II SA/Łd 977/18

Dnia 30 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z o.o. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu wniesienia opłaty za nadzór nad punktami odbioru, przetwórstwem i przechowywaniem mleka i produktów mlecznych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Lp/ A sp. z o.o. z siedzibą w P. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Ł. skargę na decyzję z [...], nr [...], w przedmiocie nakazu wniesienia opłaty za nadzór nad punktami odbioru, przetwórstwem i przechowywaniem mleka i produktów mlecznych. Jednocześnie w ślad za skargą skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z [...], nr [...], zobowiązującą skarżącą do wniesienia opłaty stanowiącej należność budżetową o charakterze publiczno-prawnym w wysokości 2058,75 zł. Pełnomocnik podkreślił przy tym, że 13 marca 2017r. skarżąca wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 13 grudnia 2016r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 771/16. Skarga kasacyjna została wniesiona w sprawie, w której organ zobowiązał skarżącą do wniesienia opłaty stanowiącej należność budżetową o charakterze publicznoprawnym z tytułu czynności wykonywanych przez organ na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. 2015r., poz. 1482 z późn. zm.) - dalej: "u.i.w.". Zasadniczy zakres wykonywanych przez organ czynności i zasady wymierzenia opłaty w niniejszej sprawie zbieżne są z zakresem tych czynności i zasadami, które były podstawą do wniesienia skargi kasacyjnej w powyższej sprawie. Zarzut podniesiony przez skarżącą związany jest z niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę wymierzanych przez organ opłat (przepisów u.i.w. oraz rozporządzenia wydanego na ich podstawie). Tym samym w interesie skarżącej jest uzyskanie wstrzymania wykonania decyzji z uwagi na to, że zainicjowała postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zmierzające do uzyskania wyroku, w którym sąd dokona oceny prawnej zastosowania przepisów prawa materialnego, które stanowią podstawę do rozstrzygnięcia również sprawy objętej niniejszym postępowaniem. Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazał, że jest to już kolejna zaskarżona do sądu decyzja zobowiązująca skarżącą do wniesienia opłaty pomimo wniesienia ww. skargi kasacyjnej. W związku z tych zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody polegającej na zobowiązaniu skarżącej do wielokrotnego uiszczania wysokich opłat. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. stwierdził, że wobec braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wnosi o rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd, stosownie do art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz 1302) - w skrócie: "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać przy tym należy, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 168). Jednocześnie należy wyjaśnić, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w powołanym przepisie, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślić przy tym należy, że wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej uzasadnił jedynie faktem wniesienia przez skarżącą skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2016r. wydanego w analogicznej, w jego ocenie, sprawie o sygn. akt II SA/Łd 771/16, a ponadto stwierdził, że z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym kilku ostatecznych decyzji zobowiązujących skarżącą do wniesienia opłaty z tego samego tytułu, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody polegającej na zobowiązaniu skarżącej do wielokrotnego uiszczania wysokich opłat. Argumentacji tej pełnomocnik w żadnej mierze nie odniósł do przesłanek wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd, o których mowa w wyżej powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem, aby skutecznie dochodzić wstrzymania wykonania decyzji strona skarżąca powinna była wykazać, na czym w analizowanej sprawie miałby polegać wyrządzenie jej znacznej szkody lub na czym miałyby polegać trudności w odwróceniu skutków wynikających z wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że analiza powyższych stwierdzeń przywołanych na jego uzasadnienie, nie pozwala przyjąć, że sytuacja skarżącej jest na tyle wyjątkowa, że czyni zasadnym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że nawet jeżeli wskazana przez pełnomocnika należność budżetowa o charakterze publiczno-prawnym objęta zaskarżoną decyzją zostanie wyegzekwowana przymusowo, a następnie okaże się, że w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi zajdą przesłanki do jej zwrotu, organ zobligowany będzie wyegzekwowaną należność zwrócić skarżącej. Wskazane w decyzji zobowiązanie (należność budżetowa) należy do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wnioskodawczyni nie wykazała, iż w niniejszej sprawie występowały przesłanki niezbędne do uwzględnienia jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd, dokonując analizy akt sprawy, nie dopatrzył się również występowania przesłanek ustawowych warunkujących uwzględnienie wniosku skarżącej. Na marginesie należy jedynie dodać, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a tym bardziej faktu wniesienia przez skarżącą skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w analogicznej sprawie. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania. Fakt wniesienia wspomnianej skargi kasacyjnej nie mógł zatem stanowić podstawy oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie. W tej sytuacji, sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Lp/