II SA/Łd 972/05

Dnia 5 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA: Jolanta Rosińska (spr.), Asesor WSA: Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją Nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] Starosta Powiatu P., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. S. pozwolenia na budowę stacji auto – gaz LPG z dwoma zbiornikami gazu propan – butan o pojemności 4850 l każdy, zlokalizowanej we wsi J., gmina A., nr ewidencyjny działki 115 i 116 oraz przyłącza energetycznego kablowego dla zasilania tej stacji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy znak: [...] z dnia [...], inwestor przedłożył kompletny wniosek o pozwolenie na budowę oraz projekt budowlany wraz z wymaganymi uzgodnieniami, to jest postanowieniem Starosty Powiatowego w P. z dnia [...], znak: [...] oraz postanowieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...], znak: [...]. W dniu 13 czerwca 2005 roku Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. złożyła wniosek o uchylenie powyższej decyzji, który został potraktowany jako odwołanie od decyzji organu I instancji. Odwołujący wskazał, że nieruchomość na której inwestor planuje budowę stacji auto - gaz zlokalizowana jest w sąsiedztwie drogi krajowej Nr 74 zakwalifikowanej zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych Nr 17 z dnia 8 grudnia 2000 r. w sprawie ustalenia klas dróg krajowych - do dróg głównych ruchu przyśpieszonego klasy "GP". Na drodze tego rodzaju, zgodnie z § 123 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430), odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw na terenie zabudowy nie powinna być mniejsza niż 2 km. Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad podniosła, iż w rozpatrywanej sprawie odległość od istniejącego zjazdu z drogi krajowej Nr 74 do nieruchomości, na której ma być zlokalizowana sporna stacja auto -gaz (km 6+370,50), a zjazdami do sąsiadującej stacji paliw (km 6+290 i 6+338) po tej samej stronie drogi wynosi ok. 40 m, co powoduje naruszenie przywołanego art. 123 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ponadto inwestor nie występował do zarządcy drogi krajowej Nr 74 (czyli Oddziału Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w Ł.) o uzgodnienie sposobu włączania ruchu drogowego spowodowanego wnioskowaną inwestycją, do czego był zobowiązany w myśl art. 35 ust 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r., Nr 204 poz. 2086 ze zm.). Odwołujący się wskazał, iż Starosta Powiatu P. wydał pozwolenia na budowę stacji auto – gaz bez posiadania przez inwestora wymaganego uzgodnienia z zarządcą drogi krajowej Nr 74. Decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Organ II instancji uznał zarzuty [...] Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad za zasadne. Wskazał, że organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę powinien, zgodnie z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie przez inwestora wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. W rozpatrywanej sprawie działki o numerach ewidencyjnych 115 i 116 przylegają do drogi krajowej Nr 74 zakwalifikowanej do dróg głównych ruchu przyśpieszonego klasy "GP", w stosunku do której jest wymagane uzgodnienie planowanej inwestycji z jej zarządcą, którego nie dokonano przed wydaniem uchylonej decyzji. Wojewoda [...] zauważył, że inwestor posiada już zjazd publiczny do drogi krajowej Nr 74 z terenu sąsiedniej działki nr 117 do obsługi komunikacyjnej baru malej gastronomii. Nadto stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że na terenie działki o nr ewidencyjnym 118 w miejscowości S., gmina A. (w odległości ok. 40 m) funkcjonuje już stacja auto-gaz, z której istnieje zjazd publiczny do wyżej wymienionej drogi. Organ stwierdził, iż zgodnie z § 123 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, na drodze klasy GP odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż 2 km na terenie zabudowanym. Podsumowując Wojewoda [...] stwierdził, iż z uwagi na brak uzgodnienia sposobu zagospodarowania działek o nr ewidencyjnych 115 i 116 w miejscowości J. z zarządcą drogi krajowej Nr 74 przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie jest kompletny (brak wymaganych uzgodnień). W zaistniałej sytuacji organ I instancji, stosownie do art. 35 ust 3 prawa budowlanego winien nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. S. zakwestionował powyższą decyzję wyjaśniając, iż w dniu otrzymania decyzji o warunkach zabudowy, to jest 19 listopada 2004 roku jako jedyny posiadał zjazd z drogi publicznej w miejscowości J.. Stwierdził, że zjazd ten został wybudowany legalnie na podstawie decyzji Nr [...] wydanej przez Wójta Gminy A.. Zdaniem skarżącego, ubiegając się o udzielenie pozwolenia na budowę przedstawił wszystkie wymagane uzgodnienia i kompletny projekt. Wyjaśnił, iż Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, kwestionując decyzję o pozwoleniu na budowę wskazała, iż w odległości mniejszej niż 2 km znajduje się już zjazd z drogi publicznej do sąsiedniej stacji auto – gaz, który, zdaniem T. S., został oddany do użytku dopiero w sierpniu 2005 roku, natomiast przed tą datą sąsiednia stacja tankowania pojazdów nie posiadała legalnego dojazdu do drogi publicznej. Wskazał, iż w wyniku kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., przeprowadzonej na terenie sąsiedniej działki nr 118 w dniu 22 lipca 2005 r. ustalono, iż nieruchomość ta nie posiada zjazdu z drogi publicznej, a jedynie uzgodnienie zjazdu do celów projektowych, wydane w 1999 r., które powinno utracić ważność po upływie trzech lat od wydania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Stwierdził, iż zarzuty zawarte w skardze do Sądu Administracyjnego w niczym nie naruszają podstaw wydania kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga niej jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej . Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji sąd zobligowany jest również uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie jej wydania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Zgodnie z art. 138 § 2 Kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w części. W ocenie Sądu, Wojewoda [...] wydając w rozpoznawanej sprawie decyzję kasacyjną nie naruszył wskazanego powyżej przepisu procedury administracyjnej. Zaskarżona decyzja Starosty Powiatu P. wydana wszak została z naruszeniem art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Fakt uzyskania przez skarżącego ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, nie zwalniał organu od samodzielnego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, kompletności projektu budowlanego oraz posiadania przez inwestora wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (art. 35 ust. 1). Dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych wymagań, organ zobowiązany jest do wydania pozwolenia na budowę ( vide: wyrok NSA w Warszawie z 7 lipca 1999 r., IVSA 1153/98 – LEX nr 47834; wyrok NSA, Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z 5 marca 2002 r., IISA/Kr 457/2001 – niep.). W skardze skierowanej do Sądu inwestor powołał się na uzyskaną wcześniej decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zjazdu publicznego o szerokości 6 m do obsługi komunikacyjnej baru małej gastronomii na działkach o nr ew. 117 i 118. Podniósł również, że zjazd ten został wybudowany i będzie również spełniał zadania zjazdu dla planowanej stacji auto – gaz LPG 2. Nie ma zatem potrzeby czynienia jakichkolwiek uzgodnień z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad. Stanowisko skarżącego jest błędne. Uzyskane przez niego korzystne orzeczenie dotyczące wcześniejszego zamierzenia, nie wpływa na wynik sprawy łączącej się z całkowicie inną inwestycją, w wyniku której planowana działalność musi być opiniowana z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego ( vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 1998 r., IISA 160/98 – LEX nr 41644 ). Bezspornym jest, że inwestor nie występował do zarządcy drogi krajowej Nr 74 (czyli Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Ł.) o uzgodnienie sposobu włączania ruchu drogowego spowodowanego wnioskowaną inwestycją, do czego był zobligowany art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 204 poz. 2086 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, każda zmiana zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu publicznego spowodowanego tą zmianą. Nie ulega wątpliwości, że stacja paliw auto – gaz jest obiektem budowlanym zaliczonym do kategorii budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), a jej wzniesienie powoduje zmianę zagospodarowania terenu, o której mowa w powołanym przepisie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W tym stanie rzeczy, organ odwoławczy niewadliwie uznał, że projekt budowlany nie jest kompletny i zachodzi konieczność przedstawienia przez inwestora wymaganego uzgodnienia. Powoływanie się przez skarżącego na fakt zalegalizowania dopiero w 2005 r. zjazdu do funkcjonującej już stacji auto – gaz na sąsiedniej działce, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, jako że każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie, a organ II instancji zobowiązany był uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dniu podejmowania własnej decyzji. W odwołaniu wniesionym od decyzji organu I Instancji, Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad powołała się m. innymi na § 123 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, poz. 430 ), który stanowi, że na drodze klasy GP odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż 2 km w obszarze zabudowanym. Jak już powyżej wskazano, skarżący stwierdził, że przepis ten w odniesieniu do jego inwestycji nie powinien mieć zastosowania, gdyż stacja paliw auto – gaz będzie wykorzystywała dotychczasowy zjazd, wybudowany w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...]. Zagadnienie to wymaga również rozstrzygnięcia w toku ponownie prowadzonego postępowania. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.