II SA/Łd 986/16

Dnia 17 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2017 roku sprawy ze skargi W. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2016r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego, budowę instalacji elektrycznej WLZ oraz utwardzenia terenu. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. M. i K. G. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego, budowę instalacji elektrycznej WLZ oraz utwardzenia terenu na działce nr ewid. 141/16 (obręb [...]), przy ul. [...] w P. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. i J. W., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r. poz. 1422), dalej powoływanego jako "rozporządzenie", oraz niezgodność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oraz W. F., zarzucając przedmiotowej inwestycji naruszenie obowiązującego prawa budowlanego, naruszenie intencji planistycznych zawartych w zapisach obowiązującego planu miejscowego, obniżenie wartości działki i pogorszenie warunków życia oraz nieuwzględnienie przez organ I instancji wszystkich wniosków, skarg i uwag. Powołaną na wstępie decyzją Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołań J. W. i J. W. oraz W. F.., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji prawidłowo uznał, że badana inwestycja nie narusza przepisów prawa materialnego. Przypomniał, że zamiarem inwestorów jest budowa budynku gospodarczo - garażowego o wysokości 3,5 m na działce nr ewid. 141/16, a projektowany budynek gospodarczo - garażowy usytuowany jest w granicy z działką nr ewid. 141/15 i 141/23 (działki skarżących). Następnie Wojewoda [...] wskazał, że na terenie, gdzie projektowane jest przedmiotowe zamierzenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy P. z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] (DZ. Urz. Woj. [...] z dnia [...] września 2006r. Nr [...] poz. [...]). Działka objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę położona jest na obszarze oznaczonym symbolem T.24.1/MN. W tym miejscu organ wyjaśnił, że plan jako podstawowe przeznaczenie dla przedmiotowego terenu ustala się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, bliźniaczą oraz szeregową i dopuszcza lokalizację garaży i obiektów gospodarczych wbudowanych w bryłę budynku mieszkalnego lub integralnie z nim związanych bądź sytuowanych w granicy działki, z obowiązkiem ich zblokowania z już istniejącą zabudową o podobnym przeznaczeniu na działce sąsiada, jeśli taka zabudowa istnieje. Analizując zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ stwierdził, iż usytuowanie tego budynku i jego konstrukcja są zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje na tym terenie lokalizację garaży lub obiektów gospodarczych na działce jedynie jako jednokondygnacyjnych bez poddasza użytkowego. Zdaniem Wojewody [...] w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, o jakiej mówi przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza bowiem lokalizację garaży i obiektów gospodarczych w granicy działki z obowiązkiem ich zblokowania z już istniejącą zabudową o podobnym przeznaczeniu na działce sąsiada, jeśli taka zabudowa istnieje. Wojewoda [...] stwierdził, że w przedmiotowej sprawie warunek ten został spełniony. Ponadto Wojewoda wskazał, że projektowany budynek gospodarczo - garażowy jest jednokondygnacyjny, wobec czego jego wysokość jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu, który nie wprowadza w tym zakresie żadnych innych ograniczeń czy wymagań. Zdaniem organu odwoławczego nie można zatem uznać za zasadny zarzut skarżących dotyczący naruszenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rozporządzenia. Następnie Wojewoda podkreślił, że organ wydający pozwolenie na budowę jest władny do badania kwestii "dobrego sąsiedztwa" o tyle, o ile dane rozwiązania projektowe okazałyby się sprzeczne z konkretnymi przepisami prawa. Wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie powoduje na działkach skarżących zacieniania, o którym mowa w § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia, tj. zacieniania w budynku pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, gdyż jak wynika z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu takiego budynku na działce nr 141/23 nie ma. Ponadto projektowany budynek od strony działki nr ewid. 141/23 zakończony jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, zgodnie z wymogami określonymi w § 235 ust. 2 rozporządzenia wysuniętą na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku, a zatem możliwe jest usytuowanie na tej działce budynku, na wysokości projektowanego budynku gospodarczego, na zasadach określonych w rozporządzeniu. W konsekwencji budowa przedmiotowego budynku gospodarczo - garażowego w granicy z działką nr ewid. 141/23 nie wpłynie na jej przyszłe zagospodarowanie. Również od strony działki nr ewid. 141/15 organ nie stwierdził zacieniania w budynku pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wskazując że odległość między projektowanym budynkiem od budynku znajdującego się na działce stanowiącej własność W. F. wynosi około 6 m i jest większa od wysokości budynku przesłaniającego wynoszącej 3,5 m. Poza tym organ zauważył, że projektowany budynek również od strony działki nr 141/15 zakończony jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, wysuniętą na 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku. W dalszej części decyzji wskazano, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego inwestorzy odnosili się pisemnie do uwag zgłaszanych przez skarżących w zakresie konieczności realizacji i usytuowania budynku. Podsumowując organ odwoławczy uznał, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją organu I instancji nie narusza przepisów prawa budowlanego, zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani warunków technicznych. Ponadto - w ocenie Wojewody [...] - planowana inwestycja nie ograniczy potencjalnej zabudowy niezabudowanej działki skarżących, a w odniesieniu do zabudowanej działki stanowiącej własność W. F. nie ograniczy możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Ponadto - zdaniem organu odwoławczego - decyzja Starosty [...] zawiera szczegółowe uzasadnienie, w którym organ I instancji w sposób bardzo dokładny i staranny odniósł się do wszystkich kwestii poruszanych przez strony postępowania. Uzasadnienie zawiera wyjaśnienie wszystkich wątpliwych kwestii i wskazuje na przepisy, na których organ I instancji oparł się wydając przedmiotową decyzję. Organ odwoławczy dodał, iż inwestorzy spełnili wymagania określone w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r. poz. 290 ze zm.), dalej powoływanej również jako "Pr. bud.", a dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny i odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 Pr. bud. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne, zakończone zaskarżoną decyzją czyni zadość zasadom rządzącym postępowaniem administracyjnym, wyrażonym w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a". Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących obniżenia wartości nieruchomości oraz pogorszenia komfortu zamieszkiwania organ wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie nie obejmuje kwestii związanych z wartością nieruchomości i komfortem zamieszkiwania. Przeprowadzone postępowanie nie wykazało jednak, by planowana inwestycja ograniczała lub zakłócała korzystanie z sąsiednich nieruchomości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016r. nr [...] wywiodła W. F. Skarżąca wyjaśniła, że w dniu 14 września 2016r. złożona została przez nią skarga do Wojewody [...] dotycząca decyzji nr [...] Starosty Powiatowego w P., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego, budowę instalacji elektrycznej WLZ oraz utwardzenie terenu na działce nr ewid. 141/16 (obręb [...]), przy ul. [...] w P. Odpowiedź Wojewody [...] na tę skargę datowana na dzień 19 października 2016r. została wysłana dnia 26 października 2016r., co stanowi oczywiste naruszenie art. 38 K.p.a., z uwagi na przekroczenie terminu o 12 dni. Ponadto W. F. wskazała na naruszenie prawa materialnego polegającego na niezgodności projektu z § 12 pkt 6 rozporządzenia, gdzie narzucony jest wymóg odsunięcia ściany budynku gospodarczego z otworami, od ściany istniejącego budynku mieszkalnego na odległość minimum 8 m, niezależnie od wymogów ochrony przeciwpożarowych. Kwestia ta - w ocenie skarżącej - została zignorowana przez organ I instancji, a Urząd Wojewódzki, pomimo wskazania tej wady prawnej, również nie odniósł się do niej. Autorka skargi podkreśliła, że w tych okolicznościach zasadne jest złożenie zawiadomienia do prokuratury ze wskazaniem podejrzenia popełnienia przestępstwa przez organy administracji państwowej w odniesieniu do art. 231 § 1. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stwierdzając, że zarzuty skargi pozostają bez wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej, dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy prawa proceduralnego poprzez niedotrzymanie terminu jednego miesiąca na udzielenie odpowiedzi w trybie odwoławczym zgodnie z przepisami K.p.a. organ wyjaśnił, że naruszenie takie w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Odwołanie W. F. wpłynęło bowiem do [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. w dniu 20 września 2016r. Z uwagi jednak na brak pod odwołaniem podpisu wnoszącej dnia 26 września 2016r. W.F. została wezwana w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do uzupełnienia odwołania o złożenie podpisu. Jak dalej wyjaśnił organ odwoławczy, z uwagi na fakt, iż w sprawie zostały złożone dwa odwołania, które należało rozstrzygnąć kompleksowo, w dniu 4 października 2016r. strony postępowania zostały poinformowane, zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. o konieczności przedłużenia terminu rozpatrzenia odwołań z uwagi na konieczność uzupełnienia odwołania przez W. F. Przewidywany termin na wydanie decyzji wskazano na dzień [...] listopada 2016r. W. F. w dniu 14 października 2016r. uzupełniła odwołanie poprzez złożenie pod nim podpisu, zaś w dniu [...] października 2016r. wydano zaskarżoną decyzję. W ocenie organu nie może być zatem mowy o przekroczeniu przez organ odwoławczy terminu na wydanie decyzji. W zakresie zaś zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie treści § 12 pkt 6 rozporządzenia organ wyjaśnił, że przepis ten odnosi się do sytuacji, w której przedmiotem oceny przez organ architektoniczno-budowlany jest usytuowanie budynku inwentarskiego lub gospodarczego, który zwrócony jest do sąsiedniego budynku mieszkalnego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi, podczas gdy w przedmiotowej sprawie pozwolenie na budowę obejmuje budynek gospodarczo - garażowy, bez otworów okiennych lub drzwiowych od strony działki skarżącej, dodatkowo posiadający ścianę oddzielenia pożarowego. W treści pisma z dnia 20 marca 2017r. inwestorzy – B. M. i K.G. wnieśli o oddalenie skargi złożonej przez W. F., podnosząc bezzasadność zarzutów skargi. Ponadto autorzy pisma wnieśli o zasądzenie na swą rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego, budowę instalacji elektrycznej WLZ oraz utwardzenia terenu. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy powołanej już wcześniej ustawy Prawo budowlane. W tym miejscu przypomnieć należy, że stosownie do art. 32 ust. 4 Pr.bud. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2013r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 Pr.bud.). W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Pr.bud., właściwy organ nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Pr.bud.). Natomiast zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Pr.bud., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Pr.bud., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter związany. Jak wynika z powyżej przytoczonych przepisów, warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Jednocześnie wskazać trzeba, że organ administracji architektoniczno - budowlanej przeprowadzając postępowanie sprawdzające przed wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z przepisami prawa i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w szczególności techniczno – budowlanymi określonymi w rozporządzeniu. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy uczyniły zadość obowiązkom wynikającym z powyżej wskazanych przepisów i zasadnie udzieliły wnioskodawcom pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności wskazać należy, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy P. z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] obowiązującym na terenie inwestycji. Przypomnieć trzeba, że ww. plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację garaży i obiektów gospodarczych wbudowanych w bryłę budynku mieszkalnego lub integralnie z nim związanych bądź sytuowanych w granicy działki, z obowiązkiem ich zblokowania z już istniejącą zabudową o podobnym przeznaczeniu na działce sąsiada, jeśli taka zabudowa istnieje. Ponadto przewiduje lokalizację garaży lub obiektów gospodarczych na działce jedynie jako jednokondygnacyjnych bez poddasza użytkowego. Zdaniem Sądu lokalizacja budynku gospodarczo-garażowego objętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę i jego konstrukcja są zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z mapy zagospodarowania terenu przedmiotowy budynek usytuowany został w granicy z działkami nr 141/15 i 141/23, na działkach sąsiednich nie istnieje zaś zabudowa o podobnym przeznaczeniu, z którą istniałaby obowiązek zblokowania. Jednocześnie rzeczony budynek został zaprojektowany jako jednokondygnacyjny bez poddasza użytkowego. Odnosząc się natomiast do zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia, zgodzić się trzeba z organem odwoławczym, że w okolicznościach sprawy mamy do czynienia z sytuacją przewidzianą w § 12 ust. 2 rozporządzenia. Przypomnieć należy, że zgodnie ze wskazanym przepisem sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak już wskazano, plan miejscowy obowiązujący na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym dopuszcza lokalizację garaży i obiektów gospodarczych wbudowanych w bryłę budynku mieszkalnego lub integralnie z nim związanych bądź sytuowanych w granicy działki, przewidując jedynie obowiązek ich zblokowania z już istniejącą zabudową o podobnym przeznaczeniu na działce sąsiedniej. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje zarzut zawarty w skardze, iż projekt budowlany przedłożony do zatwierdzenia jest niezgodny z § 12 ust. 6 rozporządzenia, zgodnie z którym budynek inwentarski lub budynek gospodarczy nie może być sytuowany ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej, lub takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (...). Przytoczona regulacja odnosi się bowiem do sytuacji, gdy budynek inwentarski lub budynek gospodarczy objęty zamierzeniem inwestycyjnym posiada otwory okienne lub drzwiowe w ścianie zwróconej do budynku znajdującego się na działce sąsiedniej. Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest budynek gospodarczo-garażowy bez otworów okiennych i drzwiowych od strony działki nr 141/15 należącej do skarżącej, a ponadto posiadający od tejże strony ścianę oddzielenia przeciwpożarowego wysuniętą na 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku, zgodnie z wymogami § 235 ust. 2 rozporządzenia. Ponadto należy również stwierdzić, że projektowany budynek gospodarczo-garażowy nie narusza również regulacji § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia odnoszących się do kwestii przesłaniania i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Należy zauważyć, że na działce nr 141/23 sąsiadującej z terenem inwestycji nie istnieje obiekt, w którym znajdowałyby się pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, co dopiero obligowałoby organ do przeprowadzenia szczegółowej analizy przesłaniania i nasłonecznienia pomieszczeń w stosunku do tego obiektu. Natomiast na działce nr 141/15 należącej do skarżącej znajduje się budynek oddalony od granicy z działką inwestorów na odległość 6m. Powyższe oznacza, że projektowany budynek gospodarczo-garażowy o wysokości 3,5 m nie spowoduje zacieniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku należącym skarżącej. Między ramionami kąta 60º wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna budynku znajdującego się na działce nr 141/15 nie znajduje się bowiem żadna część budynku projektowanego, bowiem odległości między tymi budynkami są większe niż wysokość przesłaniania budynku projektowanego. Okoliczność, iż planowany budynek nie ograniczy dostępu światła dziennego do budynku skarżącej potwierdza również analiza nasłonecznienia sporządzona dla potrzeb niniejszej sprawy znajdująca się w aktach niniejszej sprawy. Należy również zaznaczyć, że niezasadne są zarzuty skarżącej w zakresie przekroczenia terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z akt sprawy, odwołanie W. F. wpłynęło bowiem do organu odwoławczego w dniu 20 września 2016r., zaś zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] października 2016r. Oznacza to, że Wojewoda [...] nie przekroczył określonego w art. 35 § 3 K.p.a. miesięcznego terminu załatwienia sprawy od dnia otrzymania odwołania. Na marginesie zauważyć należy, że odwołanie W. F. nie zawierało podpisu, stąd zaistniała konieczność wezwania do uzupełnienia owego odwołania, jak również organ zobligowany był rozstrzygnąć w decyzji kończącej postępowanie również odwołanie złożone przez inna stronę postepowania. Okoliczności te niewątpliwe wpłynęły na przedłużenie czasu trwania postępowania odwoławczego, które jednak zakończyło się w przewidzianym prawem terminie. Należy również wskazać, że wskazana w skardze okoliczność, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] października 2016r. wysłana została do stron dnia [...] października 2016r. nie stanowi naruszenia żadnych przepisów prawa proceduralnego powszechnie obowiązujących. Podsumowując stwierdzić należy, że organ wydający zaskarżoną decyzję zasadnie uznał, że planowana inwestycja nie ograniczy możliwości korzystania z nieruchomości skarżącej zgodnie z jej przeznaczeniem. Wobec spełnienia wymagań przewidzianych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Pr.bud. organ zobligowany był stosownie do art. 35 ust. 4 Pr.bud wydać pozytywną decyzję o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie należy stwierdzić, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad, o których mowa art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 K.p.a. W sprawie przeprowadzono rzetelne postępowanie wyjaśniające. Organ wyczerpująco zebrał, a następnie rozpatrzył całość materiału dowodowego, po czym do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował prawidłową normę prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia. Z tego też względu, uznając że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. dc