II SA/Łd 969/05

Dnia 10 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie uchylenia do ponownego rozpoznania decyzji dotyczącej pozwolenia wodnoprawnego p o s t a n o w i ł : umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. W dniu 7 stycznia 2004 roku Gmina U. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] znak: [...] z dnia [...] uchylającą decyzję Starosty [...] znak: [...] z dnia [..] odmawiającą M. i S. M. pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki P. na jazie młynarskim do rzędnej 177,50 metrów npm. i pobór wody na potrzeby obiektu stawowego oraz zobowiązującą do zlikwidowania bez odszkodowania piętrzenia wody na jazie na rzece P. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu 26 października 2005 roku Gmina U. cofnęła skargę wniesioną w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy obowiązującego prawa stanowią, iż skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd władny jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością (art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., w skrócie: p.p.s.a.). W zaistniałej sytuacji konieczna jest analiza postępowania organów administracji publicznej wydających decyzje w niniejszej sprawie, w celu oceny skuteczności cofnięcia skargi. Podstawę do oceny przez sąd działań administracji daje przepis art. 3 par. 1 p.p.s.a. oraz art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269). W świetle okoliczności przytoczonych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, ale również w świetle argumentów skargi należy dojść do przekonania, iż czynność cofnięcia skargi nie stanowi obejścia prawa. Podobnie brak jest podstaw do przyjęcia, iż w następstwie cofnięcia skargi utrzymana zostałaby w mocy decyzja dotknięta nieważnością. Tym samym stwierdzić wypada, iż nie występują w sprawie okoliczności mogące być podstawą do uznania niedopuszczalności cofnięcia skargi. Zatem owa czynność rezygnacji z dochodzenia przed sądem swych praw jest prawnie skuteczna i wiąże sąd. Konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania (art. 161 par. 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.