II SA/Łd 970/02

Dnia 21 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA: Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2004 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: wymeldowania z miejsca pobytu stałego p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym 2. zwrócić na rzecz skarżącej kwotę 10 (dziesięć) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi i zaksięgowaną w dniu 17 lipca 2002 roku pod poz. 1123. Dnia 28 czerwca 2002 r. A. G. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Wojewody [...] w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] dotyczącą wymeldowania jej wraz z dziećmi : P., J. i P. z pobytu stałego w lokalu nr 3 przy ul. A 27 w Ł. W dniu 30 marca 2004 r. do Sądu wpłynęło pismo informujące o zameldowaniu się skarżącej na pobyt stały pod nowym adresem. Pismem z dnia 5 kwietnia 2004 r. A. G. cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r. dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../ (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652), jest więc właściwy do rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest czynnością procesową, przez którą skarżący rezygnuje z postępowania przed sądem administracyjnym, a tym samym z rozpoznania skargi. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż oświadczenie woli strony skarżącej o cofnięciu skargi jest skuteczne, gdyż nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 wskazanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie. Na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) Sąd orzekł o zwrocie wpisu.