II SA/Łd 971/18

Dnia 7 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 roku sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego B. S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zwraca z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżącemu B. S. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem nadpłaconego wpisu sądowego, zaksięgowanego w dniu 7 września 2018 r. pod poz.[...]. a.bł. Wnioskiem z dnia 30 marca 2018 r. B. S., reprezentowany przez adwokat M. S. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta Ł. nr [...] z dnia [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji. W treści złożonego wniosku pełnomocnik B. S. jako podstawę żądania wznowienia postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a oraz wniósł o przeprowadzenie postępowania dowodowego m.in. na okoliczność daty powzięcia przez wnioskodawcę wiadomości o decyzji Burmistrza Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] Postanowieniem z dnia [...] Burmistrz Miasta Ł., w oparciu o art. 149 § 3 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania wskazując, iż strona dowiedziała się o decyzji nr [...] z dnia [...] w trybie doręczenia zastępczego w dniu 20 czerwca 2017 r. Podanie o wznowienie postępowania strona wniosła do organu w dniu 30 marca 2018r., wobec powyższego, stosownie do art. 148 § 2 K.p.a. nie został zachowany przez stronę miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Organ I instancji prowadząc postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działek nr ewid. 781/1 i 781/2 położonych w Ł. przy ul. A 34 na podstawie danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków miasta Ł. uznał za strony postępowania właścicieli działek sąsiadujących. W ewidencji gruntów brak było informacji dotyczących właścicieli działki nr 782. Jako posiadacz samoistny działki nr ewid. 782 położonej w Ł. przy ul. A 36 ujawniony był S. S. - ojciec B. S., który jak później ustalono zmarł w 1992 r. Organ uznał go za stronę postępowania i przyjął do korespondencji jego adres zameldowania na pobyt stały. Dodatkowo organ wskazał, że B.S. ten sam adres – ul. A 36 w Ł. – wskazał w odwołaniu od decyzji Starosty Powiatowego nr [...] z dnia [...] Organ I instancji uznał, iż w trybie doręczenia zastępczego strona dowiedziała się o decyzji z dnia [...] nr [...] w dniu 20 czerwca 2017 r., wobec czego złożenie podania o wznowienie postępowania w dniu 30 marca 2018r. czyli po około 9 miesiącach - nie spełnia wymogów z art. 148 § 2 K.p.a., bowiem nie został zachowany przez stronę miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł B. S., reprezentowany przez adwokat M. S., który wskazał, że podjęte postanowienie jest obarczone wadą naruszenia przepisu art. 148 § 2, 149 § 3 K.p.a., 42 § 1 i 3 K.p.a. i art. 7 i 77 K.p.a. w związku z art. 10 K.p.a. Strona zarzuciła, że decyzja wydana została z uchybieniem zasady działania organu z urzędu w zakresie ustalenia prawidłowego adresu zamieszkania strony, co doprowadziło do nieprawidłowego, niezgodnego ze stanem rzeczy, ustalenia początku biegu terminu na dokonanie czynności - złożenie wniosku o wznowienie, a w konsekwencji odmowy wznowienia. Nadto, wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowych działek, pozostaje sprzeczne z treścią powszechnie obowiązujących regulacji z zakresu procesu budowlanego i warunków technicznych jakie spełniać mają budynki. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 149 § 3 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Po przytoczeniu ustaleń organu I instancji Kolegium stwierdziło, że prawidłowo uznano w sprawie, iż w sprawie nie spełniono przesłanki z art. 148 § 2 K.p.a. i nie dochowano miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Korespondencja była kierowana do B. S. na adres jego zameldowania - ul. A 36 w Ł., uzyskany w Wydziale Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego, zatem prawidłowe było uznanie doręczenia zastępczego za skuteczne. Tym bardziej, że organ administracji publicznej nie jest obowiązany badać z urzędu, czy adres mu znany jest adresem aktualnym. Przepis art. 41 § 1 K.p.a. ustanawia bowiem domniemanie prawidłowości doręczenia pod dotychczasowym adresem, jeżeli strona, jej przedstawiciel lub pełnomocnik zaniedbali obowiązku zawiadomienia organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie o zmianie adresu. Organ zaznaczył, że adres zameldowania nie jest tożsamy z adresem zamieszkania. Nawet jeśliby organ dysponował adresem zamieszkania strony, to i tak do momentu wyraźnego wskazania przez skarżącego zmiany adresu, zobligowany był kierować swoje pisma na adres znany pierwotnie. To zaś, że Starosta Powiatowy zawiadomił stronę kierując korespondencję na inny adres niczego nie zmienia w niniejszej sprawie, wspomniana korespondencja dotyczy bowiem innego organu i innego postępowania niż rozpatrywane w niniejszej sprawie. Skoro zatem organ dysponował adresem zamieszkania strony w Ł., to zasadnie na ten adres wysłał stosowne zawiadomienie oraz dalszą korespondencję. Ponadto, doręczający przesyłki, w tym również zawierającą kwestionowaną decyzję, nie zamieścił adnotacji "adresat wyprowadził się" a jedynie "nie zastałem awizowano dnia 5 czerwca 2017r."oraz "zwrot nie podjęto w terminie". Skoro zatem decyzja nr [...] z dnia [...] organu I instancji była podwójnie awizowana przez Pocztę Polską z adnotacją "nie podjęto w terminie" (data zwrotu pisma przez operatora 20.06.2017 r.), to uznać należy doręczenie ww. za dokonane z upływem 14 dni od dnia złożenia w placówce pocztowej (zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a.). W tej sytuacji złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu 30 marca 2018r. należy uznać za bezskuteczne, bowiem złożone po upływie ustawowego terminu jednego miesiąca od daty powzięcia informacji o decyzji. Organ dodał, że jeżeliby nawet założyć, iż doręczenie zastępcze nie było skuteczne wobec wnioskodawcy bowiem, jak podnosi w zażaleniu "wszelka korespondencja kierowana na adres: ul. A 36 w Ł. nie była przez skarżącego podejmowana, albowiem nie zamieszkuje on, jak również ktokolwiek inny, pod ww. adresem. Nieruchomość tam zaewidencjonowana znajduje się w stanie degradacji", to pod ocenę należy wziąć kwestię doręczenia stronie przesyłki zawierającej decyzję o pozwoleniu na budowę, z której to B. S. powziął informację o decyzji ustalającej warunki zabudowy dla rzeczonej inwestycji. Jak wynika z materiału dowodowego przesyłka zawierająca decyzję o pozwoleniu na budowę doręczona została pod adres w W. na ul. A w dniu 15 lutego 2018r. Przesyłka ta została odebrana przez dorosłego domownika E. S. przebywającą pod tym samym adresem. W tej sytuacja złożenie wniosku strony o wznowienie postępowania w dniu 30 marca 2018r., a więc 45 dni po dacie powzięcia informacji o decyzji, zdaniem organu, również świadczy o niedotrzymaniu terminu przewidzianego na ta czynności w art. 148 § 1 K.p.a. I bez znaczenia pozostaje okoliczność powołania przez stronę, że "faktycznie decyzja doręczona została w dniu 27 lutego 2018r." bowiem termin przekazania przez E. S. decyzji wnioskodawcy pozostaje bez znaczenia dla postępowania. Strona poza gołosłownym twierdzeniem o dacie otrzymania decyzji nie złożyła żadnych uprawdopodobniających ten fakt dokumentów. Przy czym to na wnioskodawcy spoczywa, obowiązek przedstawienia faktów, czy dokumentów dających rękojmię wiarygodności, podnoszonych we wniosku twierdzeń. Wyjaśnienie natomiast kwestii sfałszowania podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zdecydowanie nie leży w gestii Samorządowego Kolegium Odwoławczego ani też Burmistrza Miasta Ł.. Bez znaczenia pozostaje również kwestia nie przeprowadzenia przez organ przesłuchania B. S. na okoliczność "faktycznego otrzymania przesyłki" bowiem, jak w aktach sprawy widnieje dokument, który wyraźnie datę tę określa i nie zmieni tego nawet fakt złożenia zeznań przez stronę, że była to zupełnie inna data. Kolegium stwierdziło tym samym, że odmowa wszczęcia postępowania wznowieniowego w okolicznościach niniejszej sprawy jest uzasadniona i zgodna z prawem. Natomiast zarzut, iż wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowych działek, pozostaje sprzeczne z treścią powszechnie obowiązujących regulacji z zakresu procesu budowlanego i warunków technicznych jakie spełniać mają budynki, pozostaje w tej sytuacji poza prowadzonym postępowaniem. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł B. S., reprezentowany przez adw. M. S.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 148 § 2 K.p.a. w zw. z art. 42 § 1 K.p.a. w zw. z art. 44 § 3 i 4 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieustalenie przez organ właściwego miejsca zamieszkania strony, a skutkiem tego - niezasadne przyjęcie, że skarżący uchybił ustawowemu terminowi złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wskazano na naruszenie art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuzasadnioną odmowę dopuszczenia dowodu z przesłuchania strony na okoliczność daty doręczenia decyzji, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy w zakresie daty doręczenia decyzji skarżącemu, a w konsekwencji naruszenie art.145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę wznowienia postępowania w sytuacji, w której skarżący, będący stroną postępowania, nie brał w nim udziału bez własnej winy, a jedynie z uwagi na niedoręczenie mu decyzji. Wobec tego strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia organu II instancji, uchylenie w całości postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ I instancji zaniechał ustalenia adresu zamieszkania skarżącego, wbrew obowiązkowi wynikającemu z zasady działania organu z urzędu wyrażonej w art. 7 K.p.a. Skarżący wielokrotnie podnosił, że nieruchomość położona przy ul. A 36 w Ł. od lat nie jest zamieszkiwana - ani przez skarżącego, ani przez kogokolwiek innego. Fakt ten nie jest trudny do ustalenia, gdyż nieruchomość znajduje się w stanie degradacji. Co więcej - organy procesu budowlanego (Starostwo Powiatowe w Ł.) dysponowały aktualnym adresem zamieszkania skarżącego. Mimo to, organ I instancji doręczał korespondencję kierowaną do skarżącego na adres przy ul. A 36 w Ł., zaś organ odwoławczy uznał takie działanie za prawidłowe. Tymczasem stosownie do przepisu art. 42 § 1 K.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w miejscu zamieszkania. W orzecznictwie i doktrynie zgodnie podkreśla się, że poprzez pojęcie miejsca zamieszkania rozumie się miejsce stałego pobytu faktycznego osoby fizycznej. Nie należy pojęcia tego utożsamiać z miejscem zameldowania. W sytuacji, w której skarżący nie będący podmiotem inicjującym postępowanie, nie podejmował kierowanej do niego korespondencji organ tym bardziej powinien dochować należytej staranności by zrealizować zasady postępowania z art. 7 i 42 § 1 K.p.a. tj. ustalić prawidłowy, aktualny adres zamieszkania, a następnie dokonać doręczeń pod tak ustalony adres. W orzecznictwie wskazuje się także, że w postępowaniu wszczynanym z urzędu obowiązkiem organu jest ustalenie prawidłowego (aktualnego) adresu strony, w celu dokonywania doręczeń korespondencji w toku postępowania. Judykatura stoi na stanowisku, że organ administracji nie może powołać się na przepis art. 41 § 2 kpa, jeżeli strona zmieniła miejsce zamieszkania przed wszczęciem postępowania z urzędu, a także wówczas, gdy nie jest to pierwsze postępowanie w sprawie. Ponadto wskazano, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż warunkiem zastosowania przepisu art. 44 K.p.a. jest, aby adresat pisma istotnie mieszkał pod wskazanym adresem i aby nie było możliwe doręczenie mu pisma w sposób przewidziany w art. 42 K.p.a. i art. 43 K.p.a. W przedmiotowej sprawie organ nie podjął żadnych kroków mających na celu sprawdzenie, czy adres zamieszkania jest prawidłowy, skarżący zaś wykazał, że nie zamieszkuje pod adresem, na który kierowano korespondencje. Skarżący podniósł, że z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika ponadto, że organ kwestionuje także datę, w której skarżący rzeczywiście dowiedział się o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, tj. datę doręczenia decyzji o pozwoleniu na budowę. W odniesieniu do tej okoliczności skarżący zgłaszał wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania - decyzja ta, mimo podpisu E. S. (małżonki skarżącego), nie była doręczona prawidłowo w dacie widniejącej na potwierdzeniu doręczenia. Organy obu instancji, odmówiły jednak przeprowadzenia niniejszego dowodu, zakładając, że potwierdzenie doręczenia jest dowodem niepodważalnym. Tak postawione założenie, przeczy jednak zasadom określonym w art. 75 § 1 i art. 7 K.p.a. i prowadzi do rażącego naruszenia tychże przepisów. Skarżący podkreślił, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Skarżący o fakcie wydania decyzji o warunkach zabudowy dowiedział się w dniu 27 lutego 2018 roku od innego organu występującego w procesie budowlanym (Starosta Powiatowy). Wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez pełnomocnika skarżącego w dniu 30 marca 2018 r., a zatem ustawowy termin 30-dniowy został zachowany. Konsekwencją naruszenia przez organ powołanych przepisów było z kolei naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę wznowienia postępowania w sytuacji, w której skarżący, będący stroną postępowania, nie brał w nim udziału bez własnej winy z uwagi na niedoręczenie mu decyzji. Skarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Ł. o odmowie wznowienia postępowania, czym usankcjonował stan naruszenia powyższego przepisu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest ustalenie, czy wniosek B. S. o wznowienie postępowania oparty na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w sprawie dotyczącej decyzji Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w Ł. przy ul. A 34 został złożony w terminie wskazanym w art. 148 § 2 K.p.a. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż powołany jako podstawa żądania przepis art. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a stanowi, że strona może żądać wznowienia postępowania w w przypadku gdy bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W takim przypadku wniosek o wznowienie postępowania należy złożyć w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 1 i 2 K.p.a.). Organy przyjęły, że B. S. był stroną postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy oraz że doręczono mu skutecznie decyzję w trybie art. 44 k.p.a. – tak organ I instancji. Z kolei organ odwoławczy przyjął, że skarżący złożył wniosek z uchybieniem terminu wskazanego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Uwzględniając stan faktyczny sprawy należy zauważyć, iż decydujące znaczenie ma wykładnia zawartego w art. 148 § 2 K.p.a. sformułowania "strona dowiedziała się o decyzji". W judykaturze panuje ugruntowany pogląd, iż przepis art. 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Wspomniany zwrot "strona dowiedziała się o decyzji", należy interpretować w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Tym samym, dowiedzenie się o decyzji oznacza, że strona uzyskała informację pozwalającą jej zdefiniować fakt wydania decyzji, której jej nie doręczono w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane jak nazwa organu, który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Zasadny jest zarzut skargi, że organy naruszyły normy postępowania ujęte w przepisach art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 2 K.p.a., bowiem nie ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości czy zachowany został termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Przyznać należy tym samym rację skarżącemu, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są co najmniej przedwczesne. Zasadnie kwestionuje pełnomocnik skarżącego wniosek organu I instancji, że doszło d skutecznego doręczenia zastępczego. Skarżący w toku postępowania wskazywał, że nieruchomość przy ul. A 36 w Ł. jest od lat niezamieszkana i w stanie degradacji. Gdyby ta okoliczność została przez organ wyjaśniona, już z tej przyczyny wniosek organu I instancji o skuteczności doręczenia zastępczego okazałby się chybiony. Przy takim zarzucie strony niewystarczające jest odwołanie się zawarte na dokumentach doręczenia adnotacji doręczyciela, że nie zastał nikogo pod wskazanym adresem. W sprawie o wznowienie postępowania strona ma prawo udowadniać, że w jej sytuacji nie doszło do skutecznego doręczenia zastępczego. Skarżący zgłaszał akie dowody, zostały one jednak przez organ pominięte z naruszeniem dyspozycji art. 7, art. 77 1 i art. 80 k.p.a. Nietrafnie również organ odwoławczy wskazuje na zawarty w art. 41 § 1 k.p.a. obowiązek stron powiadamiania organu o każdej zmianie adresu. Jak wynika wprost z treści powyższego przepisu, obowiązek ten dotyczy stron w toku postępowania, a więc gdy strona w prawidłowy sposób zostanie o postępowaniu powiadomiona. Słusznie pełnomocnik zawraca uwagę na ugruntowane w judykaturze stanowisko, że ujemne skutki niepowiadomienia organu o zmianie adresu/miejsca zamieszkania dotyczą sytuacji uczestnika w toku postępowania, gdy ma on już wiedzę, że postępowanie się toczy. Tak więc zarzuty niepowiadomienia organu o innym adresie skarżącego, niż wynikający z dokumentów zameldowania są nieskuteczne, zaś teza o skuteczności doręczenia zastępczego conajmniej przedwczesna. Pozostaje do wyjaśnienia również zasadnicza kwestia, kiedy skarżący powziął wiadomość o decyzji ustalającej warunki zabudowy. Skarżący przyznaje wprawdzie, że informacje tę uzyskał z decyzji dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji, ale sporna jest natomiast kwestia daty uzyskania tej informacji. Organy ustaliły bowiem, że data ta wynika z potwierdzenia odbioru korespondencji, zawierającej decyzję o pozwoleniu na budowę tj. [...], Jednak jest to data odbioru przesyłki przez E. S.. Jeżeli skarżący zarzuca, że podpis E. S. został sfałszowany, winien to udowodnić, lub chociażby uprawdopodobnić. Odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest skutecznym doręczeniem, o czym stanowi art. 43 k.p.a. Jest to sposób doręczenia niewątpliwie w pełni skuteczny w danym postępowaniu, którego dotyczy, także co do daty doręczenia. Jednakże nie pozbawia to strony możliwości dowodzenia w innym postepowaniu, że o istotnych treściach przesyłki, ważnych dla niego w innym postępowaniu, powziął informację w innym terminie. W ocenie sądu przeniesienie skutków domniemania doręczenia stronie na okoliczności istotne w innym postepowaniu byłoby zbyt daleko idące. Czym innym jest bowiem domniemanie doręczenia w trybie art. 43 k.p.a., inną zaś okolicznością jest wywiedzenie z tego faktu wniosków istotnych w innym postępowaniu, które - jak data powzięcia wiadomości o konkretnym rozstrzygnięciu innego organu, zawarta w tej przesyłce. Skarżacy miał prawo odjąć próbę dowiedzenia, kiedy faktycznie powziął wiadomość o decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wskazuje, że wiedzę o decyzji o warunkach zabudowy powziął dopiero w dniu 27 lutego 2018 roku. Z akt sprawy, ani z wyjaśnień strony nie wynika tymczasem, w jakich okolicznościach skarżący uzyskał informację o wydaniu decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. Z załączonego do sprawy odwołania od decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę tj. z pisma z dnia 27 lutego 2018 r. wynika, że skarżący nie otrzymał decyzji nr [...] i wobec tego złoży skargę do Poczty Polskiej. Organ administracji nie poczynił jednak w tym zakresie żadnych ustaleń. W szczególności nie próbował ustalić w jakich okolicznościach skarżący dowiedział się o decyzji oraz jaki był finał postępowania reklamacyjnego, co niewątpliwie mogłoby się przyczynić do ustalenia rzeczywistej daty dowiedzenia się przez skarżącego o decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę i jednocześnie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, a przynajmniej pomogłoby zweryfikować twierdzenia skarżącego. W materiale dowodowym sprawy brakuje ponadto dokumentów z postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, które również mogły by się przyczynić do weryfikacji twierdzeń skarżącego odnośnie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Rację ma Kolegium, że to na stronie żądającej wznowienia postępowania, spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedziała się o wydaniu decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.), jednak nie zwalnia to organu administracyjnego z obowiązku weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów oraz przedstawienia swojego stanowiska, w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Wobec niezgromadzania w całości materiału dowodowego w sprawie organ nie miał możliwości weryfikacji twierdzeń skarżącego, zatem wydane w sprawie postanowienia uznać należy za przedwczesne. Organy zaniechały przeprowadzenia któregokolwiek z dowodów powoływanych przez skarżącego, co jest stanowiskiem niezasadnym. W sytuacjach sporu co do istotnych w sprawie okoliczności nie można odrzucić dowodów zakładając a’priori, że nie wniosą one nic do sprawy. Takie uchybienia organów spowodowały, ze wydane rozstrzygnięcia są conajmniej przedwczesne. Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu i instancji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekając o kosztach z mocy art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2018.1308). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. ał