oraz określił termin zakończenia pozostałych robót, to jest montażu 3 anten sektorowych oraz 30 anten radioliniowych w terminie do 10 grudnia 2010 roku. Pismem z dnia 8 kwietnia 2016 roku organ powiatowy poinformował strony postępowania o planowanym terminie oględzin nieruchomości celem sprawdzenia wykonania robót budowlanych wynikających z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Pismem z dnia 22 kwietnia 2016 roku inwestor, po przekształceniu działający pod firmą "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w W. – na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257, dalej jako: "K.p.a.") – wniósł o zmianę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie poprzez wyeliminowanie obowiązku montażu trzech anten sektorowych i trzydziestu anten radioliniowych. W motywach wniosku jego autor wskazał, iż rzeczona instalacja anten nie stanowi ani robót wykończeniowych ani robót budowlanych, o jakich mowa w art. 59 ust. 3 Prawa budowlanego i dla tych prac nie jest wymagane pozwolenie na budowę czy pozwolenie na użytkowanie. W dniu 25 kwietnia 2016 roku organ przeprowadzili oględziny stwierdzając, że roboty budowlane wynikające z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie polegające na montażu 3 anten sektorowych i 30 anten liniowych nie zostały wykonane, nie zamontowano anten. Pismem z dnia 11 maja 2016 roku organ powiatowy zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Pismem z tej samej daty organ zobowiązał inwestora do złożenia pisemnych wyjaśnień poprzez przedłożenie posiadanej dokumentacji technicznej lub oświadczeń osób posiadających odpowiednie uprawnienia, dotyczących wpływu niewykonania wspomnianych prac na prawidłowość funkcjonowania przedmiotowego obiektu budowlanego. W tak ustalonym stanie faktycznym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. – na podstawie art. 155 w zw. z art. 154 § 2 K.p.a. – decyzją z dnia [...] odmówił zmiany własnej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Po rozpoznaniu odwołania inwestora, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 15 marca 2017 roku, sygn. II SA/Łd 878/16, oddalił skargę inwestora na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. W dniu 27 czerwca 2017 roku organ powiatowy zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, zapewniając jednocześnie stronom czynny w nim udział, zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. W tak ustalonym stanie faktycznym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] – na podstawie art. 162 § 2 K.p.a. – uchylił własną wcześniejszą decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosła "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w W. podnosząc, iż obowiązek nałożony decyzją o pozwoleniu na użytkowanie obejmował montaż trzech anten sektorowych oraz trzydziestu anten radioliniowych. Anteny te, to urządzenia telekomunikacyjne niebędące elementami konstrukcji nośnej obiektu, koniecznymi dla jej istnienia, prawidłowości użytkowania czy zapewnienia bezpieczeństwa. Wskazane anteny mają jedynie wpływ na ewentualny zasięg oraz moc sygnału przekazywanego przez stację. Nie mają one zatem żadnego wpływu na prawidłowość funkcjonowania obiektu budowlanego, co potwierdza oświadczenie złożone w dniu 20 lipca 2016 roku przez mgr inż. D. S. członka [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa posiadającego uprawnienia budowlanego. Ponadto, rodzaj prac, które zostały wymienione w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest nieistotny dla funkcjonowania budowli, jej bezpieczeństwa oraz jej zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i cytując treść art. 162 § 2 K.p.a. stwierdził, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej, zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 10/12, zobowiązując jednocześnie do montażu 3 anten sektorowych oraz 30 anten radioliniowych w terminie do dnia 10 grudnia 2010 roku, na podstawie art. 59 ust. 3 Prawa budowlanego. W myśl tej normy, jeżeli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. Niewątpliwie przepis ten stanowi wyjątek od zasady, że do użytkowania obiektu można przystąpić po wykonaniu całości robót budowlanych przewidzianych w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją udzielającą pozwolenia na budowę. Zobowiązuje bowiem inwestora do wykonania określonych robót budowlanych po formalnym zakończeniu budowy. Zgodnie z art. 59 ust. 4a Prawa budowlanego, inwestor jest zobowiązany zawiadomić właściwy organ o zakończeniu robót budowlanych prowadzonych po przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego, na podstawie pozwolenia na użytkowanie. Jeżeli natomiast inwestor nie wykona tych robót w wyznaczonym terminie, właściwy organ nadzoru budowlanego, powinien ją uchylić na podstawie art. 162 § 2 K.p.a. Jak podkreślił organ, określony w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie termin wykonania robót budowlanych upłynął w dniu 10 grudnia 2010 roku. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 25 kwietnia 2016 roku ustalono, że roboty nie zostały wykonane. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, organ powiatowy prawidłowo oparł rozstrzygnięcie na przepisie art. 162 § 2 K.p.a. Odnosząc się do argumentacji odwołania organ wyjaśnił, iż niewykonanie robót budowlanych określonych w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie pociąga za sobą skutki prawne przewidziane w art. 162 § 2 K.p.a. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wskazała na naruszenie art. 162 § 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. W motywach skargi jej autor wyjaśnił, iż inwestor wykonał roboty budowlane zgodnie z decyzją o pozwoleniu na użytkowanie oraz wcześniejszą decyzją Starosty [...] z dnia [...], nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej C nr 29749 TNP Ł. obejmującej: budowę strunobetonowej wieży antenowej, montaż anten, ustawienie kontenera ze sprzętem technicznym, budowę ogrodzenia, utwardzenie terenu stacji oraz budowę przyłącza kablowego eNN na terenie nieruchomości zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 10/12, działka nr 43/2 i 41/3. Inwestor zrezygnował jednak z montażu 3 anten sektorowych oraz 30 anten radioliniowych. Rezygnacja ta nie wpłynęła na prawidłowość funkcjonowania obiektu budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Mając to na względzie inwestor wystąpił o zmianę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w trybie art. 155 K.p.a. Wniosek ten nie został uwzględniony. Obowiązek nałożony decyzją o pozwoleniu na użytkowanie obejmował montaż 3 anten sektorowych oraz 30 anten radioliniowych. Anteny te, to urządzenia telekomunikacyjne niebędące elementami konstrukcji nośnej obiektu, koniecznymi dla jej istnienia, prawidłowości użytkowania czy zapewnienia bezpieczeństwa. Wskazane anteny mają jedynie wpływ na ewentualne zasięg oraz moc sygnału przekazywanego przez stację. Nie mają one zatem żadnego wpływu na prawidłowość funkcjonowania obiektu budowlanego, co potwierdza oświadczenie złożone w dniu 20 lipca 2016 roku przez mgr inż. D. S. członka [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa posiadającego uprawnienia budowlanego. Zdaniem strony skarżącej, rodzaj prac, które zostały wymienione w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest nieistotny dla funkcjonowania budowli, jej bezpieczeństwa oraz jej zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami. W ocenie strony, uchylenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w trybie art. 162 § 2 K.p.a. stanowi naruszenie generalnych norm wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę uwzględniając skargę może uchylić akt, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. może to uczynić, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którą na podstawie art. 162 § 2 K.p.a. organ pierwszej instancji uchylił własną wcześniejszą decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Przepis art. 162 K.p.a. stanowi: § 1. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony; 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. § 2. Organ administracji publicznej, o którym mowa w § 1, uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie. § 3. Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie przepisów § 1 i 2 w drodze decyzji. Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był przepis § 2. art. art. 162 K.p.a. Udzielone inwestorowi przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii cyfrowej, zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 10/12, zobowiązywało jednocześnie do montażu 3 anten sektorowych oraz 30 anten radioliniowych w terminie do dnia 10 grudnia 2010 roku, na podstawie art. 59 ust. 3 Prawa budowlanego. W myśl tej normy, jeżeli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. Niewątpliwie przepis ten stanowi wyjątek od zasady, że do użytkowania obiektu można przystąpić po wykonaniu całości robót budowlanych przewidzianych w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją udzielającą pozwolenia na budowę. Zobowiązuje to bowiem inwestora do wykonania określonych robót budowlanych po formalnym zakończeniu budowy. Zgodnie z art. 59 ust. 4a Prawa budowlanego, inwestor jest zobowiązany zawiadomić właściwy organ o zakończeniu robót budowlanych prowadzonych po przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego, na podstawie pozwolenia na użytkowanie. Jeżeli natomiast inwestor nie wykona tych robót w wyznaczonym terminie, właściwy organ nadzoru budowlanego, powinien ją uchylić na podstawie art. 162 § 2 K.p.a. Jak zasadnie podkreślił organ, określony w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie termin wykonania robót budowlanych upłynął w dniu 10 grudnia 2010 roku. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 25 kwietnia 2016 roku ustalono, że roboty nie zostały wykonane. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organy administracji prawidłowo oparły rozstrzygnięcie na przepisie art. 162 § 2 K.p.a. Analogiczny pogląd został wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 15 marca 2017 roku, w prawie sygn. akt II SA/Łd 878/16 oddalił skarga na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], który na podstawie art. 155 w zw. z art. 154 § 2 K.p.a. odmówił zmiany własnej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] nr [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi sformułowanych jako niewłaściwe i tym samym niezasadne zastosowanie przepisu art. 162 § 2 K.p.a. skarżący argumentował, iż rezygnacja z montażu 3 anten sektorowych i 30 anten radioliniowych, nie wpłynęła na prawidłowość funkcjonowania obiektu budowlanego jakim jest wieża i stacja bazowa telefonii komórkowej. Anteny te w ocenie skarżącego to urządzenia telekomunikacyjne i mają jedynie wpływ na zasięg i moc sygnału przekazywanego przez stację i nie mają żadnego wpływu na prawidłowość funkcjonowania obiektu budowlanego. Nie sposób się zgodzić z taka argumentacją. Wieża, czy szerzej stacja bazowa telefonii komórkowej jest takim obiektem budowlanym, którego parametry techniczne sygnałów antenowych a więc emisja różnego rodzaju pół elektromagnetycznych jest podstawowy elementem badania w ramach udzielanego pozwolenia budowlanego. Sama konstrukcja wieży antenowej, ułożone przewody czy wreszcie kontener, bez anten nie stanowią stacji w sensie technicznym do celów dla jakich została wybudowana, gdyż elementy te nie przekazują sygnału i jako takie nie są objęte prawidłowością funkcjonowania w przedmiotowym postępowaniu. Brak instalacji elementów – anten, do których inwestor został zobowiązany prowadzić może do zalegalizowania zupełnie innego obiektu o innych parametrach emisyjnych i w konsekwencji doprowadzić do instalowania dowolnych anten bez nadzoru nie objętych pierwotnym pozwoleniem na budowę. Wskazać również należy, iż mimo że skarżący nie podnosił argumentów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych Sąd, który nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zobligowany był także rozważyć ewentualne naruszenia w tym zakresie. Sąd jednak nie dopatrzył się uchybień na tej płaszczyźnie, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł w wyroku o oddaleniu skargi w całości. a.tp.