II SA/Łd 990/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie WSA: Czesława Nowak-Kolczyńska, Jolanta Rosińska, Protokolant: asystent sędziego Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. i T. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] ([...]) w przedmiocie pozwolenia na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości oddala skargę. II SA/Łd 990/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], Nr [...] na podstawie art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz.1126 z późn. zm.) oraz na podstawie art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz.1071) [...] zezwolił J. i S. G. na wejście w teren działki nr ew. [...] położonej w miejscowości J. 56 będącej własnością A. i T. Ł. w celu wykonania docieplenia ściany szczytowej budynku mieszkalnego, oznaczając granice niezbędne do korzystania z działki, w terminie określonym miedzy stronami. W decyzji określono również, że inwestor po zakończeniu robót obowiązany jest naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości na zasadach określonych w kodeksie cywilnym. Od powyższej decyzji A. i T. Ł. wnieśli odwołanie do Wojewody [...], domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu podnieśli, iż budynek Państwa G. usytuowany jest w granicy działek i docieplenie ściany spowodowało by naruszenie ich własności. Ponadto wskazali, iż wjazd na teren działki o nr ew. [...] ograniczony jest z jednej strony przez ścianę budynku na niej usytuowanego, a z drugiej strony przez ścianę budynku Państwa G. Wjazd jest bardzo wąski, wynosi 2,95 m, co powoduje trudności z wjazdem samochodem ciężarowym. Ocieplenie ściany budynku spowodowałoby zwężenie wjazdu o około 5 cm, co ograniczyło by możliwość wjazdu na teren posesji, a także mogłoby doprowadzić do ewentualnych uszkodzeń ściany sąsiedniego budynku. Decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz.1126 z póź. zm. ), Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż ingerencja właściwego organu administracji architektonicznobudowlanej, podjęta w celu umożliwienia sąsiadowi wykonującemu roboty budowlane wejście na cudzy grunt, jest dopuszczalna dopiero wtedy, gdy zainteresowani nie zdołali się porozumieć w tej sprawie. Ograniczenie praw właściciela sąsiedniej nieruchomości może nastąpić tylko w zakresie niezbędnym do wykonania robót budowlanych i nie może mieć charakteru trwałego, a zgodnie z przepisami prawa cywilnego naprawienie szkody powinno nastąpić według wyboru poszkodowanego bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego bądź tez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Zdaniem organu odwoławczego, decyzja organu I instancji znajduje uzasadnienie. Strony nie zdołały porozumieć się w sprawie konieczności skorzystania z nieruchomości sąsiada, niezbędne więc było rozstrzygnięcie tej kwestii w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto wskazano, że zaskarżona decyzja organu I instancji nie uprawnia inwestorów do wykonywania zamierzonych prac budowlanych. Sprawa zezwolenia na ich wykonanie będzie stanowić przedmiot odrębnego postępowania przed organem administracji architektoniczno - budowlanej. Na powyższą decyzję A. i T. Ł. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając uchylenia zaskarżonej, jak i poprzedzającej ja decyzji Starosty [...] z dnia [...], Nr [...] i zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonym decyzjom zarzucili naruszenie przepisów prawa budowlanego oraz przepisów prawa cywilnego dotyczących prawa własności, a w szczególności art. 140 k.c. i 143 k.c. W uzasadnieniu skargi przytoczyli argumenty tożsame z wyrażonymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa własności organ zaznaczył, że ani zaskarżona, ani poprzedzająca ją decyzja nie uprawniają inwestorów do wykonywania zamierzonych prac budowlanych. Sprawa zezwolenia na wykonanie tych prac będzie bowiem stanowić przedmiot odrębnego postępowania przed organem administracji architektoniczno-budowlanej. Stąd też skarżący nie muszą obawiać się, iż w wyniku wydania inkryminowanej decyzji zostaną naruszone ich prawa, w tym prawo własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art.145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit.b); albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit.c). Rozpoznając skargę, sąd nie stwierdził naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia kwestionowanego rozstrzygnięcia. Przy wydaniu decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a kwestionowana decyzja znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa materialnego, obowiązujących w chwili jej wydania. Należy podzielić również argumenty podniesione w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Zaskarżoną decyzją organ administracji, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z póź. zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji zezwalającej J. i S. G. na wejście w teren działki nr ew. 408 położonej w miejscowości J. 56 będącej własnością A. i T. Ł. w celu wykonania docieplenia ściany szczytowej budynku mieszkalnego. Stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania kwestionowanej decyzji, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela tejże nieruchomości na wejście na jego teren oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z nieruchomości, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. Cytowany przepis przewiduje więc dobrowolne ograniczenie praw właściciela nieruchomości sąsiedniej w przypadku konieczności wykonania prac budowlanych w zakresie ustalonym wolą stron. W przypadku jednak, gdy nie dojdzie do porozumienia pomiędzy inwestorem a właścicielem sąsiedniej nieruchomości, kwestię tę rozstrzyga, na wniosek inwestora właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, na podstawie art. 47 ust. 2 cytowanej ustawy, określając granice i warunki niezbędnego korzystania przez inwestora z nieruchomości sąsiedniej. Przesłanką zastosowania art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego jest więc brak zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej na wejście przez inwestora na teren jego nieruchomości. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że inwestor nie zdołał uzyskać od skarżących zgody przewidzianej przepisem art. 47 ust. 1. Organ przeprowadził niezbędne postępowanie celem wyjaśnienia tej okoliczności. Tym samym, niezbędnym przed podjęciem przez inwestorów jakichkolwiek prac budowlanych, w tym prac przygotowawczych, stało się administracyjne ograniczenie praw właściciela nieruchomości sąsiedniej, które to ograniczenie znajduje umocowanie w treści art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego. Podkreślić przy tym należy, że kwestionowana decyzja nie rozstrzyga o zgodzie właściwego organu na wykonanie jakichkolwiek prac budowlanych i nie zwalnia inwestora od uzyskania stosownie do okoliczności pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należało, że kwestionowana decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Tym samym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.