II SA/Łd 983/11

Dnia 28 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2011 roku przy udziale - sprawy ze skargi Prezydenta Miasta R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Zarząd Powiatu [...] odmówił uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu Miasta R. w rejonie ulic: A, B, C, Plac D, przedłożonego przez Prezydenta Miasta R. w dniu 11 marca 2011r., w zakresie zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego dróg powiatowych z uwagi na to, iż projekt planu nie spełnia wymagań określonych w § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999r., nr 43, poz. 430). W uzasadnieniu podniesiono, że Prezydent Miasta R. w dniu 11 marca 2011r. przedłożył Zarządowi Powiatu [...], jako zarządcy dróg powiatowych, do uzgodnienia projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu Miasta R. we wskazanym rejonie ulic i placu - w trybie art. 17 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej dalej jako u.p.z.p. Zarząd Powiatu po analizie projektu planu w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego dróg powiatowych stwierdził, że w projekcie nie przewidziano odpowiednich rozwiązań w zakresie włączenia ruchu drogowego z obszarów objętych planem do przyległych dróg powiatowych. Plan zakłada włączenie projektowanej ulicy dojazdowej ([...]) do ulicy B (droga powiatowa nr [...] klasa techniczna Z) poprzez skrzyżowanie, które zlokalizowane byłoby pomiędzy posesją nr 13 i 15. Zgodnie natomiast z wymogami określonymi w § 9 ust. 1 pkt 5 powołanego rozporządzenia z dnia 2 marca 1999r. droga klasy Z powinna mieć powiązania z drogami wszystkich klas, z ograniczeniami wynikającymi z pkt 1 i 2, a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 500 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 300 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 250 m, a na terenie zabudowy – nie mniejsze niż 150 m, przy czym na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Odległość między istniejącym skrzyżowaniem ulicy B z ulicą A, a planowanym skrzyżowaniem z ulicą dojazdową, wyniesie zaledwie około 150 m. Wprowadzenie dodatkowego potoku pojazdów poprzez planowaną drogę dojazdową w układ komunikacyjny ulicy B spowoduje dodatkowe pogorszenie warunków ruchu oraz zmniejszenie i tak już niskiego poziomu swobody ruchu na ulicy B. W zażaleniu na to postanowienie Prezydent Miasta R. zarzucił naruszenie art. 17 pkt 13 u.p.z.p. Podniósł przy tym, że działając na podstawie u.p.z.p., zgodnie z art. 17 pkt 6 i 7 wystąpił pismem z dnia 21 czerwca 2010r. o opinie i uzgodnienie projektu planu do właściwych instytucji i organów. W dniu 22 lipca 2010r. Zarządca Drogi Powiatowej potwierdził odbiór wskazanego pisma. Zgodnie z art. 25 u.p.z.p. w związku z nieprzedstawieniem przez Zarządcę Drogi Powiatowej stanowiska, projekt planu w zakresie wynikającym z art. 17 pkt 7 lit. d został uzgodniony. Pismem z dnia 2 lutego 2011r. Starosta Powiatu [...], w trybie art. 18 u.p.z.p. wniósł uwagi do planu, z których wynika, że stanowisko w sprawie uzgodnienia projektu planu uległo zmianie. Prezydent Miasta R. wystąpił pismem z dnia 11 lutego 2011r. do Zarządcy Drogi o wydanie postanowienia zmieniającego stanowisko w myśl art. 26 u.p.z.p., który przewiduje odpowiedni tryb dla zmiany stanowiska przez organ uzgadniający. W odpowiedzi otrzymał pismo z dnia 21 lutego 2011r., w którym stwierdzono, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z koniecznością zmiany stanowiska przez organ uzgadniający, tym samym nie zachodzi potrzeba wydania w tym zakresie przez organ uzgadniający kolejnego postanowienia. W związku z ponownym uzgodnieniem projektu planu Zarządca Drogi Powiatowej w konsekwencji zmienił stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, odmawiając uzgodnienia projektu planu. Jako powód wskazał niespełnienie wymagań określonych w § 9 ust. 1 pkt 5 powołanego rozporządzenia z dnia 2 marca 1999r., z których to właśnie wynika, że projektowane skrzyżowanie spełnia kryteria ustanowione przez ustawodawcę, gdyż odległość skrzyżowania do drogi lokalnej – ulicy A wyniesie ca 160 m do drogi zbiorczej – Alei E – ca 242 m. Obszar planu dotyczy fragmentu miasta R. znajdującego się w ścisłym centrum. Projektowana droga obsługuje działki, które dziś w ramach obsługi komunikacyjnej korzystają ze służebności, a zarazem umożliwia w sposób racjonalny zagospodarowanie terenów dziś niedostępnych. Akt prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ma za zadanie uwzględnić m.in. wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory ekonomiczne przestrzeni, prawo własności czy potrzeby interesu publicznego – art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Projektowane skrzyżowanie drogi [...] z ulicą B wynika z uwzględnienia powyższego, gdyż zostało przewidziane na działce, która nie spełnia warunków działki budowlanej, obsłuży tereny, których wartość ekonomiczna niewątpliwie wzrośnie, a wskazana w projekcie planu lokalizacja skrzyżowania jest prawidłowa, ponieważ zbliżona jest (z zachowaniem warunków wynikających z § 9 ust. 1 pkt 5 wskazanego rozporządzenia z dnia 2 marca 1999r.) do drogi niższej klasy, czyli drogi lokalnej - ulicy A. Prezydent Miasta R. zarzucił również naruszenie art. 24 ust. 2 u.p.z.p. Wskazał, że organ w postanowieniu nie określił warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić. Powołując się w postanowieniu na art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p. wydał wadliwe pod względem formalno – prawnym postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 K.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę Zarządowi Powiatu [...] do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że wymagalność uzgodnienia wynika z art. 17 pkt 7 w związku z art. 24 i art. 25 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 października 2010r. (z dniem 21 października 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2010r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - Dz.U. nr 130, poz. 871). Z mocy art. 4 ust. 2 u.p.z.p. do miejscowych planów zagospodarowania w stosunku, do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W świetle art. 3 ust. 1 u.p.z.p. władztwo planistyczne przysługuje gminie. Zasadę tę trzeba uwzględnić przy wykładni innych przepisów dotyczących sfery planowania przestrzennego. Na gruncie tej zasady oraz przywołanych wcześniej przepisów rolą organu uzgadniającego projekt planu miejscowego będzie odniesienie się do zakresu ustaleń wyznaczonych w przedłożeniu organu gminy, a przy tym w granicach i na podstawie przepisów prawa. Wykładnia tych przepisów, a w szczególności art. 24 ust. 2 u.p.z.p. prowadzi do wniosków, że organ właściwy w przedmiocie uzgodnienia odnosząc się do przedłożonego projektu planu może: - dokonać uzgodnienia, - odmówić uzgodnienia z przywołaniem konkretnych podstaw prawnych w tym względzie, - odmówić uzgodnienia z równoczesnym wskazaniem warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, powołując przy tym podstawę prawną tych uwarunkowań. Natomiast organ uzgadniający nie może na tym etapie procesu przygotowania planu miejscowego zgłaszać dalszych propozycji, czy wniosków w zakresie zmian ustaleń projektu planu. Te bowiem mogą być składane w sytuacji przewidzianej w art. 17 pkt 10 i 11 u.p.z.p. W świetle § 9 ust. 1 pkt 5 cytowanego rozporządzenia niewątpliwie chodzi o względy bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego. Polemika między organami dotyczy oceny skutków projektowanego skrzyżowania z ulicą B i włączenia dalszych terenów do tejże ulicy. Z ustaleń organów wynika, że odległość projektowanego skrzyżowania do ulicy A wynosi "zaledwie około 150 m" czy "ca 160 m". Wobec tego można jednakże mówić o wyjątkowości sytuacji i o możliwości dopuszczenia ulokowania projektowanego skrzyżowania. Kwestie te podlegają ocenie zarządcy drogi w ramach uznania, co wymaga konkretnych ustaleń i uzasadnienia. Organ nie może się ograniczyć w tym względzie do ogólnej konstatacji, iż planowana droga dojazdowa i projektowane skrzyżowanie powodować będzie wprowadzenie dodatkowego potoku pojazdów w układ komunikacyjny ulicy B i pogorszy warunki ruchu. Taki pogląd w istocie nic nie wyjaśnia i uniemożliwia merytoryczną ocenę spornej kwestii planistycznej. Musi być ona zatem należycie rozważona i wyważona przez organ wypowiadający się, biorąc z jednej strony obowiązujące przepisy prawa, a z drugiej strony względy funkcjonalno - przestrzenne, które legły u podstaw koncepcji przyjętej w projekcie planu. Organ uzgadniający może także przedstawić warunki, na jakich uzgodnienie będzie możliwe, które to zagadnienie w świetle art. 24 ust. 2 u.p.z.p. zostało pominięte w zaskarżonym postanowieniu. W skardze na powyższe postanowienie Prezydent Miasta R. zarzucił naruszenie art. 24 ust. 2 i art. 25 ust. 2 u.p.z.p. W uzasadnieniu Prezydent Miasta R. podniósł, że art. 24 ust. 2 u.p.z.p. wyraźnie odnosi się do wskazania konkretnych sytuacji, w których Prezydent Miasta może uznać za uzgodniony projekt planu w przypadku, w którym organ uzgadniający, w tym przypadku zarządca drogi powiatowej, wydał postanowienie bez wskazania właściwej podstawy prawnej oraz nie określił warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić. Nie zgodził się ze stwierdzeniem, iż organ uzgadniający może także przedstawić warunki, na jakich uzgodnienie będzie możliwe. Podniósł, że podanie warunków, na jakich uzgodnienie będzie możliwe w postanowieniu odmawiającym uzgodnienia projektu planu, jest obligatoryjne zwłaszcza, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został poprzednio uzgodniony. Zarząd Powiatu [...] przy ponownym uzgodnieniu odmówił uzgodnienia, a zmiana stanowiska nie nastąpiła w trybie przewidzianym przez ustawodawcę, tj. art. 26 u.p.z.p. Powołał się przy tym na pismo Starosty Powiatu [...] z dnia 21 lutego 2011r. Zdaniem Prezydenta Miasta R. Zarządca Drogi Powiatowej w postanowieniu dotyczącym ponownego uzgodnienia projektu planu powinien wypowiedzieć się co do zmian, które zostały wprowadzone na skutek uwzględnienia uwag wniesionych do projektu planu. Wobec tak sformułowanych zarzutów Prezydent Miasta R. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części umożliwiającej Zarządcy Drogi Powiatowej (Zarządowi Powiatu [...]) ponowne zajęcie stanowiska w sprawie uzgodnienia projektu planu oraz o uznanie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu R. położonego w rejonie ulic B, C, Plac D za uzgodniony w zakresie wynikającym z art. 17 pkt 7 lit. d u.p.z.p. w związku z art. 24 ust. 2 oraz art. 25 ust. 2 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Podniosło także, iż postanowieniem z dnia [...] Zarząd Powiatu [...] ponownie odmówił uzgodnienia przedstawionego projektu. Na to postanowienie Prezydent Miasta R. nie wniósł jednakże zażalenia. W tych okolicznościach można mówić o bezprzedmiotowości postępowania ze skargi na postanowienie z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do sformułowanych w niej wniosków i zarzutów należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zadaniem sądów administracyjnych jest wyłącznie badanie zgodności z prawem kwestionowanych aktów i czynności (bezczynności) organów administracji publicznej, a nie rozpoznawanie merytoryczne spraw administracyjnych. Analiza zawartych w skardze twierdzeń wskazuje, iż Prezydent Miasta R. domaga się uznania za uzgodniony projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w spornym zakresie z uwagi na to, że zarządca drogi powiatowej wydał postanowienie bez wskazania właściwej podstawy prawnej oraz nie określił warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić. Z uchybieniem tym łączy zarzut naruszenia art. 24 ust. 2 i art. 25 ust. 2 u.p.z.p. przez zaskarżone postanowienie o uchyleniu postanowienia Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] i przekazaniu sprawy Zarządowi Powiatu [...] do ponownego rozpatrzenia. W związku z tym przede wszystkim zwrócić trzeba uwagę na to, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane na skutek wniosku Prezydenta Miasta R. z dnia 28 lutego 2011r. o ponowne uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. We wniosku tym wyjaśniono, że zostały wprowadzone korekty wynikające z rozpatrzenia i uwzględnienia części uwag wniesionych w czasie wyłożenia projektu do publicznego wglądu dotyczących przebiegu wewnątrz kwartału projektowanego układu komunikacyjnego. Jednocześnie zwrócono się o uzgodnienie w terminie 21 dni od daty udostępnienia projektu planu, wskazując, że zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.z.p. nieprzedstawienie stanowiska w tym terminie uważa się za równoznaczne z uzgodnieniem projektu. Ze znajdującej się na wniosku prezentaty Starostwa Powiatowego wynika, że wniosek ten doręczono w dniu 11 marca 2011r. Nie budzi wątpliwości, że z treści art. 17 pkt 7 lit. d u.p.z.p. wynika ciążący na prezydencie miasta obowiązek uzgodnienia projektu planu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Obowiązek ponowienia uzgodnienia w niezbędnym zakresie łączy się natomiast z wprowadzeniem przez prezydenta miasta zmian do projektu planu, wynikających z rozpatrzenia uwag zgłoszonych przez osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej w czasie wyłożenia projektu do publicznego wglądu, o czym stanowi art. 17 pkt 13 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika, że tego rodzaju sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, o czym świadczy chociażby powyższy wniosek z dnia 28 lutego 2011r. W myśl art. 24 ust. 1 u.p.z.p. organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 i 7 oraz art. 17 pkt 7, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy zauważyć, że uzgodnienie polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść, w tym wypadku projektu planu miejscowego, którą zarządca drogi zobowiązany jest, jako organ uzgadniający, ocenić pod kątem zgodności z przepisami prawa regulującymi daną kwestię. Odmowa uzgodnienia projektu planu wymaga zatem wykazania przyczyn z powodu, których uzgodnienie nie było możliwe oraz wskazania podstawy prawnej uzasadniającej rozstrzygnięcie odmowne. Co więcej, z treści art. 24 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że skoro uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., to zastosowanie ma również przepis art. 106 § 4 K.p.a. w myśl, którego organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Organ dokonujący uzgodnienia nie jest zatem zwolniony w przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym dla jego dokonania. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji wydając postanowienie odmowne, stwierdził w uzasadnieniu wyłącznie tyle, że projekt planu nie spełnia wymagań określonych w § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Odległość między istniejącym skrzyżowaniem ulicy B z ulicą A a planowanym skrzyżowaniem z ulicą dojazdową wyniesienie zaledwie "około 150 m". Wprowadzenie dodatkowego potoku pojazdów poprzez planowaną drogę dojazdową w układ komunikacyjny ulicy B spowoduje dodatkowe pogorszenie warunków ruchu oraz zmniejszenia i tak już niskiego poziomu swobody ruchu na ulicy B. Powołany przez organ pierwszej instancji przepis § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999r. określa, że droga klasy Z powinna mieć powiązania z drogami wszystkich klas, z ograniczeniami wynikającymi z pkt 1 i 2, a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 500 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 300 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 250 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 150 m, przy czym na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Celem takiego unormowania jest zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego, zaś sam przepis ma charakter postulatywny. Odmowa uzgodnienia projektu planu, z powołaniem się na ten przepis, wymagała zatem od organu pierwszej instancji precyzyjnych ustaleń i uzasadnienia zajętego stanowiska. W ocenie sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie wytknęło organowi pierwszej instancji niedostateczne uzasadnienie zajętego stanowiska oraz nienależyte rozważenie, czy z uwagi na to, że projektowane skrzyżowanie przewidziane jest w odległości około 150 czy też 160 m od ulicy A, nie zachodzi wyjątkowość sytuacji i możliwość pozytywnego uzgodnienia. Okoliczność powołana przez organ pierwszej instancji, że taka lokalizacja projektowanego skrzyżowania spowoduje dodatkowe "pogorszenie warunków ruchu oraz zmniejszenie i tak już niskiego poziomu swobody ruchu", nie może być uznana za jedyną i wystarczającą przesłankę do negatywnego uzgodnienia przedłożonego projektu planu bez uprzedniego rozważenia i przeprowadzenia odpowiedniej analizy porównawczej w tym zakresie, która winna znaleźć się w aktach sprawy. Zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło również uwagę na wynikającą z treści art. 24 ust. 2 u.p.z.p. możliwość przedstawienia przez organ uzgadniający warunków, na jakich uzgodnienie będzie możliwe. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 2 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, albo nie powołają podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie. Z treści tego unormowania wynika, że nie uzgadniając projektu planu, uprawniony organ musi równocześnie określić warunki, na jakich uzgodnienie może nastąpić albo powołać podstawę prawną uzasadniającą ich określenie. Dopiero w wypadku braku określenia warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, albo niepowołania podstawy prawnej, uzasadniającej ich określenie, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego. Samo użycie sformułowania "może uznać" daje natomiast organowi, który wystąpił o dokonanie uzgodnienia, możliwość wyboru, czy z uwagi na nieprzedstawienie tych warunków albo niepowołanie podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie, uzna przedstawiony projekt za uzgodniony. Skoro zaś zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie uzgodnienia projektu planu nie odpowiadało powyższym wymogom, to za trafne uznać trzeba rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. W myśl tego unormowania organ odwoławczy może uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Treść unormowania zawartego w art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. nie pozostawia wątpliwości, iż w sytuacji, gdy kwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co też w niniejszej sprawie nastąpiło, to organ drugiej instancji może uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Przekazując sprawę, organ ten winien również wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zalecenia te wiążą jednak organ pierwszej instancji jedynie, co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych w tym znaczeniu, aby organ ten dokonał rozważań w zakresie wskazanych okoliczności i w tej kwestii przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające, wykorzystując już zgromadzony materiał dowodowy, jak też dopuszczając ewentualnie w razie potrzeby nowe dowody. Wskazania zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie mogą jednak przesądzać o tym, jakie rozstrzygnięcie ma być wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wskazania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odpowiadają tym wymogom. Inną natomiast kwestią jest to, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] Zarząd Powiatu [...] ponownie odmówił uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedłożonego przez Prezydenta Miasta R. w dniu 11 marca 2011r. z uwagi na to, iż projekt nie spełnia wymagań określonych w § 9 ust. 1 pkt 5 cytowanego rozporządzenia z dnia 2 marca 1999r. Jednocześnie zaś określił, że uzgodnienie planu może nastąpić w sytuacji, gdy w projekcie planu zostanie przewidziane nieprzelotowe zakończenie drogi dojazdowej [...] w postaci placu manewrowego. Postanowienie to zostało doręczone Prezydentowi Miasta R. w dniu 27 lipca 2011r. Nie skorzystał on jednak z przysługującego mu prawa do wniesienia zażalenia. Na okoliczność tę powołało się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę. Nadto zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia opinii przez organy, o których mowa w art. 11 pkt 5 – 8 oraz art. 17 pkt 6 i 7, nie krótszy niż 21 dni od dnia udostępnienia projektu studium albo projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. W myśl art. 25 ust. 2 u.p.z.p. nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem projektu. Z treści tego ostatniego przepisu wynika, że jedynie w sytuacji nieprzedstawienia stanowiska ani też warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2 u.p.z.p., w zakreślonym terminie projekt miejscowego planu należy uważać za uzgodniony. Regulacja ta stwarza fikcję prawną, iż wobec niezajęcia w terminie stanowiska przez organ współdziałający doszło do uzgodnienia lub zaopiniowania projektu, zaś konsekwencje te są niezależne od uznania organu. Jak wynika jednak z akt sprawy Zarząd Powiatu [...], choć w wadliwy sposób, to jednak zajął i przedstawił swoje stanowisko w postanowieniu z dnia [...], które doręczył Prezydentowi Miasta R. przed upływem wyznaczonego 21 – dniowego terminu. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd orzekł o oddaleniu skargi. A.D.