II SA/Łd 979/09

Dnia 16 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2010 roku sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] Nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego J. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego, kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i kwotę 34 (trzydzieści cztery) złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. LS Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wójt Gminy S. na podstawie art. 46a ust. 7 pkt 4 w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 56 ust. 1b,2,3,7,8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r., Nr 25, poz. 150), § 3 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku B. U. z dnia [...]r., określił uwarunkowania środowiskowe dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie i zabudowie kabiny lakierniczej, zabudowie kabiny śrutowni, magazynu wyrobów gotowych i magazynu stali. Uzasadniając wyjaśnił, iż stosownie do § 3 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004r. planowana inwestycja zaliczona jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których można wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Postanowieniem z dnia [...]r. Wójt Gminy nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia przedmiotowego raportu, z którego to obowiązku strona wywiązała się w dniu 16 sierpnia 2007r. Następnie w dniu 28 sierpnia 2007r. informację o przedmiotowym raporcie i możliwości składania wniosków i zarzutów dot. planowanej inwestycji podano do publicznej wiadomości. Jednocześnie jednak w dniu 20 lipca 2007r. do Urzędu Gminy wpłynęły zażalenia W. M. i J. W. na powyższe postanowienie Wójta Gminy w S. W wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie zobowiązujące do sporządzenia raportu, organ odwoławczy uchylił je w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, w wyniku którego Wójt Gminy wydał postanowienie z dnia [...]r. zobowiązujące do sporządzenia raportu. W dniu 19 października 2007r. inwestor przedłożył raport, który w dniu 26 października 2007r. podany został do informacji publicznej. Postanowieniem z dnia [...]r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Powiecie B. oraz postanowieniem z dnia [...]r. Starosta B. dokonali uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Organy opiniujące stwierdziły, że zakres oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko po modernizacji istniejącego zakładu nie pogorszy walorów środowiska, z kolei eksploatacja instalacji po realizacji planowanego przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczeń standardów jakości środowiska. W dniu 21 listopada 2008r. odbyła się rozprawa administracyjna otwarta dla społeczeństwa, na której obecny był autor raportu, który zasugerował, że w przypadku wątpliwości dotyczących przekroczeń norm emisyjnych organ prowadzący sprawę w zakresie wydania decyzji środowiskowej może nałożyć obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej, co uczyniono w sentencji decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. W. podnosząc, iż nie zgadza się na realizację przedsięwzięcia, które już zrealizowano i produkcja jest prowadzona. Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazując na zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji, Kolegium powtórzyło argumentację wskazującą na zasadność decyzji tegoż organu. Podkreśliło, iż z charakterystyki projektowanego przedsięwzięcia przedstawionej w raporcie oraz ze stanowisk organów ochrony środowiska i ochrony sanitarnej w zakresie uzgodnień wynika, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowia ludzi, brak jest dowodów przeciwnych, stanowiska tych organów mają moc wiążącą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wstrzymanie jej wykonania. Skarżący narzucił naruszenie przepisów art. 7, art. 77, art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, art. 6 i art. 8 w/w ustawy, poprzez błędne uznanie, że raport został sporządzony prawidłowo, art. 11 i art. 107 §3 w/w ustawy. Wskazując na zasadność postawionych zarzutów skarżący podał, iż organy administracji nie uwzględniły i nie przeanalizowały w odpowiedni sposób twierdzeń strony dotyczących produkcji prowadzonej przez firmę A oraz jej skali. Nie odniosły się do podnoszonego w odwołaniu argumentu o istniejącym nagraniu wideo, które potwierdza rzeczywisty stan produkcji firmy A i zdaniem strony ma istotne znaczenie dla oceny wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dalej skarżący podniósł, iż wobec informacji zawartej w odwołaniu, iż zakład pracuje 24 godziny na dobę, organ administracji winien był przeprowadzić czynności weryfikujące to twierdzenie, gdyż przy takiej rzeczywistej skali produkcji, jej rozmiar jest wyższy a co za tym idzie wyższe są emisje szkodliwych substancji i hałasu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymując dotychczasowe stanowisko wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 3 lutego 2010r. pełnomocnik strony skarżącej złożył na piśmie wniosek o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów na okoliczność rozmiaru produkcji firmy A. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik wyjaśnił, iż raport oddziaływania na środowisko, który legł u podstaw zaskarżonej decyzji został przygotowany dla produkcji 500 naczep rocznie. Natomiast z raportu firmy B wynika, iż w 2006 roku firma A miała 5,4% udziału w polskim rynku naczep, zatem już w 2006 roku rozmiar produkcji przekraczał 500 sztuk naczep rocznie. Strona podniosła, iż raport sporządzony przez inwestora w wykonaniu postanowienia Wójta Gminy S. z dnia [...]r. jest nierzetelny, oparty został na niedokładnych danych a przede wszystkim zawiera analizę znacznie mniejszej niż w rzeczywistości jest prowadzona produkcji, a konsekwencji znacznie mniejszych emisji z nią związanych. Obecny na rozprawie uczestnik postępowania W. M. przyłączył się do skargi, dodatkowo wyjaśnił, iż w toku postępowania administracyjnego zgłaszał zastrzeżenia do raportu, wskazywał na jego błędy a przede wszystkim na fakt, iż raport nie dotyczy wszelkich emisji, które powstają także podczas remontów, a jedynie te podczas produkcji. Dopiero sumaryczne ujecie wszelkich emisji zarówno tych już istniejących i tych, które będą emitowane przy produkcji 500 sztuk naczep zobrazuje jej rzeczywisty rozmiar. Postanowienie z dnia [...]r. zobowiązujące do sporządzenia raportu nakładało przecież obowiązek uwzględnienia w raporcie umy wszystkich emisji zakładu. Uczestnik postępowania B. U. wniósł o oddalenie skargi i oświadczył, iż naczepy produkowano już w latach 2006-2007, przyczepy aluminiowe były lakierowane w wielkości 30-70%, zaś przyczepy stalowe wszystkie, dodał, iż obecnie istniejące lakiernie mają charakter tymczasowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd dopatrzył się uchybień, które musiały skutkować wyeliminowaniem z obrotu pranego zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy S. określającą uwarunkowania środowiskowe dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie i zabudowie kabiny lakierniczej, zabudowie kabiny śrutowni, magazynu wyrobów gotowych i magazynu stali. Materialnoprawną podstawą przedmiotowych rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), powoływanej dalej jako p.o.ś.. Bowiem sprawa została wszczęta na podstawie przepisów tej ustawy i nie została zakończona decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1277), a podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia nie złożył wniosku o rozpoznanie sprawy na podstawie nowych przepisów (art. 153 ust. 1 i art. 154 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r.). Wniosek taki wpłynął do organu w dniu 10 maja 2007r. co uprawniało organy administracji do rozpoznania sprawy na podstawie przepisów dotychczasowych. Przechodząc do meritum sprawy przypomnieć należy, iż stosownie do art. 46 ust. 4 pkt 3 p.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i służy ocenie, czy planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Jednocześnie realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 p.o.ś., jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 p.o.ś. określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). Będąca przedmiotem postępowania inwestycja mieści się w pojęciu wymienionym w §3 ust. 1 pkt 17 w/w rozporządzenia tj. "instalacji do produkcji lub montowania pojazdów, sprzętu mechanicznego lub produkcji silników" i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu tegoż przedsięwzięcia na środowisko. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdza obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, określając jednocześnie jego zakres (art. 51 ust. 2 p.o.ś.). Stosownie zaś do art. 56 p.o.ś., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, uwzględniając uzgodnienia organów, o których mowa w art. 48 ust. 2 oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a także wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa, o którym mowa w art. 53 p.o.ś. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...]r. Wójt Gminy S. stwierdził obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednakże w dniu 20 lipca 2007r. do Urzędu Gminy wpłynęły zażalenia W. M. i J. W. na powyższe postanowienie Wójta Gminy S. W wyniku rozpatrzenia zażaleń Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...]r. uchyliło zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Ostatecznie postanowieniem z dnia [...]r. Wójt Gminy S. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu dla przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie przewidywanym w art. 52 ust. 1 pkt 1-16 p.o.ś., jednocześnie zaznaczył, iż w raporcie należy uwzględnić wypływ na środowisko całego zakładu w zakresie emisji, hałasu i innych uciążliwości tj. powiązań planowanego przedsięwzięcia z istniejącym zakładem, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenie zakładu i terenach sąsiednich nieruchomości. W dniu 19 października 2007r. inwestor przedłożył raport, który w dniu 26 października 2007r. podany został do informacji publicznej. Kwestią istotną dla sprawy jest, iż postanowienie stwierdzające obowiązek sporządzenia raportu wyznacza ramowo elementy, które muszą znaleźć się w raporcie, co oznacza, że konkretne ustalenia stanu faktycznego pozostawiono do zrealizowania na etapie tworzenia raportu. Raport oddziaływania na środowisko jest bowiem w niniejszej sprawie jedynym dowodem w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko. Na przedmiotowym raporcie opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z tych względów raport winien być rzetelny, spójny, wolny od niejasności i nieścisłości, a przede wszystkim winien zostać sporządzony w zakresie wyznaczonym postanowieniem zobowiązującym do jego sporządzenia oraz obowiązującymi przepisami prawa. Zaaprobowanie przez organ raportu zawierającego którąkolwiek z wymienionych wad i nie podjęcie próby wyeliminowania wadliwości stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu znacznym, mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA z dnia 29 stycznia 2009r., sygn.akt II SA/Łd 732/08, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 487500). Raport o oddziaływaniu na środowisko podlega ocenie organów uzgadniających i jeżeli budzi zastrzeżenia organ uzgadniający obwiązany jest wezwać inwestora do jego uzupełnienia a w razie nie zastosowania się do wezwania organ odmówi uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia (por. wyrok WSA z dnia 29 listopada 2006r., sygn.akt IV SA/Wa 1502/06 niepubl., dostępny w LEX Lex nr 308041). W ocenie Sądu przedłożony przez inwestora raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko budzi zastrzeżenia, w konsekwencji przyjęcie go za podstawę czynionych ustaleń faktycznych uzasadnia zarzut nie podjęcia przez organ administracji wszystkich niezbędnych kroków zmierzających do wyjaśnienia sprawy, w konsekwencji prowadzi do naruszenia art. 7, art. 8, art. 75 §1, art. 77, art. 80 Kpa. Okolicznością niekwestionowaną jest, iż raport został sporządzony po wydaniu przez organ I instancji postanowienia z dnia [...]r., zatem w oparciu o obowiązujące rozstrzygnięcie tego organu. Niemniej jednak raport ten nie został sporządzony w zakresie wyznaczonym tym postanowieniem. Owszem wskazuje ono, iż raport swoim zakresem ma obejmować wymagania stawiane w art. 52 ust. 1 pkt 1 -6 p.o.ś. Jednocześnie jednak Wójt Gminy podkreślił, iż w raporcie należy uwzględnić wpływ na środowisko całego zakładu w zakresie emisji, hałasu i innych uciążliwości tj. powiązań planowanego przedsięwzięcia z istniejącym zakładem, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenie zakładu i terenach sąsiednich nieruchomości. Organ zobowiązał zatem do sporządzenia raportu z uwzględnieniem rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia z uwzględnieniem powiązań z innymi przedsięwzięciami, wielkość emisji i innych uciążliwości, usytuowania oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem wszystkich oddziaływań całego zakładu na poszczególne elementy środowiska. Lektura przedłożonego w sprawie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnia stwierdzenie, iż nie został on wykonany w zakresie wyznaczonym powyższym postanowieniem a ponadto żaden z organów administracji nie zbadał tego dokumentu pod tym właśnie kątem. Wydaje się natomiast zasadne przyjęcie, iż taki sposób zredagowania sporządzenia a przede wszystkim zakresu raportu było odpowiedzią na zgłaszane w toku postępowania administracyjnego stanowiska stron postępowania, zmierzające do wykazania, iż przewidywana wielkość produkcji zakładu już obecnie jest o wiele większa od planowanej. Zakres sporządzonego raportu jest istotny również z uwagi na fakt, iż postępowanie nie dotyczy realizacji zupełnie nowego przedsięwzięcia, jak wynika z wniosku inwestora planowane zamierzenie polega w istocie na rozbudowie dotychczasowego. A skoro tak to słusznie organ zobowiązał do przeprowadzenia stosownych analiz w odniesieniu do całego przedsięwzięcia, na które składają się dwa elementy, dotychczas istniejący i już od dawna funkcjonujący zakład oraz część planowana. Jednakże ostatecznie organ I instancji nie zweryfikował przedmiotowego raportu w zakresie jaki sam wyznaczył, nie poczynił takich ustaleń także organ odwoławczy. Przede wszystkim jednak, nie skonfrontował przedmiotowego raportu z podnoszonymi w toku postępowania administracyjnego argumentami stron tegoż postępowania w zakresie wielkości prowadzonej dotychczas produkcji i przewidywanej wielkości, która zdaniem skarżącego już teraz jest o wiele mniejsza niż prowadzona w latach ubiegłych. Organy nie zbadały tej kwestii, w konsekwencji nie przeanalizowały wpływu i wielkości wszystkich uciążliwości dla terenów sąsiednich. Z pewnością jednak powstanie kolejnych stanowisk produkcyjnych pociąga za sobą powstanie odpowiednich ilości zanieczyszczeń i zwiększy dotychczasowy poziom hałasu i emisji. Nie zwróciły również uwagi na zakres prowadzonej przez inwestora działalności, która obok działalności produkcyjnej obejmuje także działalność remontową, konserwatorską, która nie jest wolna od różnego rodzaju uciążliwości dla środowiska. Przedłożony raport nie obejmuje swoją analizą tych kwestii, a z całą pewnością składają się one na całość planowanego i istniejącego już przedsięwzięcia. W sprawach zmierzających do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia raport oddziaływania na środowisko jest podstawowym dowodem, jednakże nie zwalnia to organu administracji od przeanalizowania wszystkich zgłaszanych przez strony postępowania zarzutów, podnoszonych argumentów i skonfrontowania ich z wynikami raportu. Brak takiej analizy czyni w ocenie Sądu przedwczesnym wydanie pozytywnej decyzji dla inwestora. Rozpatrując ponownie sprawę, organ winien przede wszystkim podjąć działania zmierzające do wyeliminowania wskazanych wyżej mankamentów raportu, tak by odpowiadał on przepisom prawa, wyjaśnić precyzyjnie jaki jest zakres planowanej inwestycji i czy odpowiada ona wszelkim niezbędnym normom, a także jakie będzie oddziaływanie inwestycji na środowisko, przy uwzględnieniu dotychczas występujących emisji z funkcjonującego zakładu, a więc to do czego organ sam zobligował inwestora. Powyższe jest o tyle istotne, iż można sobie wyobrazić, że w skrajnych przypadkach inwestor mógłby podzielić inwestycję na takie etapy, iż zbędne mogłoby się okazać sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko, bądź wykazanie właśnie w raporcie że poszczególne etapy planowanej inwestycji nie stwarzają zagrożenia dla środowiska. Podejmując czynności wyjaśniające organ winien w każdym przypadku uwzględnić stanowiska stron postępowania i weryfikować zgłaszane przez nie zarzuty i wnioski, a stanowisko swoje uzasadnić stosownie do wymogu wynikającego z treści przepisu art. 107 § 3 kpa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. w zw. z art. 135 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ja decyzję organu pierwszej instancji, a nadto wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a. do daty uprawomocnienia się wydanego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.