II SA/Łd 982/13

Dnia 28 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 roku sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 11 i ust. 1, art. 12 ust. 1-6, art. 17, art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008r., Nr 193, poz. 1194 ze zm. – dalej jako: ustawa) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., w dalszej części uzasadnienia, jako k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy K., z dnia 14 lutego 2013r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wójtowi Gminy K. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi lokalnej do parametrów drogi gminnej, kategoria drogi G – gminna, klasa drogi L – lokalna w miejscowości zawady od kilometra 0 + 014,00 do kilometra 0 + 965,80 na terenie działek w obrębie [...] o nr ewid. 102, 154, 196/4, 206/8, 101/4, 103/4, 148/2, 155/2, 189/6, 267/5, która obejmuje rozbudowę drogi lokalnej do parametrów drogi gminnej, przebudowę sieci wodociągowej, sieci telekomunikacyjnej, linii napowietrznej15 kV i stacji 15/04 kV oraz przebudowę linii napowietrznej 0,4 kV na działkach nr 205/10, 267/6, 205/3, która znajduje się poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. W pkt 2 zatwierdził podział nieruchomości wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren, w pkt 3 nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. O. podkreślając, iż inwestycja nie jest potrzebna, gdyż droga jest po remoncie w bardzo dobrym stanie i obecnie jest mało wykorzystywana. Nadto poszerzenie drogi rodzi konieczność zniszczenia drzew, którymi był obsadzony dotychczasowy pas ruchu. Oświadczył, iż nie zgadza się na wywłaszczenie. Z kolei J. M. w uzasadnieniu swego odwołania zaznaczył, iż budowa drogi nie prowadzi do żadnego celu użyteczności publicznej, a mieszkańcom sześciu gospodarstw wzdłuż tej drogi wystarczy dotychczasowa. Oświadczył, iż nie zgadza się na wywłaszczenie, w wyniku którego zmniejszy się jego własność, nadto zaistnieje konieczność likwidacji nasadzeń, a przede wszystkim zagrożenie dla budynków poprzez ich zalewanie oraz wyniszczenie w wyniku wstrząsów wynikających z natężonego ruchu ciężkich pojazdów. Dodał, iż ucierpi jego hodowla kur niosek i kurcząt a wysokie usytuowanie drogi uniemożliwi zjazd na grunty działki 103/3, w projekcie brak jest zjazdu na nią, jak również brak projektu przebudowy słupa energetycznego stojącego na działce 103/3 w pobliżu budowanej drogi. Na koniec odwołujący wskazał, iż budowa drogi jest finansowana i będzie realizowana przez prywatną firmę A reprezentowaną przez P. M., który posiada działki inwestycyjne przy trasie E8 i przy obecnej przebudowie tej trasy nie posiada bezpośredniego zjazdu na swoją działkę, dlatego decyzja o sfinansowaniu budowy z jego strony. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda przypomniał, iż w dniu 14 lutego 2013r. Wójt Gminy K. wystąpił o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację opisanej inwestycji, wniosek złożył po uzyskaniu opisani Zarządu Województwa [...], Zarządu Powiatu w S., Wójta Gminy K., Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. Terenowy Inspektorat w R. Dalej, iż na odcinku drogi brak jest terenów i obiektów, o których mowa w art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. a,b,c,d,e,f,g ustawy zatem inne poza wymienionymi opinie nie były wymagane. Zaznaczył, iż do wniosku inwestor załączył wymagane dokumenty, zaś o wszczęciu postępowania organ zawiadomił w drodze obwieszczenia. Natomiast indywidualne zawiadomienia organ wysłał do wnioskodawcy oraz właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem oraz wskazał na możliwość zapoznania się z aktami. Negatywne uwagi w toku postępowania złożył A. O. i J. M., którzy wnieśli także odwołania. Organ odwoławczy przechodząc do meritum wskazał, iż ustawa z dnia 10 kwietnia 2003r. jest wyłączną regulacją poprzedzającą budowę drogi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy wyraźnie stanowi, że ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach. Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem planowanej inwestycji jest rozbudowa drogi do parametrów drogi gminnej, rozbudowa skutkować będzie poszerzeniem linii rozgraniczających do minimum 12m. Z akt wynika, iż w ramach realizacji zaprojektowane zostały zjazdy indywidualne, projekt uwzględnia też przebudowę infrastruktury technicznej będącej w kolizji z zamierzeniem. Nadto rozbudowa poprawi płynność ruchu w istniejącej sieci dróg publicznych na tym terenie. Wykonanie odwodnienia poprawi gospodarkę wodami opadowymi, polepszy jakość życia miejscowej społeczności. W ocenie Wojewody powyższe uzasadnia słuszny interes społeczny i gospodarczy, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, stąd należy się zgodzić ze stanowiskiem organu i instancji. Dodał, iż ze względu na zakres i charakter przedsięwzięcia nie zachodzi obawa przed transgranicznym oddziaływaniem na środowisko. Długość przedsięwzięcia poniżej 1 km, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, powoduje, że inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagane. Nadto projekt budowlany sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami, przez podmiot uprawniony, podobnie jak projekt zagospodarowania, który odzwierciedlony jest na kopii mapy zasadniczej służącej do celów projektowych, z aktualizacją mapy przyjętej do zasobu powiatowego w dniu 7 września 2011r. i zaewidencjonowanej. Organ wskazał również, iż przedmiotowa inwestycja graniczy bezpośrednio z trzema posesjami, charakterystycznymi dla zabudowy siedliskowej. Przy drodze znajdują się tereny rolne, sady, łąki i pastwiska, zbiorniki wodne. Droga znajduje się na działkach o nr 102, 154, 196/4 i 206/8 i przebiega na odcinku drogi do drogi krajowej nr 70 relacji Ł.-S.-H. do drogi krajowej nr 8. Ze względu na istniejącą zabudowę po stronie zachodniej drogi, pas drogowy poszerzono w kierunku wschodnim na sześciu działkach prywatnych i z tego też względu działki o nr 101/2, 103/3, 148/1, 155/1, 189/4 i 267/4 objęte zostały podziałem wymagającym zatwierdzenia projektów podziału. Według decyzji organu I instancji działki powstałe po podziale to działki o nr 101/4, 103/4,148/2, 155/2, 189/6, 267/6 położone w liniach rozgraniczających teren inwestycji, zaś działki powstałe po podziale działek nr 101/3, 103/4, 148/3, 155/3, 189/5 i 267/5 położone są poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Nadto z projektu wynika, iż przebudowa istniejącej sieci uzbrojenia wymaga zajęcia działek o nr 205/10, 267/4, 205/3, 189/4 położonych poza liniami rozgraniczającymi. Odpowiadając na zarzuty J. M. Wojewoda wyjaśnił, iż projekt budowlany w jego poszczególnych częściach branżowych, w sposób czytelny przedstawia projekt zjazdów zarówno z działki odwołującego nr 101/3 jak i nr 103/5 – po podziale. Mając na uwadze zarzut, iż inwestycja jest realizowana dla potrzeb jednej firmy, wskazał, iż kwestia ta była przedmiotem zainteresowania organu I instancji. Na koniec organ dodał, iż odwołujący uczestniczyli w spotkaniach, korzystali z uprawnienia art. 10 k.p.a., byli poinformowani o procedurach i odszkodowaniach za wywłaszczony grunt. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył J. M. Zarzucił naruszenie słusznego interesu strony poprzez wydanie decyzji pozwalającej na realizację inwestycji, której realizacja narazi dom i siedlisko na zalanie wodą z powodu znacznej różnicy poziomów, na uciążliwości w trakcie korzystania z wyjazdu z siedliska, nadto uciążliwości wywołane zwiększonym ruchem ciężarówek. Zarzucił także dowolność w ocenie uzasadnionego interesu społecznego i brak przeprowadzenia wizji lokalnej. Uzasadniając skarżący powtórzył stanowisko wywiedzione w odwołaniu i podkreślił, iż w wyniku realizacji inwestycji poprowadzona zostanie droga w odległości 3 m od zabudowań co jest niedopuszczalne. Dodał, iż nie wyrażał i nadal nie wyraża zgody na realizację inwestycji i pominięcie jego stanowiska a wręcz przyjęcie, iż taka zgoda udzielona przez organ narusza podstawowe zasady postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 28 listopada 2013r. skarżący poparł skargę, uczestnik postępowania A. O. przyłączył się do skargi dodając, iż proponowana cena za ziemię jest za mała, rzeczoznawca proponował 3 zł za m². Z kolei uczestnik postępowania B. A. popierając skargę wskazała, że zabranie jej części działki spowoduje utratę statusu rolnika, a tylko ona pracuje na utrzymanie pięcioosobowej rodziny, grunt jest łąką a jak zmieni się status gruntu będą wyższe opłaty od nieruchomości, dodała, iż w chwili obecnej nie korzysta z dopłat rolniczych, nie złożyła wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...], jak również poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Wójtowi Gminy K. zezwolenia na realizację opisanej już inwestycji drogowej. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Warto zauważyć, iż przywołany akt jest aktem o szczególnym charakterze, bowiem wprowadza uproszczoną procedurę realizacji inwestycji drogowej i to uproszczenie zostało osiągnięte w wyniku kolejnych nowelizacji tejże ustawy, które doprowadziły do skumulowania w jednej decyzji szeregu rozstrzygnięć. Aktualnie wskutek nowelizacji dokonanej ustawą z 25 lipca 2008r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008r. Nr 154, poz. 958) – decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rozstrzyga jednocześnie o wszystkich kwestiach umożliwiających realizację inwestycji drogowej, za wyjątkiem ustalenia odszkodowania. Z dniem 16 grudnia 2006r. rozszerzono także stosowanie ustawy na wszystkie kategorie dróg publicznych. Niewątpliwie celem tej ustawy jest przyspieszenie i uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji drogowych. W ten sposób realizowany jest priorytetowy interes publiczny, a więc poprawa infrastruktury drogowej w Polsce. Wynikające z analizy poszczególnych przepisów specustawy przyspieszenia procesu budowy dróg publicznych nie pozostaje bez wpływu na sposób, w jaki należy interpretować jej przepisy. Taka wykładnia nie pozostaje także bez wpływu na ocenę legalności decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu. W niniejszej sprawie postępowanie wszczęte zostało na wniosek Wójta Gminy K., który łącznie z wnioskiem przedłożył wymaganą przepisami i kompletną dokumentację (art. 11d specustawy), w tym w szczególności: 1) 4 egzemplarze projektu budowlanego; 2) mapę w skali co najmniej 1:1000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; 3) analizę powiązania projektowanej rozbudowy drogi z innymi drogami publicznymi; 4) mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; 5) wymagane prawem opinie, w tym: Wójta Gminy K. wyrażoną na piśmie z dnia 12 lutego 2013r., Zarządu Województwa [...] wyrażoną na piśmie z dnia 17 lipca 2012r., Zarządu Powiatu w S. wyrażoną na piśmie z dnia 23 lipca 2012r. oraz Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł. Terenowy Inspektorat w R. wyrażoną na piśmie z dnia 13 lipca 2012r. Natomiast z uwagi na ustalenie, iż na odcinku drogi objętym zakresem wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej brak jest terenów i obiektów, o których mowa w art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. a-g ustawy – opinie te nie były wymagane. I bezsprzecznie, w ocenie Sądu, analiza przywołanych dokumentów nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości zaskarżonej decyzji. Warto przy tym zauważyć, iż także skarżący nie sformułował zarzutu kwestionującego samą procedurę poprzedzającą wydanie zaskarżonego aktu. Organy w toku postępowania administracyjnego dokonały sprawdzenia, czy wniosek spełnia wymagania przewidziane przepisami ustawy, oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze publicznym. Uznanie spełnienia tych warunków przez organy obu instancji uznać należy za prawidłowo wyprowadzony wniosek. Zobowiązywało to organy do wydania decyzji zezwalającej na realizację wnioskowanej inwestycji drogowej. Nie budzi także uwag krytycznych poprawność poinformowania stron o toczącym się postępowaniu i o wydanych w jego toku rozstrzygnięciach. (art. 11d ust. 5 i 6 specustawy). W tym zakresie skarżący także nie zgłaszał uwag krytycznych, podobnie nie formułował zarzutów co do samego projektu, który sporządzony został przez uprawnione podmioty – projekty poszczególnych branż – stosownie do postanowień rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu o formy projektu budowlanego. Odnosząc się do zarzutów skargi, w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie. Strona skarżąca nie zgadza się na poszerzenie drogi, gdyż zrodzi to konieczność wycięcia rosnących dotychczas przy drodze drzew, podwyższenie drogi spowoduje zaś zalewanie nieruchomości strony i utrudni wyjazd z posesji. Przywołane zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa i nie mogą stanowić podstawy do uznania, że w sprawie doszło do nieuwzględnienia istotnych okoliczności. Uwzględniając wymogi stawiane ustawą z dnia 10 kwietnia 2003r. takie okoliczności jak zgoda właściciela nieruchomości na wycięcie drzew, czy subiektywnie oceniana na zbyt mała odległość od poszerzonego pasa drogowego od zabudowań skarżącego, nie stanowią okoliczności, które organ winien analizować z punktu widzenia warunków realizacji inwestycji drogowej. Przy czy zauważyć trzeba, iż jak wynika z projektów sporządzonych dla potrzeb inwestycji, przewidują one wykonanie odwodnienia drogi co poprawi gospodarkę wodami opadowymi, tak więc i to nie budzi zastrzeżeń Sądu. Podobnie ma się kwestia wpływu inwestycji na prowadzoną przez stronę działalność rolniczą oraz proponowana cena wykupu części nieruchomości, która zostanie zajęta na poszerzenie pasa drogowego. Wysokość odszkodowań za nieruchomości przejęte pod inwestycję oraz zasady i terminy wypłaty ustalone zostaną odrębną decyzją po przeprowadzeniu stosownego postępowania. Zgodnie z art. 12 ust. 4g ustawy, jeżeli decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygo natychmiastowej wykonalności, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności i stosownie do ust. 4a ustawy, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji. Oznacza to, iż wszelkie swoje zastrzeżenia do ustalonej wartości odszkodowania strona skarżąca będzie mogła zgłaszać dopiero na opisanym, kolejnym etapie postępowania. Obecnie zgłaszane zarzuty w tym zakresie nie mogą być rozstrzygane przez organ, ani przez sąd administracyjny. Sąd rozumie zastrzeżenia strony skarżącej i obawy przed konsekwencjami poszerzenia drogi, jednakże na co już zwrócił uwagę na tym etapie postępowania inwestycyjnego nie wszystkie zarzuty strony mogą być brane pod uwagę właśnie z uwagi na specyfikę prowadzonego w oparciu o specustawę postępowania. Inne z kolei, jak chociażby zarzut, iż inwestycja ma być zrealizowana z uwagi na prywatny interes prywatnego podmiotu, nie może być przedmiotem analizy organu, jak i Sądu z uwagi na brak oparcia tych zarzutów w ustalonym stanie faktycznym i obowiązującym prawie. Podsumowując, w ocenie Sądu, w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów w pełni zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze zarzuty strony nie stanowią naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. LS