II SA/Łd 990/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skarg R. R. na postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) oraz Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych 1. uchyla postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]); 2. uchyla postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]); 3. zasądza na rzecz skarżącego – R. R. od Wojewody [...] kwotę 20 (dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]). Natomiast postanowieniem z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]). Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Starosta [...] postanowieniem Nr [...] odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego, że lokale Nr 2, 5, 6, 7 w budynku wielorodzinnym przy ul. A 25 w P. są samodzielnymi lokalami mieszkalnymi. W motywach organ podał, iż R. R. wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, załączając inwentaryzację lokali. Organ ocenił, iż z inwentaryzacji wynika, że lokale nie są wyposażone w węzeł sanitarny, wobec czego nie spełniają wymogu określonego w § 92 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Postanowieniem Nr [...] Starosta [...] odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego, że lokal Nr 9 w budynku wielorodzinnym przy ul. A 25 w P. jest samodzielnym lokalem mieszkalnym. Organ ocenił, iż z załączonej inwentaryzacji wynika, iż lokal ma nienormatywną wysokość, wobec czego nie spełnia wymogu określonego w § 72 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W zażaleniu na powyższe postanowienia R. R. wywodził, iż odmowa wydania zaświadczeń jest niezgodna z obowiązującym prawem. W motywach swojego stanowiska wywodził, że jego lokale spełniają wymagania, o jakich mowa w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), który stanowi, iż samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury odnoszą się do budynków nowoprojektowanych, nowobudowanych lub remontowanych. Cały obiekt był wybudowany w 1906 roku, kiedy nie obowiązywały obecne przepisy. Lokale są zamieszkałe i są tam zameldowani ludzie. Wojewoda [...] postanowieniami z dnia [...] (Nr [...] i Nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia. W uzasadnieniach organ podtrzymał argumentację przedstawioną przez organ I instancji i nie podzielił argumentów zażalenia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienia R. R. wskazał, że działanie organów podjęte w sprawie jest niezgodne z przepisami, bowiem lokale będące w gorszym stanie technicznym są przedmiotem wielu transakcji handlowych. W ustawie o własności lokali nie ma mowy o spełnianiu dodatkowych warunków technicznych. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, iż po myśli unormowania art. 97 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy zastosowaniu dotychczasowych przepisów o kosztach sądowych. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Art. 2 ust. 2 stanowi, iż spełnienie wymagań do uznania lokalu za samodzielny lokal mieszkalny, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o nie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 kpa). Podstawę taką stanowi uregulowanie art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali. Analiza przepisu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali pozwala na ustalenie, że postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego, ale jednak postępowania administracyjnego, obowiązującego organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno - technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. Drogą zaświadczenia nie można przyznać ani ograniczyć żadnych uprawnień. Można tylko potwierdzić istniejący stan, czyli to co jest aktualnie wpisane w rejestrze publicznym. Organ może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, ale tylko co do faktów znajdujących się w ewidencji, rejestrach lub innych zbiorach danych znajdujących się w posiadaniu organu. W rozpoznawanej sprawie organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające. W uzasadnieniach postanowień z dnia [...] Starosta [...] wskazał, iż lokale, aby być samodzielnymi lokalami mieszkalnymi muszą spełniać podstawowe wymagania techniczno - budowlane, w tym m. in. w zakresie posiadania węzła sanitarnego i minimalnej wysokości. Nie sposób to kontestować, ale należy zauważyć, że uprawnienia w zakresie spełnienia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) przysługują organom nadzoru budowlanego. Wobec czego organ I, jak i II instancji nie miał podstaw prawnych do podjęcia działań w celu oceny spełnienia przez lokale wymagań ogólnych dla budynków i pomieszczeń. Taka interpretacja wynika z brzmienia art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali, gdyż przepis wyraźnie stanowi, iż "stwierdza starosta w formie zaświadczenia". Zauważyć należy, iż wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu mieszkalnego może nastąpić po dopuszczeniu do użytkowania budynku, w którym lokal ten jest usytuowany (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2001 r., II SA/Lu 393/00, ONSA 2003/3/102). W trakcie tego właśnie postępowania organ administracji architektoniczno - budowlanej, na podstawie przepisów prawa budowlanego, dokonuje oceny spełnienia wymagań określonych m. in. w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. Na etapie wydawania zaświadczenia o samodzielności lokalu organ nie ma uprawnień do kwestionowania ustaleń związanych z dopuszczeniem lokalu do użytkowania, a w szczególności do uznania, że lokale nie nadają się do użytku. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie unormowania art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), przy zastosowaniu przepisu art. 97 § 2 w/w przepisów wprowadzających.