II SA/Łd 972/14

Dnia 26 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie renty planistycznej postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. a.bł. P. S. zaskarżył do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie renty planistycznej. Do skargi załączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wyjaśnił, że decyzję Kolegium otrzymał w dniu 25 lipca 2014r., a więc termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego upływał w dniu 25 sierpnia 2014r. (poniedziałek). Jednakże w ostatnim dniu ww. terminu został unieruchomiony przez atak korzonków nerwowych, który uniemożliwił mu poruszanie. Wezwany do domu lekarz wykluczył poruszanie się i nakazał skarżącemu leżenie na twardym materacu. Ponieważ od dwóch dni przebywał w mieszkaniu sam i nie mógł nikogo prosić o pomocy w przygotowaniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie: "P.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi musi zatem spełniać warunki formalne określone w art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a., a zatem po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Po trzecie równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Dodatkowo w przypadku uchybienia terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia należy złożyć za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Następnie należy wyjaśnić, iż przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy. Chodzi o to, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt II GZ 223/10 – dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadnił uchybienie terminu nagłą chorobą, potwierdzoną zaświadczeniem lekarskim, uniemożliwiającą skarżącemu sporządzenie i nadanie skargi w ustawowym terminie. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Do takich powodów należy z pewnością nagła choroba. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżący uwiarygodnił stosowną argumentacją fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca złożenie skargi w terminie była od niego niezależna. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. zdanie drugie orzekł, jak w sentencji. a.bł.