II SA/Łd 982/07

Dnia 20 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2008 roku sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy budynków gospodarczych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w B. z dnia [...], nr [...], a także postanowienie Starosty Powiatowego w B. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego P. B. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) Wojewoda Ł., na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14. czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę, polegających na budowie dwóch budynków parterowych, wolnostojących, gospodarczych o powierzchni zabudowy 25 m2 każdy, na działce nr [...], obręb K., gmina K.. W toku postępowania organy administracji ustaliły, że inwestor P. B. złożył w dniu [...] w Starostwie Powiatowym w B. zgłoszenie zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych, nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę, o powierzchni 24,75 m2 każdy, w miejscowości K. ul. A, działka nr [...]. Do zgłoszenia załączono opis budowy, szkic sytuacyjny na mapie sytuacyjno – wysokościowej oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) Starosta B. na podstawie przepisu art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7. lipca 1994 r. – Prawo budowlane "(Dz. U. z 2003 r., Nr 217, poz. 2016 ze zm.)", art. 123 oraz art. 261 k.p.a. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedmiotowego zgłoszenia – w terminie 7 dni pod rygorem wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji – o złożenie następujących dokumentów: 1) zaświadczenia o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 3. lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, 2) oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) uściślenie zakresu wniosku z przedmiotem opracowania oraz usytuowanie projektowanych budynków zgodnie z art. 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12. kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził, iż przedmiotowe zgłoszenie nie spełniało warunków formalnych określonych w przepisie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, a uzupełnienie żądanych dokumentów jest niezbędne do dalszego rozpatrzenia sprawy. Z załączonego do akt administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż powyższe postanowienie zostało doręczone inwestorowi w dniu 12. czerwca 2007 r. Pismem datowanym na dzień 15. czerwca 2007 r. (data wpływu do organu [...]) inwestor P. B. w wykonaniu obowiązku nałożonego postanowieniem Starosty B. z dnia [...] Nr [...] wyjaśnił, iż przedmiotowe zgłoszenie dotyczy budowy dwóch budynków gospodarczych usytuowanych na działce oznaczonej nr [...], zabudowanej domem jednorodzinnym, co w ocenie inwestora przesądza o przeznaczeniu tegoż gruntu na cele budowlane, a nie rolne. Ponadto podniósł, iż fakt ten jest znany organowi pierwszej instancji z urzędu, gdyż to Starostwo wydaje zaświadczenia, o którym mowa w przepisie art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 3. lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Odnośnie żądania złożenia oświadczenia o prawie o dysponowania nieruchomością na cele budowlane P. B. podniósł, iż takie oświadczenie złożył jako załącznik wraz ze zgłoszeniem z dnia 6. czerwca 2007 r. Do pisma załączono uściślenie zakresu wniosku z przedmiotem opracowania oraz aktualny szkic sytuacyjny uwzględniający usytuowanie projektowanych budynków w odległości 3 m od granicy z działką nr [...]. Decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) Starosta B., na podstawie przepisu art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę, polegających na budowie dwóch budynków parterowych, wolnostojących, gospodarczych o powierzchni zabudowy 25 m2 każdy, na działce nr [...], obręb K., gmina K. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż wobec nieuzupełnienia przez inwestora P. B. w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych postanowieniem Starosty B. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]), Starosta B. zobowiązany był na podstawie przepisu art. 32 ust. 2 Prawa budowlanego zgłosić sprzeciw dla przedmiotowej inwestycji w drodze decyzji. Od powyższej decyzji Starosty B. w dniu 6 lipca. 2007 r. P. B. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu odwołania inwestor wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do przesłanej w dniu 18. czerwca 2007 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej odpowiedzi na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] Nr [...]. Odwołujący się podkreślił, iż pismo to wniesione zostało w terminie, zgodnie z przepisem art. 57 par. 5 pkt. 2 k.p.a.. Ponadto w odwołaniu podniesiono, iż zaskarżona decyzja nie zawiera elementów przewidzianych w przepisie art. 107 k.p.a., a w szczególności błędnie wskazuje organ administracji, nie zawiera oznaczenia stron postępowania i uzasadnienia prawnego, a także z jej treści jednoocznie nie wynika przez kogo została upoważniona osoba ją podpisująca. Dodatkowo w uzasadnieniu odwołania zakwestionowano także legalność postanowienia Starosty B. z dnia [...], Nr [...]. Do odwołania załączono potwierdzenie nadania w dniu 18. czerwca 2007 r. przesyłki poleconej nr [...]. Wojewoda Ł. po rozpatrzeniu odwołania P. B. od decyzji Starosty B. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w przepisie art. 32 ust. 4 pkt 2 (pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Dalej organ wskazał, iż w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego, obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, iż jak to wynikało z mapy sytuacyjno – wysokościowej znajdującej się w aktach sprawy, projektowane budynki gospodarcze były zlokalizowane w odległości 0,5 m od granicy z działką sąsiednią, co w ocenie organu odwoławczego narusza przepis par. 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12. kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), gdyż budynki na działce budowlanej mogą być lokalizowane w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w kierunku tej granicy i 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w kierunku tej granicy. Natomiast inwestor po otrzymaniu postanowienia nakładającego obowiązek uzupełnienia dokumentów przesłał kolejny projekt, który wpłynął do Starostwa Powiatowego w B. już po wydaniu decyzji wnoszącej sprzeciw, w którym również nie była zachowana odległość w stosunku do granicy sąsiedniej działki "będącej rzekomo jego własnością". Ponadto w ocenie organu odwoławczego P. B. nie złożył stosownego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż oświadczenie to powinno być złożone na specjalnym druku zgodnie z wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23. czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z 2003 r., Nr 120 poz. 1127 ze. zm.). Organ odwoławczy podkreślił nadto, iż inwestor nie dołączył także dokumentu świadczącego o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej wymaganego zgodnie z przepisem art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 3. lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja zgłaszająca sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych została wydana z zachowaniem terminu. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia wymagań formalnych określonych w przepisie art. 107 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że oznaczenie organu wydającego decyzję pozwala na ocenę, czy zachowane zostały przepisy regulujące właściwość rzeczową, miejscową czy instancyjną. Sprawę rozpatrywał właściwy organ i decyzja została podpisana z upoważnienia Starosty. Pieczątka nagłówkowa Starostwa Powiatowego w B. zamiast Starosty B. jest uchybieniem formalnym nie mającym znaczenia dla sprawy. W ocenie organu odwoławczego decyzja została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną, a uzasadnienie przedstawia tok postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, określonego przez przepisy art. 30 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego. Decyzja zawiera oznaczenie stron prowadzonego postępowania, wskazuje, na czyj wniosek zostało wszczęte postępowanie i do kogo decyzja została skierowana. Na powyższą decyzję Wojewody Ł. P. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o stwierdzenie, że pismo o nazwie "Decyzja nr [...]" nie jest decyzją administracyjną, mającą skutek prawny, ponieważ nie została wydana przez organ do tego upoważniony ustawowo, a więc Starostę Powiatu B. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 10, art. 57, art. 107 i art. 220 k.p.a.. W uzasadnieniu skargi P. B. powtórzył argumentację odwołania od decyzji Starosty B. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), podnosząc, iż wypełnił wszystkie nałożone postanowieniem Starosty B. z dnia [...] Nr [...] obowiązki w zakreślonym terminie, gdyż pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 18. czerwca 2007 r. złożył wymagane dokumenty oraz wyjaśnienia, a także wskazał miejsce w aktach sprawy, w którym znajduje się żądane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W piśmie tym inwestor złożył także mapę sytuacyjno – wysokościową, na której oznaczył położenie projektowanych budynków zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12. kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie skarżącego pomieszczenie gospodarcze oznaczone symbolem PG2 wbrew twierdzeniu organu odwoławczego jest usytuowane zgodnie z przepisami techniczno – budowlanymi, gdyż skarżący jest właścicielem działki nr [...] oraz nr [...] i w jego ocenie należy je traktować jako jedną działkę budowlaną. Odnośnie zaświadczenia o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej wymaganego zgodnie z przepisem art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 3. lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, skarżący podniósł, że żądane zaświadczenie wydaje Starosta B., a więc stosownie do treści art. 220 k.p.a., organ pierwszej instancji nie mógł żądać od skarżącego zaświadczenia, gdyż miał możliwość ustalenia faktu wyłączenia przedmiotowego gruntu z produkcji rolnej na podstawie posiadanej przez siebie ewidencji, rejestrów i danych. W konkluzji skargi podniesiono, iż w przedmiotowej sprawie został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu, gdyż nie miał możliwości wypowiedzenia się w sprawie zabranego materiału dowodowego. Podniósł, że mając taką możliwość, nie doszłoby do wydania decyzji organu pierwszej instancji przed wpłynięciem do organu uzupełnień i wyjaśnień do zgłoszenia przedmiotowej inwestycji, zgodnego z żądaniem i terminem zawartym w postanowieniu Starosty B. z dnia [...], Nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25. lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z przepisem art. 134 par. 1 p.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (vide. T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny analizując postępowanie organów administracji doszedł do przekonania, iż nie jest ono wolne od naruszeń prawa, wobec czego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a także postanowienie Starosty Powiatowego w B. z dnia [...] Nr [...]. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań na temat poprawności działań organów administracji architektoniczno – budowlanej w niniejszej sprawie wskazać należy, iż organ pierwszej instancji popełnił błąd w podaniu właściwego numeru publikatora, w którym znajduje się tekst ustawy – Prawo budowlane, w wersji aktualnej dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Otóż mając na uwadze, iż postanowienie organu I instancji wydawał w dniu [...], to aktualny w owym czasie tekst powyższej ustawy zawierał Dziennik Ustaw z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. Organ zaś w podstawie prawnej wydawanego rozstrzygnięcia wskazał publikator, które w czasie wydawania tego postanowienia był już nieaktualny. Powyższa wadliwość nie ma jednak wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia, bowiem zarówno wskazana podstawa prawna, jak i jej treść odpowiadają brzmieniu ustawy aktualnemu w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia. Tym samym organ pomimo tego, iż przywołał w podstawie prawnej niewłaściwy publikator tekstu ustawy, to wskazał w sposób prawidłowy treść ustawy będącej podstawą rozstrzygnięcia. W tym względzie przede wszystkim wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 2 tej ustawy, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Jednocześnie, stosownie do ust. 2 powołanego artykułu, do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w przepisie art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia – wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Ponadto zgłoszenia (...), należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Stosownie zaś do ust. 7 pkt 2 powołanego przepisu, właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z perspektywy postanowień przywołanego przepisu przede wszystkim podnieść należy, że organy administracji publicznej, w tym także organy nadzoru budowlanego, obowiązuje zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, z której płynie nakaz podejmowania przez te organy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zgodnie z art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. Głównym celem każdego postępowania administracyjnego jest dokładne ustalenie okoliczności faktycznych, ich prawidłowe prawne zakwalifikowanie i wydanie na tej podstawie decyzji administracyjnej, zgodnej z przepisami prawa obowiązującego w dacie jej wydania. W realiach niniejszej sprawy inwestor zgłosił zamiar budowy dwóch budynków gospodarczych o powierzchni 24,75 m2 każdy. Na mocy przepisu art. 30 ust. 1 pkt 1 oraz przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego zgłoszeniu właściwemu organowi wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni. Z okoliczności wskazanych w uzasadnieniach decyzji obu organów wynika, iż ten zakres planowanych do wykonania robót budowlanych został zaakceptowany przez organy, które dokonały analizy zgłoszenia skarżącego właśnie pod kątem prowadzenia prac budowlanych polegających na budowie dwóch budynków gospodarczych nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym niemniej analiza owego zgłoszenia prowadzi do wniosku, iż nie spełniało ono wymogów określonych w przepisie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. W tej sytuacji, stosownie do dyspozycji zawartej w powyższym przepisie, organ orzekający, przed podjęciem rozstrzygnięcia w formie wniesienia sprzeciwu, winien nałożyć, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie, brakujących dokumentów. Nie ulega też wątpliwości, iż zgłoszenie budowy lub robót budowlanych jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisu art. 61 k.p.a. Oznacza to zatem, iż zgłoszenie, nie spełniające wymogów określonych w powołanym wyżej przepisie, powinno zostać uzupełnione. Obowiązki w tym zakresie potwierdza treść art. 30 ust. 2 prawa budowlanego. Przy czym organ wzywający inwestora do usunięcia braków w zgłoszeniu, winien jednoznacznie sprecyzować treść żądania. Jest on bowiem związany ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego i w myśl przepisu art. 9 k.p.a. statuującego zasadę udzielania stronom informacji faktycznej i prawnej, nakłada się na organ administracji publicznej obowiązek informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania. Obowiązek ten obciąża organ z urzędu, a bierność organu stanowi naruszenie prawa, bez względu na to w jakiej fazie postępowania miało to miejsce. Gdyby niespełnienie tego obowiązku mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co dotyczy zwłaszcza stron działających bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, wówczas stanowi to wystarczającą podstawę do uchylenia aktu podjętego w takich warunkach. W kontekście niniejszej sprawy organ pierwszej instancji nakładając na inwestora postanowieniem obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością, winien pouczyć skarżącego, że stosowne oświadczenie powinno być złożone na stosownym formularzu, określonym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23. czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127 ze zm.). Niedopełnienie obowiązku złożenia oświadczenia na formularzu nie może nieść negatywnych konsekwencji dla strony, która zastosowała się do niefortunnie ujętego żądania organu. Skarżący bowiem w swym oświadczeniu wskazał wszystkie określone w przepisie art. 32 ust. 6 Prawa budowlanego elementy, natomiast podważenie przez organ odwoławczy prawdziwości danych w nim zawartych poprzez użycie stwierdzenia "rzekomo jego własnością" jest niedopuszczalne i wskazuje na to, że istotne elementy stanu faktycznego sprawy nie były w ogóle przedmiotem ustaleń. Prawidłowość ustalenia kwestii własności działek nr [...] i [...] ma bowiem kapitalne znaczenie także dla oceny zgodności planowanego zamierzenia budowlanego z przepisami technicznymi w tym z par. 12 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Kolejną okolicznością, którą należy ocenić negatywnie jest żądanie organu pierwszej instancji złożenia dokumentu świadczącego o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Treść powoływanego przez organy przepisu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 3. lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) wskazuje poprzez sformułowanie "przed uzyskaniem pozwolenia na budowę", że nie dotyczy on trybu zgłoszenia, o którego wszczęcie wnosił skarżący. Na marginesie trzeba także podnieść, iż organ pierwszej instancji – zgodnie ze stanowiskiem inwestora – mógł tą kwestię zbadać samodzielnie, gdyż sprawy, o których mowa w przepisie art. 11 ust. 4 cytowanej ustawy należą do kompetencji tegoż organu. W dalszej kolejności niniejszych rozważań należy odnieść się do obowiązku zbadania przez organy administracji – architektonicznej zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 30 ust. 6 pkt. 2 prawa budowlanego organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie budowy lub wykonywania robót budowlanych narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Powyższy przepis nakłada na organy administracji architektoniczno – budowlanej obowiązek oceny, czy realizacja budowy narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Z akt administracyjnych sprawy oraz treści decyzji organów obu instancji nie wynika natomiast, czy na terenie objętym planowaną inwestycją obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Powyższy przepis wskazuje, iż organ każdorazowo powinien rozstrzygnąć, czy zamierzenie budowlane objęte zgłoszeniem jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz odpowiednimi przepisami prawa. Ograniczenie się organów do oceny zamierzenia budowlanego z przepisami techniczno – budowlanymi, o których mowa rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12. kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), przesądza o niedostatecznym zgromadzeniu oraz rozpatrzeniu niepełnego materiału dowodowego. Dopiero właściwe wykonanie powyższych obowiązków czyniło uprawnionym podjęcie rozstrzygnięcia poprzez wniesienie sprzeciwu w trybie określonym w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego in fine. Niedopełnienie tych obowiązków i będący jego konsekwencją brak właściwej formy wymaganych dokumentów, skutkuje brakiem możliwości merytorycznego rozpatrzenia sprawy zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, obejmujących budowę przedmiotowych budynków gospodarczych. Podkreślić w tym miejscu bowiem należy, iż sprzeciw jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty i kończy on sprawę w danej instancji (art. 104 par. 2 k.p.a.). Oznacza to zatem, iż organ I instancji rozstrzygając przedmiotową sprawę, działaniem swym naruszyły postanowienia przepisów art. 7, 9 i 77 k.p.a., a podjęta przez niego decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. Natomiast to co winno stanowić treść wezwania do usunięcia braków zgłoszenia de facto zostało zamieszczone dopiero w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Ponadto nagannie należało ocenić ustalenie organu pierwszej instancji tyczące upływu terminu do wykonania obowiązków nałożonych na inwestora postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Jak wynika z akt sprawy skarżący nie przekroczył terminu do uzupełnia braków zgłoszenia, a wydanie z tej przyczyny sprzeciwu przez organ pierwszej instancji było niedopuszczalne. Powyższe postanowienie zostało skarżącemu doręczone w dniu 12. czerwca 2007 r., a więc zakreślony w nim 7 dniowy termin upłynął z dniem 19 czerwca 2007 r. Skarżący natomiast w dniu 18 czerwca 2007 r. nadał placówce pocztowej operatora publicznego uzupełnienie zgłoszenia (potwierdzenie nadania w aktach sprawy), które jako zgodnie z postanowieniami art. 57 par. 5 k.p.a. należy uznać za wniesione w terminie. Tym samym powinno ono podlegać ocenie organu pierwszej instancji. Należy także zauważyć, iż data wpływu pisma skarżącego do organu pierwszej instancji i data wydania decyzji o sprzeciwie są tożsame, natomiast w aktach sprawy brak jest adnotacji o sposobie wniesienia pisma do organu. O dacie złożenia dokumentów nie może zaświadczać pieczęć urzędu z datą wpływu. Konieczne jest ustalenie tej okoliczności albo na podstawie np. dziennika podawczego, albo stempla pocztowego na kopercie, jeśli pismo zostało złożone za pośrednictwem urzędu pocztowego, a jeśli jest to niemożliwe, należy wezwać stronę do złożenia oświadczenia co do sposobu złożenia wniosku lub przedłożenia dowodu nadania go w urzędzie pocztowym. W każdym razie wątpliwości nie mogą być rozstrzygnięte na niekorzyść strony. Należy bowiem podkreślić, iż pomimo dysponowania przez skarżącego drukiem potwierdzającym nadanie korespondencji do organu pierwszej instancji za pośrednictwem placówki pocztowej, w aktach sprawy brak jest koperty z datą stempla pocztowego. Należy jedynie zgodzić się z organem odwoławczym, a tym samym nie podzielić zarzutu skargi dotyczącego niewłaściwości organu administracji pierwszej instancji. Organem właściwym jest Starosta Powiatowy w B. i w świetle zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie może budzić wątpliwości, iż to właśnie ten organ orzekał w sprawie w pierwszej instancji. Uwzględniając powyższe argumenty wskazać przyjdzie, iż sprawa zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie została należycie wyjaśniona, co w konsekwencji oznacza, iż w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 77, art. 107 k.p.a., oraz art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ wyjaśni więc dokładnie wszystkie elementy stanu faktycznego i ponownie rozważy okoliczności sprawy w świetle przepisu art. 30 wskazanej wyżej ustawy. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135 p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz postanowienie Starosty Powiatowego w B. z dnia 6. czerwca 2007 r. Nr 340/07. W kwestii kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Z uwagi na treść rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, orzekanie w trybie art. 152 p.p.s.a., uznano za bezprzedmiotowe. J.S.